menengic

Normalleşmeye Sövgü

2012-02-17T11:22:00.000+02:00

“Ey Musa!... ayakkabılarını çıkar…” (Kur’an, 20/11-12)

Sayılarla aram iyi değildir. Matematik problemlerini doğru ve hızlı bir şekilde çözebilmek de insanın sayılarla arasını iyi kılmıyor. Matematiği bir çeşit dayatma olarak algılayan bünyelerin verdiği farklı bir tepki olarak teşhis edilebilir belki. Gündelik hayatlarımızda, farkında olarak veya olmayarak, sayısız defa matematiğe başvururuz veya maruz kalırız. Alışveriş yaparken, zamanı bölerken, araba park ederken, ayın on beşini beklerken ve 29 yaşında işkence altında katledilen bir insanın hayatına 36.000 liralık bir değer biçerken…

İş böyleyken, matematiğin gündelik hayatımızdaki en büyük yansıması normallik olarak karşımıza çıkmaktadır. Normalliğin matematikle ilgisi normalliğin niceliksel bir durum olmasından mütevellit. Çünkü normallik oran orantı meselesidir. Kalabalık halidir, sayısal çoğunluğun haklılığıdır, çoğunluğa karışmak ve sıradan olmaktır. Rutin olmak, rutine bağlamaktır. Farklılığın kabul görmemesi ve ayrılığın, aykırılığın dışlanmasıdır. Aynı zamanda normallik, dünyanın en büyük tahakkümüdür. Her biri ayrı bir katı muhafazakâr olan normaller, normalleştirmeyi de görev edasıyla omuzlarında ve göğüslerinde bir apolet gibi taşırlar.

Son ve asıl söz olarak; hayat "an"dan ibarettir ve bizi diğer varlıklardan, eşyadan ve canlılardan ayıran, "an"ı fark edebilme yetimizdir. Bu yetiyi kullanabildiğimiz ölçüde insanlık iddiamızla ortaya çıkabiliriz. Çünkü insan olmak "an"a dair şahitliktir. Oysaki hayatta birçok şey biz fark etmeden gerçekleşir. Güneşin doğuşu gibi, dünyanın dönüşü ve büyümemiz, nefes almak ya da Fikret Kızılok’un dediği üzere susamış suların akışı ve akrebin ateşte yanışı gibi. Normalleşmek, farkına varılmaya değer her şeyin üstünü örten kara bir örtüdür. Her şeyi değersiz kılan, hayatı ve ölümü, gündüzü ve geceyi, açlığı ve tokluğu, dağları ve düzü, dili ve kulağı, yağmuru, bulutu ve Maçka’yı sıradanlaştıran bir beladır.

beynelmilel

Urbanbugs

2012-02-12T14:43:00.000+02:00

"Urbanbugs, Dünya'nın bir çok ülkesinde ciddi bir şekilde popülarite kazanan, renkli yapısı ile şehirlere görsel zenginlik katmasıyla beraber içerdiği mesajlarla da sosyolojik bir konu haline gelen sokak sanatları kavramını inceleyen ve bu kavramın Türkiye'deki sosyokültürel yansımalarını araştıran bir belgeseldir."

Tüm Menengic takipçilerine iyi seyirler.

Hangi Zaman!

2012-02-11T13:20:00.002+02:00

Hepimizin heybesine doldurulan tek şey zamandır aslında, bizi hayatta var kılan tek şey heybemizde taşıdığımız zamanlarımızdır. Bir bak heybene ne kalmış geçmiş zamanlardan. Kimin heybesine saklanılabilecek ne kadar zaman katabildin. Zaman, kaynağından daha ne kadar akacak heybene. “Kaç zamandır bekliyordum …” (lütfen boşluğu doldurunuz.) … 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0. Zaman size borç verilmeyecek, belki de ödenmesi imkânsız bir şey olduğundandır.

“sana ben ömrümü verdim” ne güzel bir yalandır. “bana biraz zamanını ayırabilir misin?” ne büyük bir istektir. “zamanında gelmedin” telafisi olmayacak bir yanlıştır. “zaman çabuk çabuk geçiyor” ne doğru bir tespittir.

Bir gün, bir an, bir eylül, bir zaman, bir gece, bir gündüz, bir ay, bir sene, bir akşam… (Lütfen istediğiniz bir tanesini başına bir sıfat ekleyerek bir cümle içerisinde kullanınız.)

Bir gün gözlerine baktığımda, seni bendeki gibi değil de olduğun gibi görebilirsem, sana “bir karşılık vereceğim.”

Bir gün, üzerinde kirleri kalıp tutmuş kalbime ulaşabilirsem, onu kendi ellerimle temizleyeceğim.

Eylülü kaybettik, ne yazık ki bundan sonra gelecek hiç bir eylül, o eylül kadar anlamlı olmayacak.

Bendeki bu bedene hükmeden acıyla, kendimi kaybetmediğim bir anda karşılaşırsam eğer, ona “bir karşılık vereceğim.”

Uykularını deliksiz, uyanıklıklarını düşüncesizce yaşayanlar, öyle bir zaman gelecek ki, yaptığınız her şeyin hesabını verirken, belki de benim sebebimden, hiçbir bahaneniz kabul edilmeyecek.
…

Selim yenikaya

Kirasê Mirinê Hewitî - Ölüm Elbisesi Kumalık

2012-02-10T13:01:00.000+02:00

"Teslimiyet"

2012-02-07T18:08:00.001+02:00

Teslim ol!
Teslim et kendini!
Teslim al!
Ama sen yap
her ne yapacaksan...
Kavgaya gir,
bir diş çektir,
birine hakikati anlat!
Dünyayı okumak için,
oyunları anlamak,
düzeni bozmak için
kafa patlat!
Mesela bu şiiri
okumamakla başla işe...
Kapat bütün açıkları
Masum değildir onlar
Bir yerde bir delik varsa eğer
ısırtılmak içindir!
Sen aç tüm gedikleri
deş, kanırt, zorla!
Oldurulmaz hülyalara dalma
Dal aslında!
"Okuma şu şiiri" diyorum sana!
Eğil huzurda!
Teslim ol ama ilk önce!
Teslim et kendini!
Teslim al!

salih adıyaman

(Selim Yenikaya'nın "Teslim Ol" yazısını paylaşmasından sonra paylaşmak istedim bu şiiri.. Yıllar evvel yazdığım bir şiirdi işte...)

"Teslim Ol"

2012-02-07T16:52:00.003+02:00

Bedenimdeki tüm kemikleri eriten acım, ne kadar yüzsüzsün öyle. Sana gel diyen mi var ikide bir rahatsız ediyorsun beni. Üstelik defalarca yüzüne karşı en ağır hakaretlerde bulunmadım mı? Daha ne diyeyim ki sana gitmen için. Daha ne yapayım, bilemiyorum ki. Kalp atışlarım, kulaklarımda yankılanıyor. Soluk alabilsem bir an, bir şeyler daha söyleyebileceğim belki. Artık kelimeler bile senin askerin olmuşlar. Seslendiğim zaman konuşan dahi ben değilim, sensin. Beni, tüm bedenimi fethettiğin yetmedi mi? işte bıraktım sana ruhumun yönetimini. Acizim diye ben, bu kadar zalim olmak zorunda mısın sen? Kalbimi sürgüne gönderdiğin, beynimi zindanlarda hapsettiğin, gözlerimi kapanmamaya mahkûm ettiğin yetmez mi? Tüm dostlarıma haber edin, bedenim zalim bir acı tarafından işgal edildi ve tüm askerlerimi birer birer kaybettim. Teslim olmayan bir tek ellerim kaldı. Eğer bu yazılanlardan da bir çare türetilmeyecekse onları da havaya kaldırmak zorunda kalacağım. Selim olan ben, kelimelerimi de köle etmiş acım tarafından, ufak bir oyunla Teslim olacağım galiba…

Selim yenikaya

mikyas-ür riyah-ı bariyer-i psikolojik (II)

2012-01-31T23:41:00.002+02:00

-bir- cetveli ellerine alıp çizdikleri sınırlar var. yazdık. “sınır”da. menengiç’te. ülkeler yarattılar.

şehirler kurdular. kurcaladılar doğa(yı)(lı). ayırdılar insanları insanlardan. isim verdiler: harita

katastrofik. böldüler komşuları. karakterler yarattılar. onlar da bildiğiniz gibi insanlar. öyle

görünüyorlardı. eller, kollar ve bacaklar. işte onlar, kollu, bacaklılar, biçtiler vicdanları. vicdan

sızlar! vicdansızlar. sonra inançlar sızdılar mı sızdılar sınırlardan. başkaldırdılar. derken konudan

sapmayalım...

-bir de...-

haddi belirleyenler. kişisel sınırlar. öznel pusular. sözsel barajlar. dilsel bentler. tensel setler. zihinsel

tel örgüler. sinirsel iğne oyalar. bozumsal tripler. yapı iğnelemeler. neler neler. obsesyonlar çünkü

kompulsiyonlar. öyle ya işte hepsi: psikolojik bariyerler ve fizyolojik vurgular. kimbilir daha neler var?

bu izdüşümsel hadler pek bi enteresanlar. cetvelle çizip kesilmezler. buradan sonrası aşağı köy

buradan sonrası yukarı denilmezler. adım adım arşınlanmazlar. hele ki metaforik bir pergel olamazlar.

bir ayağını merkeze koyup aman biri bari hep sabit kalsın denmezler.

herkesin haddi farklılar. genişler daralırlar. sıçrar. sıçratırlar. adamın aklını alırlar. iki kişilik bir rabıtada

daima süregelip sanısız, tanısız bir hayli de ölçüsüzdürler.

kendini sosyal varlık olmaya adayan kişi, haddini bilecektir. haddini bilmek karşındakinin sınırlarını

ihlal etmemektir. ihlal eden kişi haddinin bildirilmesine boyun eğecektir. dır! dir! bilinedir!

toplum denen soyutlukta yok olan bir birey olmak ve kolektif bilinçli pastasından bir dilim kapmak

uğruna ne hilaller batarken, karşımızda bir bu kadar daha yok ve olmuş soyut bir birey bulduğumuzda

bilinçler kuşanılacaktır sınırları ihlal etmemek –varsa- hatrına.

akabinde düşünülecektir ki(!): göz konusu, söz önü kişimiz yönünü anlamak zorunda olduğumuz

göz önü, söz konusu bir rüzgardır. ve sınırları; ister pergelle, ister cetvelle ölçülecektir. ihlal

edilmeyecektir. hadler, hudutlar iyi bilinecektir. neden mi? kolektif bilinç ve toplum safsatası.

toplum kelimesini duydunuz mu hiç? bir hayli soyut ve anlamsız fazlaca. uğruna yaratılmış nefs

kaleleri itibariyle. gururlar, kibirler, ahlaklar, bekçiler, ayıplar, hesaplar, sorgular. toplum toplum

toplum denen muvazenesiz, haddini bilmezsen yargılar. toplum yargılayadursun tehlike bireydedir.

psikopatolojik bariyerler sınırları ihlal edildiğinde bir patlar birileri güm! hop gider kim kalır. onun için

siz siz olun vicdanı, kolektifi, bilinci, ahlakı değilse de haddinizi bilin.

Gülsünay Uysal

sınırı aşma! (I) yazısına bu bağlantıdan ulaşabilirsiniz

Gayri Muayyen Belgeseli

2012-01-19T12:01:00.004+02:00

1977 den bu yana yaşanan politik gerginlikler ve faili mechul davaları ile ilgili bir belgesel çalışması... Türkiye Gayrimuayyen bir devlet olmaya devam ediyor...

KÜNYE:
Yönetmen: Remzi Kazmaz
Senaryo: Remzi Kazmaz
Görüntü Yönetmeni: Yaşar Bülbül
Kamera: Remzi Kazmaz, Hüseyin Karabey
Araştırma: Remzi Kazmaz
Müzik: Anonim
Tür: Belgesel
Filmin Süresi: 30 Dk.

http://mhmtalizm.blogspot.com/

Beklemeye Övgü

2012-01-12T14:41:00.001+02:00

Karşıya geçmek için lütfen düğmeye basınız.

Hayat beklemekten ibarettir. Uğruna çabalarsınız, beklenti olur. Öylece oturursunuz, bekleyen olursunuz. Aslında ve aynı zamanda, hep beklenen de olmuşsunuzdur, kim bilir. Sizinle benzeşenlerle bekleşirsiniz. Ya da bir umut bekletilirsiniz.

Hayat çünkü “belki”dir, “ümit ederim ki”dir, “korkarım ki”dir, bir belkiden başka bir hayale yolculuk etmektir. Ve hep son nokta beklemektir. Bütün insanlık, hâsılı, bütün hayvanat ve bütün nebatat bekleyişler halindedir.

Aksi gibi algılansa da beklemek kadercilik değildir. Çünkü beklemek direnç gerektirir. Kaderci ise geri gitmektedir, geri gittiğini bilmeksizin hem de. Beklemek; kavi olmaktır, aktif veya pasif savunudur, durduğu yere değer atfetmektir, gol yememek için elden geleni sahaya koymaktır ya da boş olmasına rağmen o sofranın başında oturmaktır, bir karış havadaki hayallerin yerle temas anıdır. Beklemek doğruya olan inançtır. Beklemek arkada kalmak değil, arka çıkmaktır.

Anne karnında dokuz ay, kırmızı ışıkta belki 60 saniye, belki 90 saniye ve belki daha çok… Ölümü beklemek, bir oğul bekliyoruz, büyük ikramiye, kızımız olacaktı, maaşa zam, yağmur, eğer kredi alabilirsek, devrim, iftar vakti, tatilde güneye gitmek, borsa, yeni albümde Sezen Aksu’nun bir şarkısını okumak, her gün bu yoldan geçiyor, sükûnet, Allah’tan ümit kesilmez ve aşk…

Lütfen bekleyiniz.

beynelmilel

abaelardus'un uzlaştırıcı öğretisi

2012-01-11T12:45:00.000+02:00

toplayın adamları gidiyoruz
karanlık tekerrürden ibaretse tarih
lazım değil !

konjöktürel durumlara kurban vermişsek “irade”
tek-tip, terkip ve tehdide açıkken zulamız
anlamı olmalı kalkışımızın ayağa

toplanın gidiyoruz
oligarşik bir tahakküm kurulmuş sol yanımız
sızlar inceden
keskin bir soğuk…

meksika veya bağdat
çıplak bir afrikalı, kemikleri derisine yapışmış
yüzünde çamur!

dağlarda türkü söylerken kurşunu bitmiş bir zapata
beyaz yakalı mahkumlar
ve dava…

Konseptüalizm :
Adcılık ve gerçekçiliğe karşı olarak, kavramların genel düşüncelerden ibaret bulunduğunu
ve bunların gerçek olduklarını savunmak kadar gerçek olmadıklarını savunmanın da yersiz
olduğunu ileri süren fransız düşünürü Abaelardus’un uzlaştırıcı öğretisi...

Umut İslam

sınırı aşma! (I)

2012-01-10T00:39:00.000+02:00

tanım/sız: ne “line” ne “border” ne de “frontier”. * sınır** sınırdır. sınırlar, engeller, durdurur,sabitler, belirler, imler, belirtir, tanımlar, açıklar, işaretler, izler, takip eder, tercih eder, karşı karşıya getirir, süsler, çizer, iliştirir, birleştirir, ayırır, böler, ayrıştırır. sınır hükmeder, emreder ne haddineyse insanı bir toprak parçasında var eder istemezse de def eder. öyle ya sabahattin ali’ler, nazım hikmet’ler, neler neler…

iddia/sız: ya görünmeyen sınırlar? yani kimse pasaport sormuyor ama… geçişte yok! geçmek serbest hürriyet yok çünkü görünmese de her sınır hüviyet ister, sınır ötesinde o yok. sen geçersin ama kimliğin daha öteye geçemez. dil farklı. eylem farklı. aynı ülkenin, aynı şehrin, aynı sokağın içindekiler, aynı apartmanın, ve bazen de aynı yaşam alanların içindeki psikolojik olanlar ya da aynı kafanın içindeki ‘borderline’lar.***

analiz/mi: mobilitenin arttığı, küreselleşmenin hüküm sürdüğü, geçişkenlik, akışkanlık, geçicilik gibi tüketilmişlik minvalindeki kelimelerin cümlelerimize hakim olduğu, dünyanın bir ucundan bir ucunu ulaşmanın artık saniyelik olduğu, öyle ya sınırların yok olduğu bu çağda yoksa öyle değil de her gün daha mı keskinleşiyor sınırlar. uluslar ve devletler. ulus-devletler bla bla… bu süreç böyle ilerledikçe de bizim zihnimizdeki sınırlar şiddetle kuvvetleniyor, bölünüyor, yayılıyor, her yanımızı sarıyor mu? çok merkezli şehirlerimizin mikro alanlarında farkında olmadan görünmeyen sınırlar yaratıp, ötekileştiriyoruz belki de, ait olmadığımız grubu.

bed/dua: Allah canını alsın ve biz de kurtulalım senden sınır! öyle eri ki öteni merak etmeyip, ardılmayalım toprakların dahasına, her yer herkesin, her yer aynı bla bla… tabi bunları kim umursaya. söylevler böyle susmaya susmaya. sadece 85 yıl değil, sadece inkar ve imha politikaları değil. dahası var, bu da biline ama henüz yazılmaya.

* line: çizgi
border: sınır
frontier: hudut, sınır bölgesi

**Yunanca sinoron kelimesinden gelen sınır sözlüklerde, iki komşu devletin topraklarını
birbirinden ayıran çizgi, hudut (Pakalın 1993: 205); komşu il, ilçe, köy veya kişilerin
topraklarını birbirinden ayıran çizgi; bir şeyin yayılabileceği veya genişleyebileceği son
çizgi, uç (Türkçe Sözlük 1998: 1968) gibi ifadelerle tanımlanmıştır. Sınır ile aynı anlamda
ve Arapça’dan gelen hudut ise, sözlüklerde ‘sınır, uç, son’ (Türkçe Sözlük 1998: 1008) gibi
kelimelerle açıklanmıştır. Bu anlamı karşılayan diğer bir terim de, sözlüklerde sınır boyu
olarak ifade edilen serhattir. Serhat, Osmanlı devletinin, komşu ülkelerle arasındaki sınır
bölgesine verilen addır. Başka bir ifade ile, hudut başı, iki devlet toprağının birleştiği sınır
yerinde kullanılan bir tabirdir. Farsça olan bu tabirin Arapçası sugur da bu manada kullanılırdı
(Pakalın 1993: 185). Sınır, hududun uzandığı geçiş bölgesidir. Doğası gereği belirlenmesi
güç bir bölgedir. Sınır boyunun nerede başlayıp nerede bittiğine ilişkin açık kurallar yoktur.
Militarize bir sınırda sınırın uç noktaları, komşu devletlerin askerleriyle güçlendirilmiş
istihkamların varlığıyla belirleniyordu. Arazinin her iki yanı, sınır garnizonlarının akınlarına
açık; istihkamların kendileri de, sınır bölgesinin uç noktalarının yer değiştirmesine yol açacak
şekilde zapt edilebilir nitelikteydi (Stein 2007: 14). Elbette Yunan döneminden önce de sınır
kavramı vardı ve ifade ettiği anlam bugünkü kadar kesin ve çizgi şeklinde olmasa da önemli
bir işlevi bulunmaktaydı. Fakat sınır kavramını, daha ilk dönemlerden bugüne kadar günümüz
anlamıyla aynı kabul etmek mümkün değildir. Çünkü, dünyadaki sınır kavramı bugünkü
haliyle ancak son 1-2 yüzyıl içinde ortaya çıkmaya başlamış ve zaman içinde hızlı bir gelişim
sürecinden geçerek günümüze gelmiştir. Dolayısıyla, İlkçağ’dan itibaren kurulan devletlerin
egemenlik sınırlarının çok geniş ve bir çizgiden ziyade bir şerit halinde uzanan etki alanları
şeklinde düşünülmesi gerektiğini belirtmekte fayda vardır. Uzun süren İlk ve Ortaçağlar
boyunca bu şekilde düşünülen sınır kavramı, Yeniçağ başlarında da bu karakteriyle kalmaya
devam etmiştir (Dağtekin 1989: 1460-65).
(Neşe Özgen, Sınır Kasabaları Projesi)

*** boderline: kişilik bozukluğu

Gülsünay Uysal

Unutulmuş Replikler - Sarhoş Atlar Zamanı

2011-12-31T19:16:00.000+02:00

Kimsesi Yok Bu Yazının

2011-12-29T15:10:00.000+02:00

Seni en son otobüs camında beliren yansımanda görmüştüm. Yağmur vardı. Gözlerinin yaşarıp yaşarmadığını fark edebilmem olanaksızdı. Sen de fark edemezdin benim gözlerimdeki yaşın var olup olmadığını. Saatler altıya çeyrek kalayı gösteriyordu. Hava karanlıktı. En uzun gecelerinden birine gebeydi yaşadığımız şehir. Gece ve yağmur el birliğiyle boşaltıyordu sokakları. Herkes koşar adım sığınaklarına kaçıyordu. Kiminin şemsiyesi, kiminin dirseği varlığıma müdahale ederek hızla geçiyorlardı yanımdan. O an bitmeliydi hayat. Sen gittin diye değil. Zaten hiç gelmemiştin ki sen. Kimse gelmemişti aslında ve kimse gitmemişti benden. Ben doğduğum günkü kadar kalabalıktım. İntihar etmeyi hiç düşünmedim. Ama ölmüş olmayı, her dakika sonrasında gelen dakikada, geçen dakikada neden olmadığına hayıflanmayı ihmal etmeyecek kadar çok düşledim.
Ölmek gibi bir eylemdi sevmek. Seni seviyorum deyişlerim, ölüyorum deyişlerim kadar yalandı. Çünkü ben hiç ölmek eyleminde bulunmadım. Ve bu sebeple ben, ölmek eyleminin ne demek olduğunu hiç bilemedim. Sevmek eyleminin ne demek olduğunu bilemediğimden de sevmek eyleminde bulunamadım. Ama bir tek sana inandım. Bir tek senin sevebildiğine inandım. Senin sevebildiğine belki de bir tek ben inandım. Senin benden, benim benden başka kimimiz vardı ki. Ben, sen, ben, biz(senin için), siz(senin için sen ve ben -benim benden habersiz(ki farkında değilim) sende bulunan halim-), ben. Kişi zamirlerimiz bunlardan ibaret değil miydi? Sevmenin ne demek olduğunu bilmesem de olsa olsa böyle bir şeydir dedirtiyordu tavırların bana. Sen gittin. Ben yaşadım. Ama sevmek eylemi öldü senin gidişinle beraber. Her şey zıttı ile kaimdir derler ya, inanmıyorum. Çünkü sevmek eylemi hakkında bildiğim bir şey varsa; o da bu eylemin, zıttı bir eylemi var kılmadığıdır.
Ne olacaksa olsun diyerek yaptığım eylemlerimin sonrasında ne çok keşke böyle olmasaydı dedim bilemezsin. Ölmeyi bir de bunun için istettirecek kadar sıcak bir saplantıyla kalbime batıyordu keşkeler. Ama yine de vazgeçemedim, ne olacaksa olsun demekten. Olmasın artık. Hiçbir şey olmasın. Bana ne olacaksa olsun dedirtecek ya da dedirtmeyecek hiçbir eylemin sunacağı alternatif seçenekler belirmesin önümde. Bir tek bu olmasında gayrısın da ne olacaksa olsun.
Sahi! Artık tebessümünü göremeyeceğim değil mi? Artık telefonum çaldığı vakit, sen misin acaba diye heyecan yaşamak da yok. Seni görebilme ihtimalinin belireceği günleri hesaplama zahmeti de olmayacak. Ellerini bıraktığım andan sonra, ellerinin ellerime sinmiş olan kokusu gitmesin diye o ellere cebe girmekten başka tüm eylemleri yasaklamak da olmayacak. Tebessüm anlamsızlaşacak, telefon gereksizleşecek, günleri ve elleri ne yapacağım ki ben artık.
Kimsin, kimdin, kimim, kimsen yok, kimsem yok, kimsesi yok bu yazının…
“Benim adım; Zebercet. Gecikmeli Ankara treniyle gelmişti. Bir haftaya kadar dönerim demişti… Gelmeseydin ölecektim.”

Müstesna Alıntılar - The Occupied Wall Street Journal

2011-12-25T14:10:00.000+02:00

1 2 3

The Occupied Wall Street Journal, dördüncü sayısını farklı yerlerdeki işgalcilerin tasarımlarına ayırmış. http://homoinsurrectus.com sitesinden devşirilen bu müstesna alıntı tüm Menengic takipçilerine gelsin.
Müstesna alıntılayan Gülsünay Uysal

1- "Kapitalizm değil, ortak mülkiyet."

2- "Tarihte hiçbir zaman zengin ve güçlüler ayrıcalıklarından gönüllü olarak vazgeçmemişlerdir."

3- "Bu bankalarla alakalı değil, bu sürekli bir kriz hali."

İsimsiz Şiir

2011-12-24T23:34:00.004+02:00

Ölüm,kalemin arkasından koşan silgi...
Gecenin karanlığında boğulan aydınlık...
Kimi zaman, zamanı durduran..
Kimi zaman, zamansız

Ben, soğuk odadaki donuk surat..
Bi' kalem gibi harf harf ilerlerken cümle sonuna
Zamansız silgiyi bekleyen..

Kör ressamın fırçasından dökülen anlamsız hamle.. Ben..
Tıpkı tek başına anlamlı olmayan edat..
Yıllarca zamir olarak kandırdım insanları, ben..

Kalemim, bi hamile kadın kadar içten doğurdu, kelimeleri..
ve anlamsız tüm çocuklar silgiyle tattı ölümü..
Tıpkı edat, tıpkı ben gibi..

Rh Negatif
02.28
11.04.2011
Pazartesi Sabahı

Not: BU şiir; "ben" zamirine, Ramazan ayının ilk günlerinde, Samatya Devlet Hastenesi'nde refakatçisi olduğum "Rh Negatif" zamirinden bir hediyedir. Ve burada yayınlanmasının sebebi "..." dır/dir/dur/dür.

Starbucks'da Şenlik Var!

2011-12-21T22:03:00.000+02:00

Boğaziçi Starbucks'da işgal devam ediyor... Boğaziçi Üniversitesi öğrencileri, yerleşkelerinin ticarileşmesi ve küresel sermaye tarafından işgal edildiği gerekçesiyle kampüs içindeki Starbucks'a yönelik karşı işgallerini sürdürüyor. Yaklaşık 15 gündür gündemde olan işgal ile birlikte öğrenciler taleplerini şenlik havasında dile getiriyor.

http://esraaydinhaberyorum.blogspot.com/

Müstesna Alıntılar - Ahmet Güntan - Ormanların Gümbürtüsü

2011-12-20T12:07:00.004+02:00

Artık hiçbir şeye karşı değilmiş gibi
kayıtsızım
Yolculuğun sonunda ormanda duyduğum sesi öldürdüm
Amacım yoktu sesi öldürürken, ses öldüğü için de
hala amaçsız sayılırım
Ormana karşı değilmiş gibi kayıtsızdım
Ormandan çıkınca şehrin ışıkları ve ışıkların
suda işaret ettiği anlamların adı olan dünya
ile karşılaştım
Dünyaya karşı da kayıtsızım

"Anlamıyorum seni" diyen birine kendimi anlatmak
üzere uzattığım kitap hâlâ okunmadığı için,
Bir gecenin sonunda anlatılmamak için yaşanmış
gönderilmemek üzere yazılmış bir
mektuba koyarak...
Mantıklı olan her şeyin nedenini aradım
Nedenini aramadığım için artık yalnızca ölümü
ve aşkı seviyorum
Konuşma haline gelmeyen şeyleri
Susmalı ve sonra ormanın güzelliğinden söz etmeli:
"Kış henüz gelmişti, kar tertemiz ve her yer
bembeyazdı"
Biz de mutluyduk
Kimimizin sevgilisi vardı
Sevgilisi olanların üstüne bir taş duvar yıkılıyordu
Taş duvar üstümüze sessizce yıkılıyordu
Ses ölmüştü çünkü nedenini aramadan

Sevgilim sensiz olabilmek için sokaklarda
yürüyorum
Sevgilim pencereden bakıyor ve yanıma şemsiye almaya
karar veriyorum
Sevgilim sensiz olabilmek için durmadan "Yağmur
yağıyordu" diye bir cümle tekrarlıyorum
Sevgilim sokağa çıkarken şemsiyemi almayı unutuyorum
Sevgilim son vapuru kaçırıyorum ve iskelenin aynasında
seni ve yağmuru görüyorum
Hava soğuk sevgilim, bütün gün sobayla sevişiyorum

İskelenin aynası ve aynadakilerin işaret ettiği
anlamların adı olan dünya
Ki ona bakarken hayatımıza bakardık
Ya da şöyle söyleyeyim:
Hayatımıza bakarken sanki ona bakardık
Yansıttığı görüntü bakırı altın yapmıyor artık

Daha neler yapmadım seni unutmak için, neler yapmadım
Aşk filimleri seyredip sonra aşksız bir dünyada
yürümek istemediğim için aşk filimlerine gitmedim
Kırmızı bir fular taktım bileğime şeytan kovmak için
Arabamı bütün barların önünde park edilmiş görebilirdin
Barda peşimden gelen o adama, şeytan kovmak için senden
ve Hemingway'den söz ettim:
"Çehov da bir Amerikalıdır aslında"

Neler yapmadım seni unutmak için, neler yapmadım
Üstünde dünya haritası olan bir uyku tulumunda uyudum
İyi şeyler gördüm rüyalarımda
Sonra bir gecenin sonunda
Seni öldürdüğüm için kayıtsızca
Ve artık vazgeçtiğim için omuzlarımı tutan o ellerden
Uzun süre yaşayıp uzun süre öldüğüm
ve mezar taşıma "Ernest ve Scott" yazdırdığım için
Kremalı çorbalar, et yemekleri ve şaraptan bıktığım
Ve durulamalık konyak da çevirmediği için sessizliği
altına
"Yağmur kayıtsızca yağıyordu" cümlesinin yerini
"Yağmur yağıyordu" cümlesi aldı

Sesi yaralı bir kaplan gibi bağırırken bıraktım
"Yağmur yağıyor" dedikçe "Kış henüz gelmişti, kar tertemiz
ve her yer bembeyazdı" diyen Hemingway
Ki boks yaparken yazardı
Ya da şöyle söyleyeyim:
Yazarken boks yapardı
Durmadan sesleniyor şimdi bana:
Dünya güzel mi?
Sen soylu musun?
Sevgilin var mı? Mutlu musun?
Eve dönünce kahve, yemekten sonra konyak içiyor musun?
Yoksa hepten mi unuttun şarabın simyasını?

Yağmur hiç yağmadı ben dünyaya baktığım sürece
Bakır altına dönüşünceye dek hiç de yağmayacak zaten
Kayıtsızım,korkarak ormanların başıma vuran gürültüsünden

(Köpüklü Bir Kan, Bir Duman’dan)

Hayal Meyyal

2011-12-17T17:18:00.001+02:00

Hayal, ipleri elden kaçırmaktır. Oysa öyle bir dünyada yaşıyoruz ki, o ipin ucu sizin elinizden bir kaçtı mı, hemen bir başkasının eline geçiveriyor. Ondan sonra siz hayal ediyorsunuz, ama bir başkası yaşıyor. (Üç Mesele - İsmet Özel)

Hayallere meyyaldik. Yaşayabilme ihtimali bu eğilimde mümkündü ancak. Yaşayabilmek mümkün müydü şartlarına sıkışıp kalmakla! Gerçeğin acı gerçekliğinin tam göbeğinde yaşanılırken dünya, soluk alabilme lüksünü veren tek şey hayallere dalmakla olabiliyordu. Ve işte bizim lüksümüz de hayallerde dolaşmaktı dünyayı.

Aslına bakılırsa o kadar da büyük değildi hayalimiz. Dünyayı dolaşmak değildi yani. Coğrafyamızın küçük bir ege sahili olabilirdi mesela bu hayal. Modern dünyanın tüm sıkıştırmışlığının yanında, olabildiğince sade ve sakin bir sahil sükuneti. Teknolojinin düğümlerinde boğumlanan hayatın elinden, bir ilizyonistin el çabukluğuyla çözümlenen, aydın bir fesleğen kokulu sabah. Göğüs kafesimizi daraltan hızlılığa inat, zamanın bilgeliğine kendini teslim etmiş bir gün batımı. Oldurulamamış modernlik gömleğinin paramparça olduğu bir kefen. Ve toprak...

Bakın işte bu kadar basit aslında hayalimiz. Sosyalleşme naraları atan iktidarların doğurduğu anti-sosyal kişilik bozukluklarından kurtulmanın küçük bir reçetesi sadece bu hayaller. Zihinlerimizi iğfal eden eski-yeni medya araçlarının oluşturduğu travmaya bir inşirah bu hayaller.

Bu hayaller yapılabilesi ve bir o kadar da tesirli hayaller. Ellerimizden kayıp gidecek kadar ağır değiller. Korkmayın...

salih adıyaman

Aile İçi Şiddet Üzerine

2011-12-14T10:25:00.000+02:00

“Hiç kimse hiçbir şey yapmıyor. Sesleniyorum duyulmuyor. Bağırıyorum yetmiyor. Ağlıyorum sonra…” Kulaklarınızda müzik, ellerinizde çiçekler, günebakan gözleriniz, telefon direklerinde kuşlar, televizyonda pembe diziler, her sabah işe koşan sonra eve ayaklar, devr-i daim düzeniyle dönen dünya… Her şey sıradan, her şey olağan…

Bir yumruk patlamalıdır bir kadının yüzünde. Kan akmalıdır. Çocuklar ağlamalıdır. Her şey olağan… Bağrışmalar arasında büyümelidir geleceğimiz. Kan revan içinde gelişimiz bu dünyaya, ellerimizde anlam kazanmalıdır. İsmimizle seslenmiyorlar, bakmayabiliriz. Her şey olması gerektiği gibi… “Aile arasında olur böyle şeyler” demeliyiz, hem sonra aile içinde olmaz mı? Her asılan bacağın sorumlusu bir koyun, bana dokunmayan her yılana tebrik kartları. Çok yaşasın hep var olsunlar, hep yaşayıp çokça var olalım. Geleneksel, modern ve post-modern dünya… Rengârenk bir hayat vaadi… Allar ve morlar dağıtalım. Dünyaya mosmor bakmak… Kimileri için çok sıradan… Mora bakmak… Hepimiz için çok sıradan ve herkes için olağan…

Cübbesini çıkarınca savcı baba, avukat baba, üniforma içinde polis baba, kravatıyla modern baba, tırpanıyla çiftçi baba, tulumuyla işçi baba, bütün gücüyle ve bütün kayıtsızlığıyla devlet baba, toplum baba… Herkes işinde ve gücünde... Herkes gücü yettiğine gücü yettiğince…

beynelmilel

Neden

2011-12-10T01:33:00.002+02:00

19 yaşındayken karar vermiştim, geceleri birlikte sabahladığımız kız arkadaşımı annemle tanıştırmaya. Galiba yanlış anlaşılmaya çok müsait bir giriş yaptım. Anlaşılmamak sorun değil de yanlış anlaşılmayı isteyebilecek kadar anormal olduğumu sanmıyorum. Bu sebeple daha geriden başlasam iyi olacak gibi…

18 yaşındaykendi ilk defa sabahlayışımız. Nereden geldi ve odama nasıl girdi hiçbir zaman bilemedim. Aslında bunları hiç merak dahi etmemiştim. Fakat annemin bana sorduğu ilk sorular bunlar olmuştu. Ve ben o zaman ona bu durumu şöyle izah etmiştim; “evde yalnızdım. Gecenin ikisi gibi aniden uyandığım vakit onu bana sarılmış bir halde yatağımda buldum. Tahminimce 7-8 yaşlarındaydı. Simsiyah saçları ve kapkara gözleri vardı. Saçları iki yanından örgülüydü. Üzerinde robadan kırmızı çiçeklere bezeli bir elbise vardı. Sonradan anladım ki dilsiz veyahut konuşmamaya yeminli bir kızdı. Ama dinlemesini çok iyi biliyordu. Sen anlatırken onun yüzünde beliren tebessümden ve gözlerinin içine doğan güneşten anlayabiliyordun bunu. Yüzü bir tebessüm kadar güzeldi. Onun güzelliği etrafla öyle bir bütünlük arz ediyordu ki o varken ağlamak dahi bir başka lezzet bahşediyordu…” lakin annem onu hiçbir zaman tanıyamadı. Ona beni odada beklemesini tembihleyip annemi almaya gittiğim vakit, ilk defa beni dinlememiş ve akıp giden zamana teslim olmuştu ve onun bir daha asla geri gelememe özelliğini kendi bünyesine de uydurmuştu. Sonralara ya onunla beraber olduğum zamanlara dönmeyi ya da onun bana geri dönmesini o kadar çok istedim ki. O bana hiç dönmedi ama ben onun henüz bana gelmemiş olduğu zamanlara geri döndüm.

17 yaşındayken ben, dünyasını değiştirmişti babam. O benim bu dünyadaki en kıymetli varlığımdı. Bir tek o bana normal insanlara davranıldığı gibi davranırdı. O günlerde günlük on cümle kullanarak yaşayan ben, bu cümlelerin dokuzunu babam için kurardım. Aslında onun bana ayırabilecek vakti bir hayli sınırlıydı. İşi onun on dört saatini işgal etmekteydi. Bunca yorgun bir bünyeyi de yedi saatten az bir uyku kendine getirmeye yetersiz kalıyordu. Ama onun evde var oluşu bana ziyadesiyle yetiyordu. Uyuyor olsundu, sorun değildi. Galiba gece uykularını ilk kez babamın evde olduğu saatleri dolu dolu yaşayabilmek için terk ettim. O günlerin akabinde babam evde olduğu vakitlerde hiç uyumadım. O evde yokken de odamdan hiç çıkmadım. Fotoğraflarla konuşmaya da ilk kez o günlerde başlamış ve diğer canlılarla konuşmayı da ilk kez o zamanlar bırakmış olmalıyım.

16 yaşındayken bırakmıştım liseyi. Ablamın hapishaneye girdiği yıllara denk geliyor olmalı. Kocasını öldürmüştü ablam. Sebebini hatırlamıyorum ancak birbirilerine âşık olarak evlendiklerini hiç unutamıyorum. Babamlar vermek istemeyince kaçmakla tehdit edebilecek kadar büyük bir aşkla bağlıydı ablam sevdiğine. Şimdi düşünüyorum da benim ablamdan da katil olabilmişse eğer, yeryüzünde katil olamayacak hiç kimse yoktur herhalde. Kendisi o kadar ince ve o kadar fedakâr bir insandı ki, aklımda ufacık dahi olsun bir hatası ya da bir yanlışı yer etmemiş. Benim bildiğim tek suçu, yabancı bir insanı ailesini karşısına alacak kadar çok sevmesiydi. Ama sevgi insanı hiç katil yapabilir miydi ki? Düşünüyorum… İnsanın sevgilisi uğruna katil olabilme ihtimalini anlayabiliyorum lakin sevdiğini öldürerek katil olabilmesine bir türlü anlam bulamıyorum. İşin içinden, sevgiyi bilemediğimdendir herhalde diyerek sıyrılıyorum.

15 yaşındaydım bir kızı ilk kez öpmek istediğimde. Benim sınıfımda, benim yan sıramda, elimi uzatsam elini tutabilecek kadar yakınımda duruyordu. Ve beynim o ele uzanmayı düşünmekle işgal edilmişken, beynimin diğer bölgelerinde süren derslerle olan savaşıma gönderebileceğim tüm askerlerimden mahrum kalmıştım. Oysa o güne dek derslere karşı verdiğim tüm muharebeleri kazanmıştım. Dersler cephelerinin komutanlarıyla imzalanan metinlerin tamamında, başkalarının övgülerini alan sonuçlarla kalkmıştım masalarından. Ama son dönem muharebeleri hep mağlubiyetlerle sonuçlanıyordu. Ama kaybedilenleri umursayacak durumda değildim. Varsın o cephelerin tamamında neyim varsa kaybedilmiş olsundu. Ama işgal altındaki bölgeyi kurtarmak ve zafere ulaşmak zorundaydım. Orası başkentiydi beynimin, orayı kaybettiğim an her şeyimi kaybetmişim demekti zaten. Ablamı da kıskanmaya başlamıştım. O günlerde sevdiğiyle mutlu bir düğünü olmuştu. Ve sevdiğinin eli ellerinde, çıkmıştı baba evinden. Oysa benim sevdiğimin ellerini bir başka el tutmaktaydı. Ve daha acısı sevdiğim bir başkasına her şeyini çoktan teslim etmişti. Bunu bana açık açık ve bağıra bağıra defalarca söylemişti de. Ama ben onu dinlemiyor, anlamıyor ve ısrarla ona; “”Başkası”nı değil, ne olur beni sev” diyordum. Lisede ki ilk kavgamı da bu sebeple yapmıştım. Tahmin edileceği üzere, “Başkası”nın kafasını gözünü yarmıştım tabi. Sonrasında bir hafta okuldan uzaklaştırılma cezası aldım. Okula geri döndüğümde ise sevdiğimin sınıfını değiştirdiklerini gördüm. Ve o zaman sonrasıydı benim okula, giriş saati yerine çıkış saatlerinde gidişlerim. Ve yine o zamanlar sonrasıydı insanların; “kötü arkadaşlar” diye tanımladıkları yaratıkları dost edinişim. Ve “kötü alışkanlıklar” diye tanımlanan birçok şeyi hayatıma dâhil edişim.

14 yaşındaydım. Ortaokulu birincilikle bitirmiştim. Okulum bana bisiklet hediye etmişti. Ailem caka satmak için kimlere anlattılarsa bu olayı, istisnasız herkes; “maşallah, oğlunuz büyük adam olacak” diye karşılık vermişlerdi.

20 yaşındayım. Yaşadığım olaylar ve kullandığım maddelerden dolayı sürekli gel gitler yaşayan bir zihnin sahibiyim. Geçmişimle alakalı hatırlayabildiğim şeyler o kadar az ki, buraya yazdıklarımla sınırlı desem yalan olmaz. Şu an zihnimin yerinde olduğu bir zaman diliminde, yine gece ve yine yalnız bir haldeyken yazıyorum bunları hem de sebebini dahi bilmeden. Eğer zihnim biraz daha dayanabilirse yazıyı tamamlayabileceğim. Aklıma 14-20 yaşlarımı tükettiğim zamanlardan bazı şeyler daha geliyor ancak bunlar olaydan ziyade sadece mekân ve nesnelerden ibaret; nezarethane, hastane, bıçak ve kan gibi… Lakin zihnimde hiçbir yere oturtamıyorum bu şeyleri, kafamın içindeki boşlukta öylece dolanıp duruyorlar. Şu an bu satırları yazarken gülmekten alıkoyamıyorum kendimi. Yoksa siz komik bir taraf göremediniz mi? Hani herkes benim hakkımda aileme; “büyük adam olacak bu” diye söylüyorlardı ya. Şimdi bakıyorum da, çevremdekilerin insan olduğu düşünüldüğünde, ben bırak adam olabilmeyi, insan olmayı dahi başaramadım. Birde yaşadıklarımızdan dolayı sorgu sual olunacakmışız, bunu hatırladığım vakit sormadan edemiyorum kendime; “bizimde soru sorma hakkımız olacak mı acaba?” diye. Eğer mümkünse bende bir şey sormak istiyorum, sadece bir şey. Burada anlatılmış olanların dışında yaşadığım ve zihnimin yerinde olmadığı anlarda dahi unutamadığım o şey hakkında yalnızca bir soru;

NEDEN?

Cehennemin Dibi'nden Son Haberler

2011-11-30T02:48:00.001+02:00

Matmazel'e
Ve size bir gerçeği açıklamak zorundayım Matmazel!
Perçeminden tutulup evrene atıldı sözcükler Adem'le.
Kemirgen bir dişli gibi düşlerde, semirerek büyüdü.
Sözler sözcülerin kıvrımında bir koreografiyse eğer,
Aparmaya gerek yok!
Anlam açık! Dimağ keskin!
Madem ayetler anlamını yitirmiş sosyal paylaşmalarda,
Geçmişine de bu hayatın, kavganın ahlakına da..
Annem'e
"Ölmek ne garip şey anne"
Öptüğüm kızlar bile gelmiyorken aklıma!
Çünkü ben öpmedim bir kızı hiç..
Ve hiç sevmedim! Böylesine..
Eğitim Sistemi'ne
Karın boşluğumdan yukarı süzülen bu acı?
Ey Newton!
Hani nerede yerçekimin!?
Kasıklarımda değilsinki sen acı! Kalbimdesin!
Merkezine de senin.. Kaçan kuvvetine de!..
Cehennemin Dibi'ne
Ordunun, oluk oluk akan dere vari askerleri üstüme
Kalksa tüm milisi ve antisi
Söndüremez!
Alevler heybet! Neron ibretle bakıyor ve sükunet!
Bana
Sana kavgadan soracak olurlarsa eğer,
Kıyam et!
Kıyamet gibi kurşunla sözcüklerle!
Acımak yok! Paramparça et!
Deş, kanırt, zorla!
Tanınmaz hale getir ve lime!
Dişlerinden damlayan her damla kan,
Damlaya damlaya bir göl! Ama kandan!
Acımak yok bu sefer serde!
Her mısranın ardına attığım sen ünlem,
Arkandayım ve önünde ve her zaman yanında!

Seviyorum seni Matmazel!
Annem, Eğitim Sistemi eleştirilerine ne kadar uzaksa,
Cehennemin Dibi'ne de gitsen
O mesafeler o kadar yakın Bana!

salih adıyaman

müstesna alıntılar- SHELLEY – FANON (1960)

2011-11-29T15:01:00.003+02:00

SHELLEY
FANON (1960)
“Afrika’yı… devrimci ilkelerle hareketlendirmek…
gerçekten de benim seçtiğim çalışma buydu.”
I
Roma 1959′dan bir sahne
gözler bir bildiriyi dikkatle inceliyor
Yüzün
masaya yakın.
Hâlâ gençliğinin gücü üstünde
Ama birkaç hafta içinde orada
yitirdin sağlığını.
Kahve köşelerindeki devrimciler için
hiç zamanım yok
ya da zihinsel olanaklarını
yedekte tutup biriktirenler için
hiç mi hiç zamanım yok
demiştin Sartre’a,
kızıl gözlerinle, küçük saatlerin sonunda (1)
hastanedeki yatağında suikastçıların seni beklerken
Lumumba daha iyi bilmeliydi
diye yazmıştın, düşmanın içtenlikten yoksun
olduğunu
fakat aynı zamanda içerden de saldırdılar;
Ramdane’ye (2)
sen yas tutmayı seçtin
ve bu karanlık sırları
kendine saklamayı.
Sen aynı zamanda yaşamınla da kumar
oynamıyor muydun?
Mali’ye yaptığın yolculukla (3)
Ama o zamanler senin
yaşam biriktirenler için hiç zamanın yoktu
Bir cip Güney cephesine doğru ilerliyor
Drama bir davul sesi gibi genişliyor
Accra, Monrovia, Bamako-Timbuktu
peşinden gelen gizli servis ajanlarını
atlatarak
gökleri birleştiren Fransız
seni bitimsiz geçilmez yollara
sürüklüyor
“çöllerin sonsuz ayrıntısı”
ve çok az uyku;
Çok az uyku.
Uyku için sabrın yoktu.
Sen
kanında dolaşıp
devrimi bitkin düşüren
hastalığı reddederken
Seni kapsamlı tarihler okurken görüyorum
eski Afrika ve eski imparatorluklar üzerine
gözler sayfalara yakın
İşler o kadar basit değildi
ve çok az zamanın vardı o “Afrika Yılı”nda
görünü yürürlüğe koyabilmek için.
Çeviren: Süreyyya Evren
(1) Aime Cesaire’nın Note of a Return to the Native Land’inde aktardığı bir konuşma.
(2) Ramdane Fanon’un bir yoldaşıydı. Her ne kadar ölümü Fransızların bir işiyse de pek çok kişi emrin Cezayir Ulusalcı Hareketinin en yüksek basamaklarından geldiğini kabul eder. (Ramdane, Fanon’la birlikte, FLN içinde gelenekselci kır kanadına karşı yenilikçi kentli radikal kanadı temsil ediyordu.-çn.)
(3) Bu bölüm Toward an African Revolution (Bir Afrika Devrimine Doğru) kitabında anlatılan Fanon’un Mali’ye yaptığı çarpıcı deniz yolculuğu üzerine kurulmuştur.
İnsancıl, Eylül 1997, Yıl:7, sayı:83.

“Kibir: En sevdiğim günah!”

2011-11-29T14:46:00.001+02:00

Ne kadar çok iyilik meleği var aramızda! İyilikten ötürü müdür sizce herkesin birbirinin sevabı ve günahıyla bu kadar çok ilgilenmesi? Öyleyse nedendir bunu yaparken gözlerde beliren kibir pırıltısı?

Evet, kibir pırıltısı diyorum çünkü kim ki birisini kendince yanlış gördüğü davranışından ötürü eleştirse gözünde bu pırıltıya şahit oluyorum. Her ayıplamanın ardında kibir saklıdır. “Bak bak ne ayıp şu yaptığı” aslında “Bak ben öyle yapmıyorum, yapmam da. Yani ben bu konuda ondan daha iyiyim/ doğruyum/dürüstüm/iradeliyim vs.” anlamını da içerir. Bir anlamda insana kendisini daha iyi hissettirip tatmin olma şansı da verir. İnsanların birbirlerinin yanlışını bu kadar çok takip etme sebebi bu olsa gerek. Son yılların popüler tabiri “mahalle baskısı” nın sebebi de. Eve geç saatte gelen bir genç kızı gören komşusunun ona “İyi akşamlar” seslenişi aynı zamanda “Bu saate kadar dışarıda yalnız başına dolaşılır mı hiç” seslenişidir çoğu zaman. Niye çünkü onun kızı o saatte evinde olur, ondan daha hanım hanımcıktır. İnançla ilgili konular bile nasibini alıyor bu uğurda. Ramazanda birisinin oruç tutmadığının bir belirtisi görülse, kimileri tarafından sözle belirtilmese de bakış ve mimiklerle “Oruç tutmuyorsun demek” cümlesi defalarca dillendiriliyor. Niye çünkü kendisi oruç tutuyor. “O insan hasta olabilir, bünyesi zayıf olabilir, Müslüman bile olmayabilir” savunmalarına gerek yok çünkü her insan sadece O’na hesap verecektir, onlara değil. Niye insanlar bunu anlamak istemiyor?

Her acımada da biraz kibir vardır. “Ay yazıııık!” ünlemleri de kibri barındırır. Gecekondu evlerini görüpte o evlerin şartları için “Ay yazııık!” diyen bazıları aslında “İyi ki bu evlerden uzakta bir hayatım var” cümlesini içlerinden geçiyor ki o ev halkından birileriyle aynı ortama girdiklerinde karşısındakini beğenmez o meşhur “kibir pırıltıları” gözbebeklerinde parlıyor. O yüzden bazen diyorum ki üzülmek ayrı bir şeydir acımak ayrı. Bazı durumlarda acımak kibirle eşdeğer oluyor sanki.

Acımak, ayıplamak ve belki de daha pek çok duygunun içinde kibir başrol oynuyor ve bu yüzden insanlar birbirlerine karşı bu kadar hoşgörüsüz, anlayışsız oluyor ve aralarındaki bağlar kopuyor birer birer. Anlaşılamayan ise güzellik, para, zeka ve hatta ömrün saniyeler içinde yok olma olasılığı bu kadar yüksekken kibrin oynadığı başrolün herkes tarafından alkışlanması…

Kibir konusunda, en sevdiğim filmlerden Şeytanın Avukatı’ndaki Al Pacino’nun oynadığı şeytan karakterinin repliğinden daha güzel bir söz olduğuna inanmıyorum: “Kibir: Kesinlikle en sevdiğim günah!”

Betül Sarıca

saklambaç

2011-11-26T11:56:00.003+02:00

Ayakkabılarımın soğukluğuyla başladım Şubat soğuğuyla yüzleşmeye. Parmaklarım, ayakkabı bağcıklarımı bağlarken çaresiz kalıyor. Eldivenlerim bir nebze olsun yatıştırıyor tenimi. Şubat!.. Hadi baharı özletme bana. Göz yum sabahlarına…

Yine geç kalıyorum… Saat kaç?.. Zaman kolumdan cebime düşmüş, şimdi ona dönemem…

Her sabah oniki dakika şaşmaz Zıngıl* eşliğinde lezzetli bir yürüyüşle sürüyor Şubat’a direniş.

Birden Eyüp düşüyor önüme. Buz, beyaz, ayaz Eyüp Sultan Camii… Ara sokaklarında geçmişin mekan kokusu aralanır sanıyorum, arıyorum. Unutuyorum onun öğretilmiş çizgilerdeki geçmiş olduğunu… Mekanı ân’ı ile koklamayı deniyorum. Burnum sızlıyor…

Son sokağı dönüşümle yüzümü de dönüştürüyorum… Donuk olanı çıkarıyorum zuladan. Kimliğimi saklayarak giriyorum kütüphaneye.

Sıcak… Hemen ardından sıcak bir gülümseme ve sıcak bir çay ile karşılanıyorum yüzümdeki zoraki tebessüme rağmen. Birazdan kapılarını kapatacağım dünyama sızmalarından korkuyor olmalıyım… Buna ihtimal var mı?.. Yok… Ama cevabım da yok bu zulmüme…

Elimde bir fincan çay ile dalıyorum labirente… Dönüyorum, dönüyorum… Kaybolacağım biliyorum…Bile, isteye yapıyorum bunu, kayboluyorum… Aradığım kitaba herhangi bir odada rastlayışımla diniyor sarhoşluğum… Hemen ardından bir kabin aralanıyor. Kapatıyorum kapımı…İşte ısındığım an… İşte zamanda yolculuk… İşte bir mağara, bir oba, bir av, bir lanet, bir geyik laneti, bir şahmeran, bir Cenk Hikayesi… İşte kendilerine karşı kitap okumak dışında sorumluluk duymadığım, gözleri yumulu sevgili arkadaşlarım. Hiç birinizi görmüyorum, hayal de etmiyorum… Siz de öyle… Ben denemiyorum, siz göremiyorsunuz….

*Ciwan Haco’ya ait bir şarkı

İslamcılık Belgeseli- Kökler-1

2011-11-22T14:09:00.003+02:00

H.Mirza Aydın'ın hazırladığı "İslamcılık" belgeselinin ilk bölümü, "Kökler"in fragmanı..

Son Moda Leke Çıkarıcım: Gözyaşım

2011-11-20T16:37:00.001+02:00

"Gördüğümüz şeyleri istediğimiz kadar anlatalım , görünen şey hiçbir zaman söylenen şeyin içine sığmaz ve söylenmekte olan şey imgeler, eğretilemeler, kıyaslamalar aracılığıyla istendiği kadar gösterilmeye çalışılsın, bunların ışıklarını saçtıkları yer gözlerin gördüğü değil de, sentaksın ardışıklığının tanımlandığı yerdir"

Michel Foucault

vaveyla sokaklarda tekerlek sesi
süpürgelenmekte sokaklarım
çöpler sosyolojik atıklarım
-la-havle... bu da neyin nesi
turuncu iç açar
devrimleri bile hatta
hattı müdafaa yoksa
sathı müdafi yoktur aslında
ve hatta, kırmızı olanda senatör
yes sir!
ambalaj her yerlerimizde
biraz bitter biraz milky biraz fruktoz
bahçıvan pantolona gitmez turuncu
iğreti biraz iğrenç bir de
gerçek gibi
inne şanieke hüvel ebter
vaveyla ister gerçek
ve susarsan eğer
iğreti biraz iğrenç işte...
işte, akademide, kafede ve evinde
özgür kılan tek şey bir gerçek
bir volkan patlaması
tutunamasam ben
çocukluğunun soğuk gecelerine dön sen
ama hor görme kimbilir ne derdim vardır.

salih adıyaman

Ne Olacaksa Olsun

2011-11-14T22:02:00.002+02:00

Ben bir fabrika işçisiyim. Evliyim ve üç çocuğa sahibim. İstanbul’da bir apartman dairesinde kirada oturmaktayım. Eşimin çocuklarımıza daha fazla zaman ayırabilmesi için, kirası biraz daha yüksek olsa da doğalgazlı bir ev tuttum. Ve yine aynı sebeple taksitlerini ödemekte bir hayli sıkıntı yaşadığım, bulaşık makinesi ve mikrodalga fırın aldım. Ütü yapmanın da kendisine zahmet vereceğini düşünerek, giyim tarzımı da değiştirip kumaş pantolon ve gömlek yerine ütülenmesi daha kolay olan ya da hiç ütü istemeyen spor kıyafetler giyinmeye başladım. Fakat ilkokul mezunu olan eşim, “ben çocuklara nasıl yardımcı olabilirim, onların derslerinden bir şey anladığım yok ki” diyerek, vaktinin çoğunu televizyon karşısında harcıyor. Ben ise daha fazla para kazanabilmek için sürekli mesaiye kalıyorum. Eve geldiğimde çoğu zaman yemek dahi yemeye fırsat bulamadan uyuyakalıyorum. İşyerinden izinli olduğum tek gün olan pazarları ise, yakın bir taksici arkadaşımın taksisine çıkarak ek gelir kazanmaya çalışıyorum. Başka nasıl ödeyebilirdim ki; üç oğlumun cep telefonu taksitlerini, kontör paralarını ve okul masraflarını. Nasıl büyüdüklerini dahi anlayamadan biri üniversiteli diğer ikisi ise liseli olmuşlar.

Ben aslında bunlardan bahsetmeyecektim ama söze nasıl başlayacağımı bilemediğimden bir şeyler söylemem şarttı. Çok canım sıkılıyor, bugün; ellisine merdiven dayamış olan ben, yirmi yılımı vermiş olduğum fabrika sahibinden ağza bile alınmayacak küfürler yedim. oysaki patronu sinirlendiren bozuk çıkan mallarla benim hiçbir alakam yoktu. Ben sadece ustabaşıydım ve malların nasıl üretileceğini işçilere eksiksiz anlatmıştım. Ama yedim işte o küfürleri hem de hiç karşılık veremeden. Daha acısı patronun yaş itibariyle benden 7-8 yaş küçük olmasıydı. Onun yerine ben utandım ve o andan beri düşünmekteyim. Neden cevap vermedim, neden kavga etmedim, neden istifa etmedim… oysa liseden atılmamın sebebi, anneme küfür eden bir çocuğu öldüresiye dövmemdi. Bugün patronuma karşı beni böyle suskunlaştıran neydi. Çocuklarımın iyiliği için miydi acaba. Ama çocuklarım iyi bir halde değillerdi ki. Sahi bunu neden bu güne kadar göremedim ki ben. Üniversite de okuyan oğlum; neye yaradığı belirsiz bir bölümde okuyor. Vaktinin çoğunu ise okul yerine kız peşinde koşmakla geçiriyor. Lisede ki oğullarımdan biri; Kürt olmamıza rağmen ülkü ocağı denilen bir yere üye olmuş her gün o kavgadan bu kavgaya koşuyor. Öbürü desen evde bilgisayarın başından kalktığı yok. Oysa ben neredeyse yirmi yıldır, kazandığım paranın büyük bir kısmını eğitim masraflarına harcıyorum. Onca masrafa karşılık eğitilmemiş ama öğütülmüş üç evlat. Bunun için mi kayıtsız kalmışım ben patronun terbiyesizliğine. Şimdi görebildim ancak daha nelere kayıtsız kalarak bir ömür geçirdiğimi.

Ne kazanmışım bunca sene sonunda; Her şey iyi olsun diye kölesi olduğum bir işten kazandıklarımla, hiçbir şeyden haberi olmadan köleleştirilmiş üç evlat ve bir eş. Sahi, ben niçin yaşıyorum, niçin evlendim, niçin çocuk sahibi oldum, niçin para kazanıyorum ve kazandıklarımı ne için harcıyorum. İyisi mi, yarın istifa edeyim ve patron sıfatını çıktığımda insanlığı bile kalmayan o mendeburu da bir güzel döveyim. Peki ya sonra?

Ne olacaksa olsun…

Geçmişin İzinden- Gelecek Uzun Sürer

2011-11-14T17:47:00.003+02:00

Yakılan ağıtlar ekti çeltik tarlasını
Her güne bir öykü düştü,
Çıling, çıling, çıling...

Yönetmenliğini Özcan Alper'in yaptığı Gelecek Uzun Sürer, daha evvel 'Sonbahar'dan da bildiğimiz yönetmeninin renginde bir film...18. Altın Koza Film Festivali'nde Yılmaz Güney ödülünü alan eser, 1990'lı yıllarda JİTEM tarafından öldürülen 17 bin 5 yüz faili meçhulün ardında kalanları hikaye ediniyor.

Filmde sahneye ilk olarak çok bilmişliği ile değil, görmüşlüğü ile ölüm makinesinden kaçan ve geride kalanlar adına koşan bir at giriyor... Ve çocuklar macera arıyor alt sokaktan gelen silah seslerinden. Ta ki bir kurşun kendi canına değene dek...

'Lorî'nin çoklu hikayesinin ardına düşülmüş bir film Gelecek Uzun Sürer...

'Sonbahar'da Artvin'in göğüne yükselen sis bulutları, Diyarbakır'da yeryüzüne iniyor bu filmde...

'Min Dît' ve 'Press'den sonra tanıdık gelen Diyarbakır sokaklarında, elinde bir ses kayıt cihazı ile dolaşan Sumru, kentin ağıda bulanmış sesini dinliyor.

Diyarbakır ortak dilin değil, çok dilliliğin anlaşılabilirliğine prototip görünüyor. Birden fazla dil, alt yazıya ihtiyaç duyulmaksızın algıya açık dinleniyor.

Sumru, daha evvel defalarca anlatılmış ama hiçbir zaman kanıksanmamış hikayeleri kayıt altına alıyor.

Cumhuriyetin kıyımlar tarihini öğreniyoruz bu ağıtlarda; Hemşince, Ermenice, Kürtçe, Türkçe... Tek dili yok acının... Anneler ağlıyor, eşler yıkılıyor, çocuklar anlatıyor kendilerine miras kalan babalarının hikayelerini...

Babalarının kemiksiz mezarlarının yerine birer vesikalık fotoğraf geçiyor... Ve gözü yaşlı kadınlar, kocaman çocuklar yer alıyor fail-i malum yüzlerce resmin önünde...

Eğer kusuru varsa filmin, başta ideolojik hamilik kaygısıdır bu. Vicdanın, Sosyalist bir uktenin hikayesi olarak sunulmasıdır. Ancak burada anneler yetişiyor, beyaz laçikleriyle siliyor ideolojik kaygıları ve gözyaşlarını.

Sonra Sumru, Ahmet'i de alıp yola koyuluyor. Anlaşılıyor ki, Sumru'nun bir kişinin ardından aradığını bulması için, yüzlerce hikaye dinlemesi gerekmiş.

Böylece Hakkari'den, hikayelerinin yalnızlaştırdığı köyler ve köylüler doluyor ekrana... Serüveni belli hikayenin adı konuluyor bundan sonra. Adı Harun oluyor.

Hep kederin nispet edildiği bir tabiat giriyor kadraja son olarak. Dağlar, kimi yerde baharı, yazı, kışı ifade ederken, burada hep uzayıp giden mevsimsiz bir hüznü koklatıyor...

Esra Aydın

asimilasyon

2011-11-10T15:40:00.003+02:00

Faşizm Odur ki, sırf "öteki" olduğundan ötürü insana kendinden nefret etmeyi içselleştirebilir...

PERFORMANS

2011-11-08T00:11:00.000+02:00

"Performans sergilemediğimiz kaç dakikamız var? sorusuna cevap aranıyor!

Giriş niyetiyle:

Ellerimi birbirine kavuşturup, avuç içlerimi monitöre döndürdüm ve çıtlattım on parmağımı. Kimindi bu betimleme? Benim değildi. Ben böyle bir şeyi hiç yapmadım ama ne önemi vardı, önemli olan kelimelerimle sergileyeceğim en iyi performans değil miydi ayrıca başlangıçlar ve bitişler her zaman çok önemli değil miydi etkilemek için seyircileri? Bu ucuz yalanın ardından gelen bu yazı ile tüm kafa karışıklığımı size bıraktım. Ben sıra mı savdım. Performansımı sergiledim diye düşünüp ne yazdığımı pas geçtim vicdanımı kaşıya kaşıya uykuya daldım.

Gelişme yerine:

Değil diyor Erving Goffman "Günlük yaşamda benliğin sunumu" isimli kitabında. Tabii ki değil Shakespeare'in dediği gibi, tabii ki bütün dünya bir sahne değil. Ama diye ekliyor hemen, "Performans" sergiliyoruz. Hepimizin bir oyunu var. Bir takımı var. Diğer takımlarla mücadele ya da işbirliği içerisinde "seyirci"lerimizi etkilemeye çalıştığımız. Goffman, pembe düşlerde yaşayanlara karşı pek acımasız: en samimi ilişkilerimizde bile taktiklerimiz ve başvurduğumuz yöntemlerimiz var! deyip bizi bize tokatlatıyor üstelik başka bir dünyadan. Goffman'ın 50'lerde "performans" kavramı üzerine yazdıkları nasıl da gelip kendini buluveriyor Facebook inşaasında. Performans sergilemek için yarıştığımız, daha az profil güncelleyen kişilerini hayatımızın öteleyiverdiren "kurgu"suyla bugün Facebook bizi yoksa başka biri yapmıyor da
sadece ortaya mı çıkarıyor?!

Söylediğimiz şeyin içeriğinin değil de "söz söyleme"nin bir marifet kılığına bürünüp egomuzu yumuşak yumuşak okşadığı, üstüne üstlük "like"ları toplayınca leblebi gibi, tek tarafından gülümserken yanağımızın diğer yandan da bir kaşımızı da hafifçe yükselirken, ups! Öyle değil mi yoksa?

Sonra da diyor ki sevgili Goffman, "Toplumdaki bir katılımcıdan beklenen, içten duygularını bastırarak diğerlerinin de geçici olarak kabul edebileceği bir durum görüntüsü bulmasıdır." Bu kadar güzel bir çözümleme yapmış, hatta bugünün yeni medyasını dahiyane bir şekilde öngörmüş sosyal bilimcinin bu muydu yani çözümü demeden edemiyor insan. Bir de devam ediyor ki önemli: "Bu yüzeysel anlaşma görüntüsünün, bu mutabakat maskesinin sürdürülmesi her katılımcının kendi arzularını, mevcut herkesin kendini en azından sözde bir bağlılık ilan etmek zorunda hissettiği değerleri öne çıkaran ifadeler aracılığıyla gizlemesiyle sağlanır."

İyi de benim anlamadığım "yüzeysel anlaşma"lara, "mutabakat maskesi"ne ne gerek vardı şimdi! Tamam evet büyük bir oyunun içindeyiz. Evet herkes bir rol kapma derdinde bu oyunda. Yani kısaca herkes kendi derdinde. "Anlaşma"k zorunda mıyız herkesle, nereden çıktı bu zorunlu "mutabakat"lar?! Cibiliyetsiz yüzlerce fikirsizle birlikte kahkahalar atıp, danslar etmeye kim ve ne zorlayabilir bizi tiyatro sahnelerinde, meclislerde?

Uyum adına!? Hangi gerçeklikte ne uyumu! Nasıl mümkün!? Neden? Her sabah uykudan uyanıp, Goffman'ın dillendirdiği maskeleri taktığımız, kostümlerimizi giydiğimiz, Shakespeare'in tiyatrosunda rolümüzü kaparken ya da Kundera'nın bahsettiği dansçı oluverip, itelerken diğer sesi gür çıkanlarını toplumun, en sevilen, en yardımsever, en iyi, en hırslı, en güzel, en söz söyleme ustası, en olmak için uğraştığımız... Bu "oyun" neden kime bu gösteriler?

Sonra aklıma hemen "suçlu köpek"i geliyor Kafka'nın. "Bir köpeğin araştırmaları"nda yazmıştı: Diğer köpeklerin selamlarına karşılık vermeyen köpekler, iyi davranışları umursamadıkları için suçludur diye. Yani diğer köpeklerin vicdani baskısı. Bizim toplumumuzun en büyük sevdası. Bizi bağlayan toplum, vicdanı, baskısı, değeri, adeti, örfü...

Milan Kundera da benzer dertlerin içerleyicisi ki "Yavaşlık" isimli kitabında dansçı diyor, politikacı diyor, ayırmaya çalışıyor, beceriyor ama kolay da olmuyor.

"Pontevin'e göre günümüz politikacılarının tamamı biraz dansçıdır ve bütün dansçılar da politikaya sokarlar burunlarını, ama bu, gene de onları birbirine karıştırmaya yöneltmez bizi. Bir dansçıdan şu bakımdan ayırabiliriz: iktidarın değil ürün peşindedir dansçı; şu ya da bu toplumsal düzeni dünyaya zorla benimsetmeye kalkışmaz (umurumda bile değildir böyle bir şey) ama kendi ben'ini ünlendirmek için sahnede kalmayı arzular. Sahnede kalmak için de başkalarını sahneden kışkışlamak gerekir. Bu da özel bir savaş tekniğini zorunlu kılar, doğal olarak. Dansçının yürüttüğü savaşını manevi judo (judo moral) olarak tanımlar Pontevin; dansçı dünyaya meydan okur. Ondan daha aktöreli (daha yürekli, daha onurlu, daha içten, özveriye daha hazır, daha doğrucu) görünecek biri var mıdır? Ve ötekini tinsel bakımdan daha aşağı düzeye indirmesini sağlayacak bütün tutuş biçimlerini, oyunları kullanır."

George Santayana'da maskelerimiz için şöyle yazıyor: "Maskeler, duyguların aynı anda hem sadık, hem gizli, hem de mükemmel olabilen donmuş ifadeleri ve hayranlık uyandıran yankılarıdır. Havayla temas halindeki canlıların sert bir dış kabuk oluşturmaları gerekir ve bu kabuklar kalp olmadıkları için suçlanmazlar; ancak kimi düşünürler nesne olmadıkları için imgelere ve duygu olmadıkları için sözlere kızarlar. Sözler ve imgeler kabuklar gibidir, en az kapladıkları maddeler kadar doğanın bir parçasıdırlar, ama daha çok göze hitap ederler ve gözleme daha açıktırlar. Maddenin sadece görünüş için, yüzlerin sadece maskeler için veya tutkuların şiir ve erdem için var olduğunu söylemek istemiyorum. Doğada hiçbir şey başka bir şey için var olmaz; tüm bu evreler ve ürünler varoluş çemberinde eşit paya sahiptirler..."

Son söz şöyle olsun bitirmeden son "performans"ım olsun:

Maskelerimizi çıkaralım demeyeceğim tabii ki ama sanırım maskesiz nefes aldığımız anları düşünmek iyi gelebilir ruhumuzu hafifletmek hatrına.

Varsa ruhumuzun hatrı hala...?

(Bu yazıyı yazmadan önce çok etkilendiklerim: Erving Goffman, Milan Kundera, Franz Kafka, Shakespeare, George Santayana ve kendim)

Gülsünay Uysal

Kitap Değerlendirmesi - Bir Yerlere Mahkum Etme Çabası: Piyasa İslamı

2011-11-04T15:50:00.001+02:00

alternatif çöplüğüne döndü üçüncü dünya beyinleri

“hiç akletmezmisiniz”

hayır etmeyiz!

Hakan Albayrak

“Türkiye`deki İslami hareket şüphesiz benim Piyasa İslamı teriminden kastettiğimin en açık politik billurlaşmasını teşkil ediyor: AB`ye entegre olma hedefini sahiplenerek geleneksel İslamcı partilerin derin kimlikçi yaklaşımıyla yolunu ayırmış, özellikle devletin temel ilkeleri ve stratejik yönelimlerine saygı göstererek pragmatizm ve aklı seçip modern Türk ulus-devletinin mirasına uymuş, ahlaki alanda muhafazakârlığı, ekonomide liberalizmi benimseyen yeni bir girişimci sınıfı oluşturmuş bir hareket Türkiye`deki. Max Weber`in sıkıca Protestan ahlakına bağladığı kapitalizmin ruhunun İslami bir örneğini vermeyi becermiş bir hareket bu. Gerçekten, AKP tarafından desteklenen ve örneğin Fethullah Gülen gibi şahsiyetlerce cevaz verilen çalışma hayatı değerleri üzerinde ısrarcı, özellikle gelişmeyi teşvik eden yeni bir İslami söylemi not etmek gerekir. Bu bağlamda Caprice Hotel benzeri eğlence yerleri ve Dilruba tarzı İslami kafelerin ortaya çıkışına sebep olan yeni bir elitizmi de örnekler arasında gösterebiliriz. Ancak bu açılımcı dinamiğin bir de riski var: Sınıfsal
dayanışmayla bir noktaya geldiği için İslamcılık bir gün halk tabanını kaybeder ve sadece sosyal yapısında burjuvalaşmayıp ideolojisinde de burjuvalaşırsa sona ulaşamayabilir.”

Yakın dönemlerde `Piyasa İslamı` terimini ortaya atan İsviçreli araştırmacı ve sosyolog Patrick Haenni dünyadaki İslami hareketi ve Müslüman hayat tarzındaki dönüşümü uzun süre yerinden gözleyenlerden. 12 yıl Mısır`da, üç yıl Lübnan`da çalışantı. İslamileşme ile İslamcılığı ayrıştırmayı öngören Uluslararası Kriz Grubu eski analisti Haenni`ye göre iddialı ancak `geleneği dışlayan` bir dindarlaşma söz konusu. Genişleyen İslamileşmeyi modernleşmeye karşı tepki değil modernleşmenin sonucu olarak görüyor. İslam dünyasındaki dindarlaşma hareketini Amerikalıların`pop kültür`üyle bağlantılandırıyor. Haenni`ye göre yeni Müslüman dindarlar yabancı kültürel modellere fazlaca öykünüyor, kitle kültürünün standartlarına göre şekilleniyor, değerler ve yaşam tarzı itibarıyla giderek Batılılılara yaklaşıyorlar. Türkiye`deki İslami hareketi ise `Piyasa İslamı`nın en açık örneği olarak görüyor. Haenni`ye göre
Türkiye`deki Müslümanlar Max Weber`in sıkıca Protestan ahlakına bağladığı kapitalizmin ruhunun İslami bir örneğini veriyorlar. Özgür Üniversite Kitaplığı tarafından yayınlanan, yazarı Patrick Haenni olan Piyasa İslamı kitabı 135sf.

P. Haenni yeni bir İslamlaşma dalgasının (reislamisation) İslam dünyasını (Mağrip ülkelerinden Güneydoğu Asya’ya kadar) etkisi altına aldığını ancak bu sürecin geleneksel İslamcılık hareketlerinin tekdüze kalıplarından önemli ölçüde farklılıklar gösterdiğini ifade ederek başlıyor değerlendirmelerine. Fakat yazarın burada yanıldığı bazı noktalar var; Yazar, İslamcılık’ın İslamlaşma kavramıyla ifade edilen bu yeni formunu yaşam tarzları ve burjuva yaşam tarzının gerektirdiği motifsel dönüşümler üzerinden analiz ederek, söz konusu dönüşümün dünya çapında sosyo-kültürel ekonomik mahiyetini gözden kaçırmaktadır. Bu dönüşümün ortaya koyulmasında anahtar öneme sahip kavram aynı zamanda çalışmanın da adı olan “Piyasa İslam’ı” kavramıdır. Piyasa İslam’ı kavramı, -iddia edildiği gibi- burjuvalaşma sürecinde ki dinselin içerdiği ekonomik bileşenin durumu, işletme
(management) ve şirket kültürüne ait kavram ve algılama biçimlerinin yoğunluğu nedeniyle tercih edilmiştir. Dolayısıyla çalışmanın bu denli önem atfettiği piyasa İslam’ı geleneksel İslamcılık’a nazaran atipik bir oluşum olarak kabul edilmektedir.

Bu durum kitap da dört ana kategori çerçevesinde ele alınmıştır:
1) Dinselin militan-doktiriner-siyaset odaklı düzeyden kurtarılıp birey üzerinden fani dünyanın şartları ve gerekleri göz önüne alınarak yeniden okunması;
2) Dinsel ve ekonomik alanların artan karşılıklı etkileşimlerinin, siyaset merkezli İslamlaşma süreçlerinin yerini alması;
3) Şirket kültürünün ve temel değerlerinin dinsel alana sirayeti;
4) İslam’ın neoliberalleşmesi Kapitalizm-İslam ilişkisinin XXI. yüzyılda aldığı hal, daha açık bir ifadeyle kapitalizmin İslam’a nüfuzu ve Müslüman toplumlarda kapitalizm-İslam etkileşimi incelenmektedir yani.
Bu karşılaşmanın iki belirgin sonucu, İslam’ın siyaset ve iktisat tasarımlarında yaratacağı dönüşümdür. Buna göre piyasa İslam’ı, artık gelecekteki olası bir İslami devletin veya şeriat düzeninin habercisi olmaktan öte, özelleştirmelerin ve sosyal refah devletinin bertaraf edilmesinin aracı olacaktır; bu ise Müslüman olmanın onurunu performans, başarı ve rekabet kriterleri üzerinden algılayan yeni bir ekonomik refah teolojisinin ortaya çıkmasını gerektirmektedir. (Dinselin radikal söyleminden arındırılıp düzene entegre olma durumunu belli tecrübeler üzerinden destekleyen Patrick Haenni genel olarak doğru tespitler yapsa da burada açıklama isteyen bir nokta var ; buda tespitlerin doğruluğunun günümüzde ki İslamcı Hareketlerin genelini kapsamamasıdır bu bağlamda yazar tespitlerini Avrupa’da yaşayan Müslümanlar ve kısmi olarak da Müslüman Kardeşler cemaati üzerinden yapması. Ayrıca bir de şu soruyu sormak gerekiyor yazara eğer İslami Hareket dinsel söylemini genel olarak dünyevileştirdiyse yakın dönemde gerçekleşen Ortadoğu Devrimlerini İhvanın Mısır’daki rolünü ve Tunus, Libya, Suriye’de ki İslami direnişleri bu tespitlerinin neresine koyacak oda ayrı bir durum.)

“Şu an gelişmekte olan, geçmişe göre daha baskın ve iddialı ancak `geleneği dışlayan` bir dindarlaşma.
Geleneksel dindarlık kültürel konformizm üzerine kuruluydu. Kimisi dini, kimi din dışı toplumsal değer ve normlara uymak üzerine kuruluydu. Bu anlamda `dinsel` olanla `din dışı` olanı harmanlayan ve hoşgörü ya da tahammül alanlarını da gözeten bir Müslüman kültürü mevcuttu. Ramazan boyunca açık kafeler, genelevler, homoseksüellik gibi şeyler sorun yaratmıyordu. Bu tür gelenekselleşmiş dindarlık iki akım tarafından reddedilmeye başlandı. Bu iki akımın biri Selefilik, diğeri benim `Piyasa İslamı`olarak tanımladığım akım.”
Kitabın geneli başta alıntıladığım bölüm üzerinden değerlendirme olarak gidiyor bu yüzden içerik hakkında fazla bilgi vermek yerine yaptığı tespitler üzerinden genellemeci yaklaşımı üzerinde ki hatalar üzerinden gitmek daha doğru olur.

Yazarın piyasa İslam’ı kavramı ile ifade ettiği kapitalizm-İslam etkileşimi, kuşkusuz tek başına dünya düzeninin XXI. yüzyıl ihtiyaçları ile açıklanamaz; Müslüman coğrafyada bir karşılığı olduğu için kapitalizm-İslam ilişkisi mekanik mübadele ilişkilerinin ve devletlerarası ilişkilerin ötesine geçmiştir. Yine de baskın olanın kapitalist dünya düzeninin ihtiyaçları olduğu bizzat yazarın piyasa İslam’ının performansına ilişkin şu tespitinden çıkarsanabilir:

“Özel sektör ve dindarlık üzerinden yaptığı yeni modernite tarifi suretiyle, Piyasa İslamı hem dinseli kişisel bir
tercih düzeyine indirgemek isteyen laik umutları, hem de dinselin kültüralist yorumlarını aynı anda “oyun dışı”
bırakmaktadır. “

Tam da kapitalizmin uluslararası ölçekteki siyasal iktisadi ihtiyaçlarına uygun bir performans. Ancak yazarın derdi bu değildir. İslam neden Amerikalı muhafazakârların “merhametli muhafazakârlık (compassionate conservatism)” doktriniyle ideolojik olarak eklemlenir de Fransız aydınlanmasının laik ve kamu yönelimli mirası terk edilir! Her ne kadar bunun neoliberal politikalara rıza oluşturması için uygun yol olarak benimsendiği belirtilse de Marx’ın Hindistan’a medeniyet götüren İngiliz kapitalizmini onaylaması örneğinde olduğu gibi, mesele, Fransız aydınlanmasının laik ve kamu yönelimli mirasının esprisini oluşturduğu bir kapitalizmin Amerikan muhafazakârlığı eli ile gerçekleşen bir kapitalizme tercih edilmesi oluyor nihayetinde: ne kapitalizmin ne de kültürel emperyalizmin açık bir reddiyesi. Doğrusu yapıtın böyle bir vaadi de yok. Ancak İslam’ın
burjuvalaşması temelinde çözümlenen kapitalizm-İslam ilişkisinin eleştirel bir perspektiften açığa çıkarılması, kapitalizm ve kültürel emperyalizmle asgari düzeyde de olsa yüzleşmeyi gerektirir.

Patrick Haenni; İslam ve Batı arasındaki mecburi etkileşimler ile şekillenen din tasavvurunun, İslam’ın siyasallaşmasının bir zorunluluk olmadığını ve radikal anlayış sonrası dindarlıklarla aynı alanda rahatlıkla bulunabileceğini söylemektedir. Bu bakış açısı ile şöyle bir durumu sorunu ortaya çıkarıyor. Değişmesi gerekenin kapitalizm olduğunu direk söylememesi ve İslamın siyasallık iddiasını görmemesi açısından sorunlu bir tarz olarak karşımıza çıkıyor siyasallık iddiası nedeniyle sorunludur. Nitekim İslam’daki uyarlanmayı iktisadi motifler ve aslında her biri birer siyasallığa tekabül eden kamusal alana ilişkin tercihlerle açıklaması, bakış açısının sorunlu olduğunu tescil etmektedir. Yazar İslamcılık’ın gerileyişini İslami müziğin temalarındaki kaymada (politik temalardan aşk, mutluluk gibi apolitik temalara) , modayı kültürel yabancılaşma, gereksiz harcama ve sapkınlıkla bir tutan geleneksel İslami paradigmayla çatışan tüketimin değer ve normları altında yeniden yorumlanan yeni İslami giyimde görmektedir. Bu çerçevede “türbanı” küreselleşmenin kültürel alanda dayattığına bir alternatif olmaktan öte, sosyal anlamda talep edilen bir objenin (başörtüsünün) ticari bir mantık
çerçevesinde, evrensel cazibe ve çekicilik ölçütleri göz önüne alınarak yeniden yorumlanması, pazarlanması olarak değerlendirmektedir.

“İnsanların uğruna düşünmeden insan kardeşlerini boğazladıkları savaşların, infial yaratan katliamların ve türlü vahşetin sebebi dini ve milli idealler aşkınlık anlayışları üzerine temellenir. Söz konusu anlayışların maddi zeminlerinin soruşturulması en azından savaşların, katliamların, vahşetin ebediyen ortadan kaldırılmasını olanaklı kılacak maddi şartların talep edilmesine yol açacaktır. Ancak dayandıkları dünyevilik-uhrevilik gerilimi aynı olduğu için neden oldukları fenalıklar benzer olan dini- milli medeniyetlerin karşılaşmaları kültürel farklar zemininde kavranmakta, dışlayıcı karakterlerinin eseri ilişkileri çatışma olarak sunulmaktadır. Oysa mevzubahis olan “medeniyetler” çatışması değil kardeş kavgasıdır.” Fransız yazar Patrick Haenni 2011 yılı baharında Özgür Üniversite Kitaplığı’ndan basılan Piyasa İslamı başlıklı kitabında bu tür bir eksik okumayla, büyük ölçüde kültüralist bir perspektiften kapitalist Batı’nın İslam’a nüfuzunu ele alırken benzeri bir hatayı yinelemekte. Yazar Amerikan muhafazakârlığını eleştirirken Aydınlanmacı, laisist bir muhafazakârlıkta tutuklu kalıyor. Bunun sebebi Batı ve Doğu’nun aynı anadan (aşkınlık anlayışından, dünyevilik-uhrevilik geriliminden)
doğduklarını ve bu ananın gürbüz torunu kapitalizmin sistemik karakterini dikkate almamasıdır. Bu nedenle Doğu’ya, yani İslam’a karşı önyargılı olmuştur. Oysa bu zihniyetle “medeniyetlerin” kahredici “çatışmalarının” sonu getirilemez. Bu mesnetsiz, hegemonya tesis edici, yapay çatışmaların sonum ancak dinler ve onların türevi milliyetler (aslında bunların dayandığı aşkınlık anlayışları) muarız kabul edilerek getirilebilir. Patrick Haenni’nin Piyasa İslamı kitabı, son dönemde ki “İslam- sol ve Abdestli Kapitalizm” söylemlerinin nereden geldiğinin ve Müslümanlar üzerinde yaratılmaya çalışılan “Kompleksi” görme açısından önemlidir.

Haenni, Patrick 2011, Piyasa İslam’ı, Çeviren Levent Ünsaldı, (Ankara: Özgür Üniversite Kitaplığı).

Umut İslam

müstesna alıntılar-PANTOLONLU BULUT'DAN

2011-11-03T12:11:00.005+02:00

PANTOLONLU BULUT'dan (Giriş)

Pelteleşmiş beyninizde
kirden parlayan bir kanepede yan gelip yatan semiz bir uşak gibi

hayal kuran düşüncenizi,
kanlı bir yürek parçasıyla tedirgin edeceğim,
dalga geçeceğim, geberesiye küstah ve zehir dilli.

Tek bir ak saç yok ruhumda,
yaşlılığın çıtkırıldımlığı yok onda!
Dünyayı bozguna uğratarak sesimin gücüyle
yürüyorum - yakışıklı,
yirmi iki yaşında.

Çıtkırıldımlar!
Kemana yatırırsınız aşkı siz.
Kabalar, onu trampete yükler.
Fakat, tersyüz edebilir misiniz, kendinizi benim gibi,
Öyle ki, dudaklar kalsın ortada, salt dudaklar!

Çık da gel konuk odasından
gel de bir adam tanı,
kibirli, patiskadan ve melek soylu memur karısı.

Sen ki dudaklar çevirirsin aynı kayıtsızlıkla,
bir aşçı kadın nasıl çevirirse yemek kitabının sayfalarını...

İster misiniz
ten kudurtsun beni,

- ve gök gibi, renk değiştirerek ansızın -
ister misiniz
öylesine yumuşayım, sevecen olayım ki öylesine
hani, erkek değil de, pantolonlu bir bulut desinler bu!

İnanmıyorum çiçekli Nice diye bir yerin var olduğuna!
Benimle göklere çıkarılacaktır yeniden
hastane gibi bayatlamış erkekler,
ve atasözleri gibi yıpranmış kadınlar da...

Vladimir MAYAKOVSKI

Çeviren : Ataol BEHRAMOĞLU

BAYRAMINIZ MÜBAREK OLSUN!

2011-10-29T13:08:00.000+03:00

Söyleyecek çok sözüm var. Dağlar kadar yüce, denizler kadar engin sözlerim. Lakin sözlerimi dinleyecek kimsem yok… Herkes birbirinin bayramını kutlamakla öylesine meşgul ki, benim sözlerim yine kuru gürültüye mağlup olacak. İyisi mi ben de bayramınızı tebrik edeyim, hem de en içten, en samimi duygularımla!

Bu yıl 88. sene-i devriyesini büyük bir şuur ve iştiyakla idrak ettiğimiz mübarek Cumhuriyet Bayramınızı en içten duygularımla tebrik eder, Cenab-ı Hak’tan nice nice bayramları idrak etmeyi bize nasip etmesini niyaz ederim!

Olmadı galiba ama ne yapayım!? Allah hayr etsin!

Misafir yazarımız Mr. Enviromentalist'in ÇED ( Çevre Etki Değerlendirme) Raporu.

Kimin Tanrısı Daha Adil

2011-10-25T11:40:00.001+03:00

Bir sidik yarışı halinde sadece kendi faşist duygularını tatmin edecek Tanrı’yı arıyor. Bunun için hiç düşünmeksizin ve insanlığı bir kenara bırakarak ve sünnetullahı kendi çıkarlarına yontarak meşruiyet zemini arıyor. Kör gözleri ve kör kalpleri ışığa mani; el yordamıyla tuttuğu fili bir ip, bir sütun ve bir hortuma hapsediyor. Bu saçmalığı öylesine hakikat belledi ki; hakikati görmek isteyenlerin gözlerine parmağını sokuyor, linç ediyor. Bütün hakikatleri örttüğü gibi örtebilse aslında, kimsenin battaniyesinde gözü olmayacak.

Yer sarsılarak hakikati hatırlattığında, mal bulmuş mağribi kesiliyor. Bu topraklar üzerinde olan her şeydeki egemenliğine yer altından gelen mesajı da dahil ediyor. Bu topraklar üzerinde olan her şeyi olduğu gibi, onu da, paylaşmak yerine kendi egemenliğini perçinlemek için bir fırsat olarak görüyor.

Tüyü bitmemiş yetimler adına, şükürler olsun seninle aynı Tanrı’ya inanmıyorum.

beynelmilel

Banka Dükkanları Meselesi

2011-10-20T17:15:00.000+03:00

Tokat'da bir bankada gelen insanlar beklerken, işlem yapması gereken memur oyun oynayarak insanları bekletiyor ve kimseye bunun hesabını vermiyor. Bu mesele ciddi bir meseledir.

Bankalar kimseye hesap vermiyor! Memurlar dilediği gibi insanları bekletirken "işlemler beyefendi, işlemler hanımefendi" ya da "sistem gitti" diyerek -ki "sistem" tartışılması gereken uzunca bir husustur- bahaneler sürüyor ve gelen insanları bekletiyor. İnsanlar buna itiraz etmeden bekliyorlar. Uzun süre bekliyorlar, çok fazla vakitleri gidiyor. Saatlerce sürüyor bazen işlemler. Üstelik vakitleri paralarından çok daha değersiz, boş yere beklemeye anlaşılmaz bir tahammül gösteriyorlar.

Fakat banka dükkanlarıyla ilgili mesele başka. Dünyanın en büyük sermaye gruplarını teşkil ediyorlar. Devletlerin ciddi muhatapları arasında yer alıyorlar.

Onlara soru soramıyoruz. Anlaşmalarına hayır bu bana uymuyor, benimde şartım budur diyemiyoruz. Ne derseler razı olmakla yükümlüyüz. Telefonlarımıza cevap vermiyorlar, bankaya gelmenize gerek yok şuradan buradan işinizi halledin diyorlar. Bizi bir sürü sistemin içine dahil ediyorlar, telefonlarımızı mesaj istilasına tabi tutuyorlar. Canımızı sıkıyorlar, kafamızı bozuyorlar fakat bize kulak asmıyorlar. Sorun oluyorlar, ev yıkıyorlar, âh alıyorlar...

Ama battıklarında en çok zararı yine biz görüyoruz. "sistem" dedikleri şey böyle bir şey işte.

***

Zarifoğlu diyor ki;

"Halk aşksızsa sokaklar
Banka dükkanlarıyla doludur"

Aşk faslına girmeden konuşalım, kötü gün dostumuz kalmadı. Dostumuz kalmadı. Para ve banka ilişkisi, dostluk-kardeşlik ilişkilerimizi bozdu. Büyük çark ya da "sistem" huzurumuzu bozdu. Vaktimiz öğle yahut ikindi vaktine değil bankaların mesai vaktine endekslendi.

"Sistem" gitti dendiğinde bekledik, bir umudu bekler gibi bekledik. Bitmeyen kuyruklarını bekledik... İşlem sıralarını, işlemin yapılmasını bekledik... Bir halt olmadı, boyumuz uzamadı!

Ulan banka dükkanısınız ve paramızı alıp başkasına satıyorsunuz. Başkasının parasını alıp bize satıyorsunuz! Sistem deyip aklımızı bulandırıyorsunuz. Yalan söylüyorsunuz!

Adam olun lan, esnaf olun! Aşkı bulun oğlum, aşkı bulun!

Dünya hayatı oyun ve eğlenceden ibarettir, doğru yolu bulun!

kısaca bay d

Sorunlu Sorumlular - 1

2011-10-18T15:50:00.000+03:00

"Sorunlu Sorumlular" Yakında...

2011-10-16T16:29:00.000+03:00

Tedavülden Kalkmayan Devrimciler

2011-10-10T13:45:00.000+03:00

Sabah erkenden kalmış kahvaltı hazırlıklarını yapıyordu. Yer sofrası için hazırladığı kahvaltılıkları teker teker siniye yerleştirmeye başlamıştı ki eşi yüzünü yıkamak için banyonun ışığını yaktı. Bugünün de diğerlerinden bir farkı yoktu. Kaldı ki diğerlerinden farklı olsun için bir gayreti/beklentisi/hayali de yoktu. Şehirli, orta sınıf bir ev hanımının ömrü hayatınca yapageldiği şeyler değişmez. Haftada bir gün gidilen pazar alış-verişi, ayda bir toplanılan komşu/akraba günleri, sene-i devriyesinde babası/annesi/kardeşi için okutulan Yasin'ler, yaz aylarında birkaç kere yapılan kır gezileri. İşte bu sabahki kahvaltı merasimi de o günlerden bir gündü. Sofrada "BİM" den alınan, beyaz peynir, siyah zeytin, yaz aylarının ortalarında alınıp hazırlanmış çilek reçeli ve o Çarşamba, pazardan alınmış domates/salatalık dahi rutini bozmayı başaramıyordu. Evin erkeği yıllar evvelinden emekli olmuş olmasına rağmen, sabahın erken saatlerinde güne başlama noktasındaki alışkanlığını kıramamıştı. Kahvaltı ile birlikte açılan televizyon ise evlatlarıyla arasındaki kuşak farkını giderebilen tek aletti. Günün ilk kısmında yapılacaklar bittikten sonra öğle namazına yarım saat kala evden ayrılmaya hazırlanan baba bey, kalesini terk etti. Üniversite öğrencisi olan oğulları hafta sonu ziyaretinin ardından okuduğu şehre dönecekti o gün. Oğluna, cüzdanının kuytu köşesinden bir elli lira çıkartıp verdi anne. Oğlu, yıllardan beri ailesinin desteğiyle okuyor olmanın verdiği mahcubiyetle annesinin verdiği bu parayı kabul edemeyeceğini söyledi. Annesi evladına zorla kabul ettirdi ve cebine koydu parayı. Trenine atlayıp okuduğu şehre doğru yolculuğa çıktı evlatları. Günler sonrasında, arkadaşlarıyla buluşmadan önce mali durumunu kontrol eden genç cebinde kalan son paranın annesinin verdiği o para olduğunu anladı. Paraya dikkatle baktığında paranın tedavülden kalkmış bir para olduğunu fark etti çocuk. Hafif bir tebessüm ve tarifi mümkün olmayan bir iç kımıldamasıyla gözleri dolmaya başladı çocuğun. Annelerin bilgeliğini o an anladı işte. Parayla bağı bu kadar kopuk birisi zamanın en büyük devrimcilerindendi aslında... Paraya, politikaya, dengelere, konjonktüre endeksli varoluşunuz, yer dibine batsın için!

Annelere...

Salih Adıyaman

Müstesna Alıntılar - Mevlana - İsyan Etmişim

2011-10-02T00:54:00.003+03:00

Aya öfkelenmişim ben,
işte böyle kapkaranlık bir gece olmuşum.
Padişaha kızmışım,
çırılçıplak bir yoksul olmuşum.

Güzeller sıltanı gel demiş,
evine çağırmış beni.
Ben bir yolunu bulmuşum,
yola baş kaldırmışım.

Sevgilim baş çeker, naz ederse,
gamlara atar, kararsız korsa beni,
bir kez olsun ah demem, inad için.
Ah'a da kızmışım ben.

Bir bakarsın altınla aldatırlar beni o.
Bir bakarsın şanla şerefle aldatırlar beni.
Oysa altın falan istemiş değilim ondan,
şanla şerefe hele çoktan boş vermişim.

Ben bir demirim,
mıknatıstan kaçıyorum.
Bir saman çöpüyüm ben,
mıknatıslara yan çizmişim.

Ben öyle bir zerreyim ki,
bütün âleme isyan etmişim.
Havaya, toprağa isyan etmişim,
Ateşe, suya isyan etmişim.
Altı yöne isyan etmişim.
Beş duyuya isyan etmişim.

Hava, toprak, ateş, su da neymiş ki,
altı yön de neymiş,
beş duyu da ne.
Benim için hiç bir şey umurumda değil.Yazar : Mevlana Celaleddin Rumi

çağdaş tefsir okumaları: orhan gencebay'dan zilzal süresi tefsiri

2011-09-26T11:42:00.005+03:00

Einstein'a bak sen...

2011-09-21T14:41:00.002+03:00

Bugün Doğan Renklere İsim Önerileri

2011-09-20T15:02:00.001+03:00

Benim dünyamda yeşil olarak nitelendirilen renk sizin için mor olmasın sakın?

Buradan hareketle “renkler aslında yok, nesnelerin yansıttıkları ışıklar, bunların bir de frekansları var” gibi konulara girip, benim gibi sosyal bilimci birisinin algısı için çok da açıklanabilir olmayan ve meseleyi tamamen teknikleştiren konulara girecek değilim elbet. Her nasıl vuku buluyor ve benim zihnimde ne şekilde tanımlanıyorsa, işte o son haliyle bir yerlerde renklerin var olduğunu kabul ediyorum. Ki beni asıl ilgilendiren konu da tam olarak bu noktadan sonra başlıyor.

Bana çimen yeşildir dediler sadece. Gök mavidir örneğin, siyah karanlıktır, güneş sarı. Gördüğümüz renklerin evrensel isimleriyle kıyas ederek nesnelerin renklerini isimlendirdiğimize göre, aslında farklı renklere aynı isimleri veriyor olabiliriz demektir. Renkler evrensel şekilde kararlaştırılmış isimlere sahipken kim benim gözlerimle bakabilir hayata? Salt bu noktadan hareketle “yalnızlık” her bir insan ferdinin kaderi değil midir?

Duyularla tatmin edilememiş olması bir şeyin olmadığına delil değildir. Bu durumda sizinle bir şekilde bağı olan herhangi bir şeyi göremiyor, duyamıyor oluşunuz, ona dokunamıyor veya onu tadamıyor, koklayamıyor oluşunuz “yalnızlık” tanımı için yeter argümanlar olmaktan çıkıyor. Zira duyular söz konusu olduğunda aslında herkes yalnızdır.

beynelmilel

Nafile

2011-09-01T23:26:00.005+03:00

“Yok, yok olmadı. Yok, yok olmuyor. Yok, yok olmayacak. Nafile atılıyor tüm adımlar. Nafile açılıyor odanın penceresi. Gökyüzünün bana verecek hiçbir şeyi yok. O, şu an kendini aydınlatmanın çaresinin yokluğunun derdinde. Nafile yakılıyor paketteki son sigara. Nafile çekiliyor ciğerlere dumanlar. Ne bir aydınlık bahşedebiliyor odaya, ne de bir anlık da olsa dindirebiliyor ciğerlerin yanmasını. Nafile çıkıyorum sonra sokağa. Orada da oksijen yeteri kadar yok. Nafile alıyorum telefonu elime. Beş yüz kişinin kayıtlı olduğu rehberde, bu durumuma çare olacağına inandığım bir ses yok. Nafile konuşuyorum kendi kendimle. Bende de beni anlamlandırabilecek bir ben yok. Nafile uzanıyorum çeşmenin suyuna. Nafile yudumluyorum bu ab-ı hayatı. Nafile yıkanıyor uzuvlarım. Su da söndürmüyor, su da dindirmiyor, su da susamış sanki suya. Nafile, su da çaresiz; nafile, susmak da çaresiz şimdi… Nafile kuruluyor tüm hayaller. Nafile avunmak için kurduğum, hiç yaşanmayacak dünyama sığınmak. Nafile gülmeye çalışmam kendime. Nafile gözyaşının avundurukluğuna sığınmak. Nafile denizin enginliğine emanet etmek gözleri; nafile, bugün denizde de çare yok. Nafile gidiliyor terminale. Nafile alınıyor hiç gidilmemiş bir şehre bilet. Nafile kaçılıyor tüm tanıdıklardan, yine herkes tanıdık, yine her şey bir tanık. Nafile uyuyorum bir parkta. Nafile götürüyorlar beni karakola. Nafile soruşturuyorlar sicilimi. Nafile, çünkü suçumu ben kendime karşı işledim ve kendimden gayrı kimsenin haberi yok bundan. Nafile, dönüyorum sonra evime. Nafile, sigaram yok, suyum yok, azığım yok, sesim yok, nefesim hala yetersiz.

Sonra sıradanlaşıyor birden her şey ve siz hep sonra geliyorsunuz.”

selim yenikaya

Müstesna Alıntılar - Dünyanın Tüm Yağmacıları Birleşin - Slavoj Zizek

2011-08-24T03:38:00.001+03:00

23/08/2011 tarihli Radikal Gazetesi Hayat ekinde yayınlanan bu yazıyı Menengic takipçilerine şiddetle tavsiye ediyorum

Hegel’e göre, ‘tekerrür’, tarihte kritik bir rol oynar: Eğer bir şey sadece bir kez yaşanırsa ihmal edilebilir, başka türlü bir tutumla önlenebilir bir durum olarak tanımlanabilir; ama olay kendini tekrar ederse bu, daha derin bir tarihsel sürecin açığa çıkıyor olduğuna işaret eder. Napolyon, 1813’te Leipzig’de kaybettiğinde, bu şanssızlık olarak değerlendirildi. Waterloo’da yine kaybettiğinde ise döneminin sona erdiği kesinleşti. Aynı şey süregelen ekonomik kriz için de geçerli. Eylül 2008 bazıları tarafından, daha iyi düzenlemelerle filan bir daha tekrarlanmayacak münferit bir kriz olarak okundu. Ancak şimdi, tekrarlanan mali çöküşün işaretlerine bakarsak yapısal bir fenomenle karşı karşıya olduğumuz açıkça görülecektir. Bir nakit krizi yaşadığımız; yükü hep birlikte omuzlayıp, kemerleri hep birlikte sıkmamız gerektiği defalarca kez yinelendi. (Çok) zenginler hariç tabii. Çünkü onlardan daha fazla vergi istemek bir tabu: Eğer istersek, bildik argüman devreye girer, zenginlerin istihdama yönelik yatırımları teşvik edilmediği için bu daha az iş anlamına gelir ve hepimiz acı çekeriz. Kendimizi zor zamanlarda korumak, fakirler için daha fazla fakirleşmek, zenginler için daha fazla zenginleşmek anlamına geliyor. Bu durumda yoksullar ne yapmalı? Yoksullar ne yapabilir? İngiltere’deki ayaklanmalar, her ne kadar Mark Duggan’ın vurulması üzerine tetiklense de, aslında ayaklananların çok daha derin bir hoşnutsuzluğu paylaştığı konusunda sanırım herkes hemfikir. Ancak bu ne tür bir tedirginlik?
Tıpkı 2005’te Paris banliyölerinde otomobil yakanlar gibi Londralı eylemcilerin de iletmek istedikleri bir mesaj yok. (Şiddet eylemlerinin de yaşandığı, Kasım 2010’daki, kitlesel öğrenci ayaklanmalarıyla arasında ise net bir tezat var. Öğrenciler yükseköğretime getirilmek istenen reformlara kesinlikle karşı çıkıyordu.) Bu nedenle İngiltereli isyancıları, Marksist terimlere göre, devrimci bir öznenin doğuşu olarak düşünmek zor; Hegelci ‘gürültücü kalabalık’ yani örgütlü bir toplumsal alanın dışında yer alıp hoşnutsuzluklarını ancak yıkıcı şiddetin ‘irrasyonel’ dışavurumları şeklinde gösterebilen ve Hegel’in ‘soyut olumsuzluk’ dediği kavrama daha yakınlar.

Büyük ideolojiler bitti

Hırsızlık yaptığından şüphelenilen bir işçiyle ilgili eski bir hikaye vardır. Bekçiler, her akşam, işçi fabrikayı terk ederken, taşıdığı el arabasını dikkatlice inceler. Hiçbir şey bulamazlar, el arabası her zaman boştur. Sonunda anlarlar ki, işçinin çaldığı el arabasının kendisidir. Bekçiler, tıpkı isyanları değerlendiren yorumcular gibi, açıkça ortada olan gerçekliği kaçırıyordur. Bize, 90’ların başında komünist rejimlerin yıkılmasının
ideolojinin sonuna işaret ettiği söylendi. Totaliter felaketlerle sonuçlanan büyük çaplı ideolojik projelerin zamanının bittiğini artık rasyonel, pragmatik politikaların geçerli olduğu yeni bir döneme adım attığımızı dillendirip durdular. Eğer post-ideolojik bir dönemde yaşadığımız şeklindeki basmakalıp fikir doğruysa bu, son isyanlarda yaşanan şiddet olaylarında görülebilir. Yaşananlar hiçbir şey talep etmeyen şiddet eylemleridir. İsyandan umutsuzca anlamlar çıkarmaya uğraşan sosyolog ve editör/yazarların kafası ayaklanmaların temsil ettiği muammayla karışmıştır. Protestocular, sosyal olarak dışlanmış olsalar da açlık sınırında değillerdi. Bırakın daha baskıcı ideolojik ve fiziksel şartları, tarihte çok daha kötü maddi koşullar içinde yaşayan insanlar bile kendilerini daha kesin gündemlere sahip ideolojik güçler olarak örgütleyebilmişlerdi. Ve esas yorumlanması gereken konu, isyancıların hiçbir programının olmaması. Bu olaylar bizlere ideolojik/politik çıkmazlarımız ve nasıl bir toplumda, seçme hakkını göklere çıkaran ama demokratik konsensüse karşı sahip olunan tek alternatifin kör taklidi yapmak olduğu bir toplum, yaşadığımıza ilişkin önemli şeyler söylüyor. Sisteme muhalefet artık kendisini gerçekçi bir alternatif hatta bir ütopik proje olarak dahi ifade edemiyor, yalnızca anlamsız bir tepkinin şeklini alabiliyor. Bu durumda yapılabilecek tek seçim, oyunu kurallarına göre oynamak ya da (kendi kendini) yok edici şiddet uygulamaksa seçme hakkı özgürlüğünü kutsamanın manası nedir ki? Alain Badiou, gittikçe ‘dünyasızlaşan’ bir sosyal toplumda yaşadığımızı söyler: Böyle bir toplumda protestonun alabileceği tek şekil ‘içeriksiz şiddet’tir. Sanırım kapitalizmin ana tehlikesi de bu. Küreselleşmenin en temel iddiası, kapitalizmin kendisini Hıristiyanından, Hindusuna, doğusundan batısına tüm uygarlıklara uyarlayabileceğidir. Küresel bir kapitalist dünya görüşü, kapitalist uygarlık yoktur. Kapitalizmin küresel boyutu anlamı olmayan bir gerçekliği temsil eder. Protestolardan çıkarılacak ilk sonuç, hoşnutsuzluğa karşı muhafazakâr ve liberal yaklaşımların tamamen yetersiz olduğudur. Bu yaklaşımın temel sorunu yalnızca gençleri şiddet eylemlerine iten çaresiz toplumsal durumu görmezden gelmesi değil, belki de bundan önemlisi bu eylemlerin muhafazakâr ideolojinin gizli önermelerini de yankıladığını fark edememesi.İntikam fantezilerinden ziyade onların isyanlarının daha derin nedenlerini anlamak için çaba göstermeliydik. Yoksul, etnik olarak karışık, polis tarafından olağan şüpheli olarak görülen ve taciz edilen, sadece işsiz değil çoğunlukla vasıfsızlığından ötürü iş verilemeyecek durumda olan, gelecek için umutsuz bir genç adam olmanın ne demek olduğunu hayal edebilir miydik? Buradaki ima, bu insanların kendilerini içinde bulduğu koşulların onların sokaklara dökülmesini kaçınılmaz kıldığı şeklindedir. Bu yaklaşımla ilgili problem, bunun yalnızca isyanın nesnel koşullarını listelemesidir. İsyan etmek, öznel bir ifadedir, kişinin içinde bulunduğu nesnel koşulların tam olarak ilan edilmesidir.

Barınma hakkı, iş, sağlık...

Bir protestocunun, asgari düzeye indirilmiş sosyal hareketliliğine, artan güvensizliğine bakarak onun neden protestocu olduğunu ve yağma yaptığını anlamak da zor değil. Bu liberal ve muhafazakâr yaklaşımlardan hangisinin daha kötü olduğu üzerine kafa patlatmak anlamsız. Stalin’in diyeceği gibi, her ikisi de kötüdür ve buna her iki tarafın da yaptığı asıl tehlikenin ‘sessiz çoğunluğun’ bu eylemlere gösterdiği tahmin edilebilir ırkçı tepkide yattığı şeklindeki uyarı da dahildir. Bu reaksiyonun aldığı formlardan biri yerel (Türk, Karayipli, Sih) toplulukların mülklerini korumak adına ‘kabileci’ bir anlayışla kendi koruma gruplarını oluşturmasıydı. Dükkân sahipleri, mülklerini gerçek ve şiddet içeren bir sistem karşıtı protestoya karşı koruyan küçük burjuvalar mıdır yoksa işçi sınıfının toplumsal parçalanmaya karşı savaşan üyeleri mi? Bu noktada taraf seçmeyi reddetmek gerekir. Gerçek şu ki, buradaki anlaşmazlık, biri sistem içerisinde tutunmayı başarmış diğeri bunu denemek için bile fazlasıyla yılgın olan, olanakları kıt iki grup arasındadır. İsyancıların ürettiği şiddet neredeyse yalnızca kendilerine yöneliktir. Yakılan araçlar ve yağmalanan mağazalar zenginlerin değil yoksulların mahallesindeydi. Zygmunt Bauman, isyanları ‘yetersiz tüketici’lerin eylemleri şeklinde karakterize etti. Bu her şeyden çok kendisini uygun yollarla -yani alışveriş yaparak- gerçekleştiremeyen tüketici tutkunun şiddetle harekete geçişinin dışavurumuydu. Benzer olarak, tüketici ideolojiye karşı ironik bir tepkiyi içeren özgün bir anı da barındırdılar: Bizi uygun yollarla tüketmenin koşullarından mahrum ederken aynı zamanda devamlı tüketmemizi istiyorsunuz. İşte biz de bunu yapabildiğimiz şekilde yapıyoruz! Devrimci bir bakış açısından bakarsak, isyanlardaki sorun içerdiği şiddet değil, içerdiği şiddetin kendini gerçekten dayatmaktan yoksun olduğu gerçeğiydi. İsyanlar, yetersiz bir öfke ve umutsuzluğun bir güç gösterisiyle; gıptanın ise muzaffer bir şenlik şeklinde maskelenmesiydi.

‘Biz insanız, ürün değil’

Protestolarını ‘toplumda herkesin kabul edeceği vazgeçilmez gerçekler’ adına yapıyorlar: Barınma hakkı, iş, kültür, sağlık, eğitim, politik katılım, özgür bireysel gelişim, mutlu ve sağlıklı bir yaşam için tüketici hakları. Şiddeti reddederek ‘etik bir devrim’ istiyorlar. ‘Parayı insanların üzerine koymak yerine insanların hizmetine yatırmayı’ istiyorlar. “Bizler insanız, ürün değil. Ben ne satın aldığımın değil, neden aldığımın ve kimden aldığımın ürünüyüm.” Peki bu devrimin özneleri kimler olacak? Öfkeliler, sağı, solu ve tüm politik sınıfları reddediyor, onları çürümüş olarak niteliyor, peki manifestolarında sıraladıklarını kimden talep ediyorlar o zaman? Kendilerinden değil. Öfkeliler, henüz talep ettiklerini onlar için kimsenin yapmayacağını ve bu değişimi ancak kendilerinin gerçekleştirebileceğini de iddia etmiyorlar. Protestocular hiçbir merkezi otoritenin denetiminde olmayan, herkesin eşit olarak söz söyleme hakkına sahip olduğu eşitlikçi bir özgürlük alanını muhafaza ediyor. Açıktır ki bu toplumsal yaşamın yeniden organize edilmesi için yeterli değidir. Bunu yapabilmek için, çabuk kararlar alabilen ve bunları tüm olası sertliklerine karşın uygulayabilecek güçlü bir gövdeye ihtiyaç var.

Beni Biraz Anlasaydın...

2011-08-20T02:24:00.000+03:00

Hem dertsin, çare nerede?

Geleceğe dair emniyet hissine kapılmak biraz fazla değil mi? Yani, gaybı garanti edebilecek yetimiz yok ki. İnsanız en nihayetinde. İnsan nefes alır, kabul. Nefes aldıkça varolur, kabul. Ama soluğu kesecek sorular da neyin nesi?

Fındıklı sahili iyidir. Çay güzel, hava da... Nasıl da yalnızlık çöker üstüne insanın. Hani belki üstümüzden geçen zaman gibi üstünden geçebileceğimiz hatıralarımız vardır... Çayla diyorum, birliktelik güzeldir...

Kuşlar söyler kavlimizi...

Sonra başka düşlerimizde olur, söz. Yani patlıcanı da severim, kuru fasulyeyi de. Kelimelerimi kaybettiğimi biliyorum. "Böyle gündelik laflar arasında ne bulmamı istiyorsun?" da diyebilirsin, hakkın. Ama bir yazıyı sana, bir yazıyı başkasına yazmak benim için de güç ve gerilimli. "Hepimiz Ademdeniz, Adem'de topraktandır" anlıyorsun değil mi?

Bu yüzden, oturup sohbet edelim. Belki mucize olur, dimağımız açılır, gül toplar, seyran eyleyip, bayram ederiz. Ramazan gayet mübarektir üstelik. Yani bir demet papatya kadar bir bardak çaya da değer biçilir. Bir fincan kahvenin bedeli kırk yılsa, kılı kırk yarmaya da gerek yoktur... Hem Fındıklıdan köprüler başka görünür, kalpten kalbe yol biçer, aydınlanır. Acayip olur anlayacağın... Kız Kulesi yüzyıllardır, sağlamca duruyor. Anlatabiliyor muyum?

Şimdi biz onu sevsek, aşkımız karşılıksız kalmaz değil mi Salih?

Malum, hem çare hem dert bu sevgi...

kısaca bay d

Akıp Giden Zamana...

2011-08-20T01:38:00.001+03:00

"Akıp giden zamana andolsun ki, insanlar hüsrandadır." (Asr Suresi'nden bir kuple)

Şiirin Ahvâli

2011-08-17T00:33:00.001+03:00

Şiir'in Ahvâli | Modern Türk/iye Şiirinde Kimliğin Önemi ve Şiire Sokağın Dahil Olması
Alıntılar Mektebi ve Özgür Açılım Platformu'nun ortaklaşa düzenlediği etkinlikte konuşmacı olarak Melek Arslanbenzer'i ağırlıyorlar.

Şiir üzerine bu önemli söyleşiyi kaçırmayın!

Menengic Ailesine duyurumdur.

Bir An Düşünüyorum

2011-08-15T14:20:00.003+03:00

Elindeki kitabın; “bazen insanların dünyaya, tek bir anı yaşamak için gönderildiklerini düşünüyorum.” Cümlesini okuduğunda, kitabı kapatıp masanın üzerine bıraktı. Bu olayın cereyan etmesinin akabinde ki, yaklaşık dört saati de bu cümle üzerine düşünerek geçirdi. Bu süre içerisinde, gece ile gündüz nöbet değiştirmişti. Kafasını dizlerinin arasından çıkarsa, zifiri karanlıkta bulunmuş olduğunu fark edecekti. Lakin efkâra bir defa kaptırdı mı kendini, uzun müddet öylece kalıveriyordu. Kalmış olduğu gecekonduda iki yıldır tek başına yaşıyordu. Ailesi, babasının işi dolayısıyla başka bir şehre yerleşmiş, o ise buraları terk edememişti…

Evin elektrik faturasını ödeyemediğinden dolayı, bir hafta önce elektriklerini kesmişlerdi. Bu süre zarfında kitap okumalarını genellikle gündüz yapıyordu. Eğer kitap okumaya niyetlendiği vakit, havanın karardığı saatlere denk geliyorsa, mum ışığının çelimsiz aydınlığından faydalanıyordu. Bazen de kitabını alıp, odasına loş bir aydınlık bahşeden, sokak lambasının altında oturuyor ve orada okumasına devam ediyordu. Lakin o lamba, bu sabah çocuklar tarafından bir oyuna alet edilmiş ve oyunu kazananın fırlatmış olduğu taş ile de paramparça olmuştu. Çocuklar farkında olmadan, onun sahip olmuş olduğu tek elektronik aydınlatıcıyı hayatından çıkarmışlardı. İşte bu sebeple, bu akşam odası ilk kez zifiri karanlıkla tanışmıştı. Dışarı çıkmak için niyetlendiğinde, adım atacağı yeri geç, ayaklarını dahi göremiyordu. Elinde kitabı ile evin dış kapısına varana kadar, körden farksız bir şekilde ilerleyerek, yıldızların aydınlattığı, evinin dışındaki dünyaya ulaşabildi.

Okumuş olduğu o cümle, hafızasındaki tazeliğini hala yitirmemişti. Dili bu cümleyi telaffuz etmeyi sürdürmekte, zihni ise bu anı yaşayıp yaşamadığını sorgulamakla meşgul iken, ne kadar yürüdüğünü ve ne yöne doğru gittiğini fark edememişti bile. Yolculuğu sırasınca; “Acaba bu an olabilir mi?” dediği birkaç anı aklına gelmiş olsa da, hiç biri; “evet, ben de dünyaya, bu anı yaşamak için gönderilmişim” dedirtememişti kendisine.

“dayı be! Bi ciğara versene” sesini işittiği an, bir parkın, banklarından birinde oturduğunu fark etti. Sigara kullanmıyor olmasına rağmen, ceplerini yoklayarak, sigara isteyen gence “maalesef, yok” anlamında bir mimik ile karşılık verdi.

Bir müddet sonra, kaldığı yerden devam etmek üzre, yanına bırakmış olduğu kitabı tekrar eline aldı. Kaldığı sayfayı açtı ve biraz geriden alarak yeniden okumaya koyuldu. O cümleyi tekrar okuduğunda; birden, bulunmuş olduğu parkın geçmişiyle olan ilintisini hatırladı. Bu park lise yıllarındayken sevmiş olduğu kızın evlerinin önündeki parktı. Oturmuş olduğu bank ise, parkta kızın evinin balkonunu görebilen dört banktan biriydi. O yıllar, bu parkta ve bu banklardan herhangi birinde ne çok vakit geçirdiğini anımsadı. Birkaç gece bu banklarda uyuya kaldığını hatırlaması da yüzünde bir tebessümün oluşmasına neden oldu. “Acaba bu an mı?” sorusu zihnin de tekrar belirdiğinde, neredeyse aynı saniye içerisinde dudaklarından; “yok artık” söylemi çıkıverdi. O an okumuş olduğu cümlenin esrarından sıyrıldığını fark etti. Çünkü yazarın düşüncesinin doğruluğunu sorgulamayı, ilk kez o esnada akıl edebildi.

“insanlar dünyaya tek bir anı yaşamak için gönderilmiş, olmayabilirler. Ancak bazen tek bir anı yaşayabilmek için dünyalarını feda edebildiklerine şahit olabilirsin. Kimi bir anı yaşayabilmek için, ahretini unuturken, kimi de o ana ulaşabilmek için, düşünme yetisini uyutur. Bir anı yaşayabilmek için, nelerden vazgeçmeyi başarabiliyor insan, nelerden soyutlayabiliyor kendisini, neleri feda edebiliyor, ne cefalara katlanabiliyor… Bedeli bir asır olan bir an, var mıdır ki bu dünyada?”…

selim yenikaya

Ramazan ve Televizyon

2011-08-14T05:22:00.000+03:00

1- Ömer Çelakıl denilen şahsın bir an evvel televizyon ve şov dünyasından kaldırılması gerektiği, olmadı mümkünse kripto hikayelerini anlatacağı bir bilim kurgu dizisi yahut kitabı... En azından dinlenilmeye layık iki çift laf etmiş olur...

2- Ömer Döngeloğlu'nun o her Ramazan bitmek tükenmek bilmeyen ağlamaklı hikaye anlatımı... Ulak filminin ikincisini çekmeyi düşünüyorsa Çağan Irmak, iyi bir anlatıcı olabilir... "Babam ve Oğlum" ve "Ulak" arası dehşet bir film olabilir...

3- NTV'nin Ramazan programı yapmamasını önerebilecek bir babayiğit arıyorum. Şimdiye kadar Ramazan üzerine hiç konuşmadılar... İftar programına diyetisyen çağırıp, Ramazan'ı yalnızca açlık ve tokluk seviyesine çekmeye çalışmaları, kendi seviyelerini dibe indiriyor.

4- Kubbealtı'nı hareketlendirecek konuklar öneriyorum TV NET'e. Abdullah Yıldız ve Ahmet Murat'ın performansı gayet iyiydi...

5- Hiç kuşkusuz en iyi Ramazan programı performansını gösteren TRT 1'di. Tuğrul İnançer Hocaefendi'nin konuk olduğu programları izlemenizi öneririm... Alkışlar şimdiye kadar iftar ve sahur programlarında gösterdiği performansla TRT'ye gelsin...

6- TNT'de, Aydın Doğan'ın kanalıdır, ortalığı birbirine katan Murat Menteş'i ve o programı uzun bir müddet unutamayacağız. ilahiyatcı hoca efendimizin diyanetin çalışmalarıyla durumu Murat Menteş'e ispat çabaları, program sunucumuzun "Murat'cım" diyerek araya girişleri ve Uğur Arslan'ın "reklama kadar okunacak bir şiir var mı?" sorusuna gayet etkin bir cevap vermesi... Ve Murat Menteş'in program boyunca zenginlere giydirmesi...

"Ramazan eğlencesi işte budur" dedirtti...

7- Somali etkinlikleriyle üstün çabalar veren herkesi tebrik ediyor, Radikal'den Pınar Öğünç'e nefretlerimi bildiriyorum. (Somali bahsi geçince bir gazeteciyi anmış oldum, affınıza mağruren)

8- Ramazan'la ilgili bir hususu dilim döndüğünce hatırlatarak bu notlara şimdilik bir son veriyorum; Ramazan Oruç ayı olduğu kadar Kur'an ayıdır... Kadir Suresi iyi bir başlangıç olabilir bu durumun izahı için...

Hazır Ramazan, gayet mübarek ve kutsal... Bu kardeşinizi de dualarınıza katın muhteremler...

Selamlar, Sevgiler...

kısaca bay d kod ismiyle, Menengic'e ikinci yazısını yollayan yazarımız, kodumu oturtmaya devam ediyor...

“Bakışların gittiğin yerden uzak Yoksa gelirdim”

2011-08-12T04:52:00.000+03:00

Bakışların yok artık. Gittiğin yer uzak. “sessiz gemi”nin limanına varacağım mesafe kadar uzak.. Ben şimdi olmanın olmadığı yerdeyim… Bilmiyorum ne kadar nefesim kaldı?

“Sensiz anlamsızlığımı anladım
Dön vesaire demek için”

Ne desem olmayacak… gar’da bekleyen rayların sessiz duruşunu yüklendim… üzerimden gelip geçen hayat var, herkes gibiyim. Gidenleri, kalanları, unutulanları, kahırları, umutları… of! burası çok sıcak, umarım oraya geldiğimde böyle olmaz…

“Bugün burada cumartesi
Bugün orda da cumartesi mi?”

“bugün orda da cumartesi mi?” ne olur söyle… öyle büyük mucizeler beklemiyorum. En azından bir rüya? Olmaz mı? Çok şey mi istiyorum Rabbim? Bir kapı hep açık, en azından bunu biliyorum…

“Sende beni benim kadar özledin mi
Aynalardan kaçarken
Özlenmeyi beklemek
Ne kadar acı ne kadar komik
Ve bana ait değil mi?”

Ne kadar da bana ait değil mi? Esaretin koynunda oluşum, tükenişim, kayboluşum, eriyişim. Bu umutsuzluk, bu bulutsuzluk… bu sensizlik, yoksunluk…

Bir cami avlusundan yola çıkarsam, kavuşacağız… bunu biliyorum…

Uzun uzun söylüyorum; seni seviyorum… seni seviyorum… seni seviyorum…

kısaca bay d kod adlı yazarımız... hoş sevdin...

Sen "şey"sin

2011-08-12T03:20:00.004+03:00

İnsanlar içerisinde kalabalık yapma eylemine, üç çocuğu ve karısı ile beraber katılıyordu. Yaşamış olduğu şehirde kendisini tanıyan başka hiç kimse yoktu. Babası vefat ettiğinde, kendisine kalan tüm mirası nakite dönüştürerek terk etmişti memleketini. Yaklaşık üç ay önce anahtar teslim olarak satışa sunulan, elli sekiz gün önce de kendisinin satın almış olduğu, bir apartman dairesinde yaşıyordu. Dört artı bir diye tarif edilen bu apartman dairesinin; bir odası çocuklara ayrılmış, bir odası yatak odası olarak kullanıma hazırlanmış, biri televizyonun bulunduğu oturma odasına dönüştürülmüş, diğer oda ise kendisinden başka kimsenin giremediği bir sığınak olarak tertip edilmişti. Bir şey lazım olmadığı müddetçe odadan dışarı çıkmaz, kimseyle konuşmaz ve zamanını kitap okumakla geçirirdi. Arada sırada da bilgisayarda bir şeyler yazmaya koyulurdu. Karısı onun bu haline alışmış ve bir o kadar da razı olmuş olacak ki, bu durumdan hiçbir zaman şikâyetçi olmuyordu. Çocukları ise henüz insan karakterini çözümleyebilecek yaşa erişmemişlerdi.

Alt kat komşusu olarak, onunla tanışabilmek için kaç defa yüzsüzlük yaptığımı anlatamam. Kırk günlük komşusuydum ve ben üç günde bir giderdim evlerine. Evine davetsiz girdiğimde; benden başka kimsenin, onun soğuk tavırlarına katlanarak misafiri olmaya, on dakikadan fazla katlanabileceklerine ihtimal verdirtmeyecek bir eda ile konuk ediyordu beni. Beni konuk etmiş olduğu oda da bulunma nezaketini gösterse de, elindeki kitabı bırakıp da bir şeyler konuşma zahmetini asla sergilemiyordu. Neyse ki karısı, insanlarla konuşmayı bilen birisiydi. Onu tanıyabilmek için, onun yanında, onu rahatsız etmeyecek soruları seçmeye çalışıp, karısına yöneltiyordum. O da haddi ya da bilgisi oranınca cevaplar veriyordu. Fakat karısıyla yaptığım bu söyleşiler, beni tatmin etmiyordu. Bazen ona laf arasında “siz ne düşünüyorsunuz” diye, soru sorduğumda, kafasını anlık kaldırıp; “şu an başka bir eylemdeyim ve başka şeyler düşünüyorum” diyerek, elindeki kitaba tekrar yumuluyordu. Ama bu tavrı, benim onu tanımak isteme merakımı daha da kuvvetlendiriyordu. Karısıyla nasıl evlenebildiğini ve bu aileyi nasıl oluşturabildiğini hiçbir zaman öğrenemedim. Tek kelimelik cevaplar ile konuşan birisini nasıl tanıma şansı yakalayabilirdi ki insan. Belki okumuş olduğu kitaplardan bir şeyler çıkarılabilirdi. Ben de bu sebeple evine gittiğim vakit, kütüphanesi haricinde elinin altında bulunan kitaplardan çıkarımlar yapmaya çalışıyordum. İnsanın başucu kitapları, onun hakkında bir şeyler söyleyebilirdi ne de olsa. Tutunamayanlar, Oblomov, Suç ve Ceza, Aylak Adam, Yabancı, Hamlet, Büyük Saat, Erbain, Aslan Asker Şvayk, Arkaş’ın Günlüğü, Gönülçelen… Aklımda kalanlardan bazısı, lakin siz de tahmin edersiniz ki, işim hiç de kolay değildi.

…

Biz, üç kardeştik. Babam memleketin en zenginlerindendi. Annem vefat ettikten yaklaşık üç ay kadar sonra, babam da hakkın rahmetine kavuştu. Hayal meyal hatırladığım en büyük abim ise babamım vefatından bir yıl kadar sonra, şehri ve bizi terk etti. Kendisinden bir daha hiç haber alamadık. Lakin ben, henüz okula dahi başlamadan, bana okuma yazmayı öğreten bu abimi hiçbir zaman unutamadım. Küçük abim; beni büyütme görevini üstlenen ve bu görevini layıkıyla yerine getiren birisiydi. Yalnız paraya ve eğlenceye bir hayli merakı, kadına ise haddinden fazla zaafı vardı. Benim fıtratımın tam tersi bir fıtrat ile yaratılmıştı kendisi. Bu sebeple evlilik çağına geldiğimde, kendisinden helâllik alarak, babamdan kalan mirastan da payımı alarak onun yanından ayrıldım. Niyetimde ve hayallerimde hep, en büyük abimi bulmak ve onunla birlikte yaşamak vardı. Uzun sürse de bu uğraşım, abimin izine ulaşmayı başarabildim. Lakin ona kardeşi olduğumu söylemeyi bir türlü beceremedim. Madden ulaşabildiğim, üst kat komşum olan abime, ne zaman manen de ulaşabilirsem, işte o zaman kardeşi olduğumu kendisine söyleyeceğim.

selim yenikaya

Ciwan Haco - Girtiyên Azadiyê

2011-08-11T16:01:00.002+03:00

ÖZGÜRLÜK MAHKUMLARI

Korkak bir general,insafsız bir zalim

Kalın duvarları penceresiz eyledi

Demirden kapıları çelikten kilitle kapadı

Yerin altındaki zindanlar,soğuk ve karanlık

20 yüzyılın ustalığıyla yaptı ve

Kapı önünde ,arkasında beyinsizler

Potîn insanlar siyah gardiyanlar ,robotlar dikilirken önünde

Vatan sert bir şekilde sevilen,bir defa dedi artık yeter

Bu zırhtan kalede misafir etti

General herşeyini aldı,özgürlüğü,silah ı ,ana babayı,kardeş bacıyı

Aldı ondan güneşi ve şirin rüyaları ,aydınlığı aldı ondan

Ama inanç kaldı

Elektrikle işkence yaptılar,kor dağıttılar

Kaypaklık edip diş çektiler

Tırnak söktüler,namusu hırpaladılar

Şovenist marşları okuttular

Pisliği yedirdiler ,ama sonunda

İnançlarını sarsamadılar

Generalin içine korku girdi

20 yy’ın silahlarıyla gelenler,dostlarını unutup

Gözlerden kayboldular

Sıcak bir yaz akşamında ,ay gökte gülümsüyordu

Ve yıldızları herekola doğru

Gevere(yüksekova)e doğru

Hasretle doğruluyordu bu gecede

Peşmergenin silahdaki merminin sesi geverden çıkıp

Diyarbakırda duruyordu

Kalın duvarları yırtıp müjdeyi getiriyordu

Özgürlük mahkumlarına

Çocuk

2011-08-08T16:22:00.000+03:00

Çocuğum ben. Hiç bitmek bilmeyen hayallerim var. Küçük bir tümsek uçurum olur benim için ve ben büyük bir cesaretle atlarım oradan. Yapabilirim her şeyi hayal gücümle. Oyuncaklarım hayal dünyamı süsleyen figüranlardır. Gün boyu sokaklarda arabalarımla maceradan maceraya koşarım. Bazen bir hırsızın peşine veririm polisçilik oynayarak. Bazen hırsız olur polisten kaçarım. Bazen en büyük süper kahraman olup kurtarırım annemi kötü adamların ellerinden. Babamı öldürmeye kalktıklarında ise düşünmeden atlarım önlerine.

Gerçi hayal kurmayalı da uzun zaman oldu. Oyuncaklarımı ellerimden aldılar çünkü. Ve acımasızca parçaladılar. İlk başta ağlamıştım oyuncaklarım için ama daha sonra sustum. Bıraktım oyuncaklarım için ağlamayı evimi yıktıklarında. Ve sustum yine gelen roketlere hayal gücüm dahi erişemediğinde. Suskunluğum arttı. Tümsekler sadece ayağıma takıldı ve cesareti aldılar benden. Cesaretle büyümeliydim, hayallerimle büyümeliydim, oyuncaklarımla büyümeliydim. Ya da boş ver babamla büyüseydim yeter. Oyuncaklarım olmasın, hayallerim olmasın ne olmuş. Annemi gerçekten kurtarabileyim kâfi. Kimsin? Nesin? Nerdesin ey
çocuk?” dediniz gibi geliyor. Ne fark eder ki ister Libya ister Patani ister Suriyedeki herhangi bir çocuğum işte. Zulmun olduğu her yerdeki bir çocuğum.

Habib Furkan Arcan

Müstesna Alıntılar - Bu Yazıyı Sana İstanbul’dan Karalıyorum... - Gülsünay Uysal

2011-08-07T01:44:00.006+03:00

“İstanbul tepelerinden Üsküdar’a bakan herkes, batan güneşin bir an için camları

nasıl bir hayal âlemi yaptığını; sonra ışığın masalı bitince, serviler şehrinin nasıl

kendi rüyasına daldığını bilir.”

Ahmet Hamdi Tanpınar

Bu yazıyı sana İstanbul’dan karalıyorum. Burası İstanbul Otistik Merkezi. 18 yaşındayım. Adım Murat. Otistiğim. Burada arkadaşlarım var. Düzenli masalar var. Her şey düzenli. Bu yüzden burayı seviyorum. Ama biraz kalabalık. Pınar Öğretmen sürekli sırtıma dokunuyor. En kötüsü ise buradan çıkmak oluyor. Herkes yolda bana çarpıyor. Hepsini dövmek istiyorum. Bazen gözlerimin içine bakıyorlar otobüste. Her yerimi süzüyorlar. Garip olan ne anlamıyorum. Sinirleniyorum. Kardeşim düzensiz, odası çok dağınık. Orayı görünce sinirlenip kusuyorum...

***

Bu yazıyı sana İstanbul’dan karalıyorum. Burası Altı Nokta Körler Vakfı. 18 yaşındayım. Adım Serap. Doğuştan körüm. Bağlama çalıyorum. Dün İstanbul Üniversitesi’nden iki kız öğrenci geldi. Benimle yaşıtlar. Bize kitap okudular. İsimleri Gamze ve Aslı. Çok güzeldi sesleri, eminim kendileri de çok güzeldiler. Sonra ben bağlama çaldım, bizim Hamdi türkü söyledi. Çok eğlendik. Keşke her hafta gelseler. Şenleniyoruz biri gelince. Dışarı çıkmak da güzel. Şimdi bir de bahar geldi, cıvıl cıvıl kuş sesleri sokaklarda. Ama ben pek alışkın değilim. Zor oluyor yalnız yürümek. Yanımda biri olmadan çıkamıyorum. Biri olsa, bir dost, bir sevgili, gezerdik ömür boyu kolkola girip...

***

Bu yazıyı sana İstanbul’dan karalıyorum. Burası Bakırköy. 18 yaşındayım. Adım Mehmet. Deli olduğumu sanıyorlar, deliler. Delirtecekler beni. Çıkmak istiyorum buradan. Ben nasıl yapayım anneme o işkenceyi. Benim yaptığımı söylüyorlar ama ben yapmadım. Görmüşler güyya. Ben yapmadım. Neden yapayım? O benim annem. Tamam biraz kızmıştım ilaçlarımı zorla içirince ama neden vurayım ki, neden boğazını sıkayım.

O benim annem. İyi mi acaba şimdi? Elektriği sevmiyorum. Sakinleş diyorlar hep. Ben zaten sakinim. İşte sakince oturuyorum. Oturuyor muyum? Neden oturuyorum burada; neden dışarı çıkamıyorum? Çıldıracak gibi oluyorum. Buradan çıkmak için biraz onlar gibi davranayım. Biraz yalandan güleyim iyisi mi, dolandan hatır sorayım doktorlara...

***

Bu yazıyı sana İstanbul’dan karalıyorum. Burası Kadırga. 18 yaşındayım. Adım Pembe. Güzelliğimi bilmeyen yoktur buralarda. Yanağımda bir benim var, ben onu sevmiyorum ama Sabahat Abla o sana (h)ava veriyor diyor. Babam ben 5 yaşındayken kavgada ölmüş. Annem ve 3 kardeşimle yaşıyorum. İyi göbek atarım. Akşamları çalışıyorum. Nevizade’de. Çalgıcılar da bizden. Kemancı dayımın oğlu. Adı Serhat. Enişteniz olur... Yaza düğünümüz var.

***

Bu yazıyı sana İstanbul’dan karalıyorum. Burası Gazi Mahallesi. 18 yaşındayım. Adım Rojmin. Malatyalıyım. 8 kardeşiz. Babam Tahtakale’de hamallık yapıyor. Bağcılar Lisesi’nde son sınıf öğrencisiyim. Avukat olmak istiyorum. 2 Ağabeyim içeride. Onları dışarı çıkartacağım.

***

Bu yazıyı sana İstanbul’dan karalıyorum. Burası Ümraniye Aşık Veysel Mahallesi. Kurbağalı derenin cılız kolu tam evimizin önünden geçiyor. 18 yaşındayım. Adım Hasan Ali. Derdim büyük. Yaram derin. 2 yıl önce Örnek Mahallesi’nde maç yaptık. Gitmez olaydım o maça. Bir kız gördüm. Görür görmez ateşi düştü yüreğime. Adı Sümeyye. Öğrendim bir yıl sonra. Yanıyorum hala ateşiyle. O da aynıdır ya, nasıl olacak bilmem bu iş, neyle.

***

Bu yazıyı sana İstanbul’dan karalıyorum. Burası Kadıköy-Moda. 18 yaşımdayım. Adım Agop. Moda’da babaannemle yaşıyorum. Annemle babam Levent’te yaşıyor. Annem ressam. Babam antikacı. Babamla pek anlaşamadığım için ben burada kalıyorum. Bu yıl liseyi bitirir bitirmez Fransa’ya gideceğim. Paris’te okumak istiyorum. Kuzenlerimin yanına gideceğim. Burada hiç arkadaşım kalmadı.

***

Bu yazıyı sana İstanbul’dan karalıyorum. Burası Aksaray. 18 yaşındayım. Adım Said. Otellerde pinekliyorum. Suriye’den geleli 2 yıl oldu. İş kurmak için geldim ama para bitti bitecek. Kadın, içki derken kayboldum iki yılda. Yalanların da sonuna geldik. Tek çare: Ganyan, TOTO, LOTO...

***

Bu yazıyı sana İstanbul’dan karalıyorum. Burası Karaköy. 18 yaşındayım. Adım Salomon. Kapalıçarşı’daki dükkandan Karaköy’deki kuyumcu dükkanımıza günde en az beş kere gidip geliyorum. Para durumumuz iyi. Ev, bark, han, hamam... Babam evlenmemi istiyor. Kıza karar verilmiş bile. İlla da torun göreceğim diyor. Bense daha çok gencim. Nasıl olacak bu iş? Kız da bizlerden aslında. Ailesi Hataylı Yahudilerden. Kızı gördüm, çok güzel. Ama evliliğe hazır değilim ki daha. Gezmek istiyorum dünyayı. İstanbul’da doğdum, doğduğumdan beri Karaköy’deyim. Sürekli çalışıyorum. Bu kuyumcudan dışarı çıkmadım. Altından başka bir şeyden anlamıyorum, nasıl baba olacağım...

***

Bu yazıyı sana İstanbul’dan karalıyorum. Burası Tarlabaşı. 18 yaşındayım. Asıl adım Burak. Ama Gonca diye bilirler buralarda. Sokaklarda büyüdüm. Bu yola erken koydular bizi. Bini bin çile bu hayatın ama yaşıyoruz işte yaşamaksa. İş yerim otoban, yani anlayacağın yollar ama pek beklemem ben, anlarsın işte, talebimiz çok kardeş... Bizim derdimiz polislerle, rahat vermiyorlar ki çalışalım...

***

“Beyhude merâretleri kalbinden sil

İstanbul’un etrafı geniştir bunu bil

Nefrette isen bu beylerin halinden

Beylerbeyi sâhilinde maziye çekil”

Yahya Kemal Beyatlı

Bu yazıyı sana İstanbul’dan karalıyorum. Burası İstanbul. 25 yaşındayım. Adım Gülsünay. Ne otistiğim, ne körüm, ne şizofrenim. Çingene, Kürt, Alevi de değilim. Ermeni de değilim, Yahudi de, Arap da, eşcinsel de. Sünni bir Türk’üm. Hiçbir zaman ötelenen yanında olmadım toplumun anlayacağınız. Ama sürekli “öteki”lediklerinizi merak ettim aslında. Yani “beriki”den çok “öteki”ydim ben esasında. Kürt’ten çok Kürt’üm derdini anlattığında ve anladığımda. Alevi’den çok Alevi’ydim konuşup, düşünüp, derinleşeceksek beraber. Boşnak’tan çok Boşnak’tım, börek varsa ortada hele ki bir Çerkez hazırladıysa sofrayı ilk önce ben otururdum. Diyalog ile başlayan her yerdeyim aslında. Kimlik özelliklerinden dolayı ne yazık ki acılar yaşamış halklar var bu topraklarda. Ortak tarihle dolu olduğumuz bir geçmiş. İşte bu yüzden ortak bir tasavvurda buluşmak; “konuşmak” ile başlayacak. Yani “anlamak”la, anlamak için dinlemekle.

“İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;

Serin serin Kapalıçarşı

Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa.”

Orhan Veli Kanık

Derdim aslında kimliğinden ötürü toplumda sorunlar yaşayan bireyler değil. Derdim yaradılışlarından ötürü sıkıntılar yaşayanlar. Yani “öteki” kalanlar. Ötelediklerimiz. Anlamak için “öteki” olmak şart değil. Toplumda uyum ancak “beriki”lerin “öteki”lerini anlamaya çalışmasıyla başlayacaktır. “öteki”, “beriki” rolü yapmaya çalışmadığı zaman; “öteki” kimliğini gizlemediği, “öteki” tercihini açıkça söyleyebildiği zaman, “öteki” “beriki”den intikam alma hırsından vazgeçip diyalog kurabildiği zaman toplumda sorunlar kalmayacak. Laz, Kürt’ün düğününde halay çektiğinde; Kürt, Laz’ın düğününde horon teptiğinde; Ermeni, Türk’e karşı ve Türk Ermeni’ye karşı önyargısız yaklaştığındadır huzur. İzmir’de sirtaki oynanırken sokaklarda, Selanik’te zeybekler diz vurabilmeli meydan meydan. Alevi, aleviliğini komşusundan gizlemek ihtiyacı duymadığı anda başlar benim huzurum. Yani “öteki” olmayışım yani önceleyeceğim kimliğim. Kimliğim o zaman derinleşecek.

Aynaya bakmalı insanlar ve birbirlerine ne kadar benzediklerini görmeli. Aslında her birinin nabızları aynı ve hastalandıklarında aynı derecede ateşleri.

Devrim önce zihinlerde başlayacak! Ve bir basamak daha yükselecek insanlık: Bir kuşun kırık kanadını sarmaksa eğer öncelik...

“Hayattan canlı ölüm, günahtan baskın rahmet;

Beyoğlu tepinirken ağlar Karaca Ahmet.”

Necip Fazıl Kısakürek, Canım İstanbul

İşte bu yetmişikibuçuk millet Osmanlı mirası! Kanadı kırık kuşları da var göklerinde elbet ama sarmayı en iyi yine kendi bilecek. Ve İstanbul: Ruhani amaçları vardır... Yedi tepeden yedi merdiven uzanır arşa. Her milletten bir insan vardır bu kapta, bu bulamaçta...

“Yenicâmi Süleymaniye arkalarını kirli bir göğe vermişler

Hiç kımıldamıyorlar

Ayasofya elleriyle yüzünü kapamış bütün iştahı ile ağlıyor

İnsanlar sokak sokak çarşı çarşı ev ev

İnsanlar sırt sırta omuz omuza verip durmuşlar

Boyunları bükük

Yorgun kinli kederli durgun”

İlhan Berk

İstanbul: Umut şehri, hayal şehri, gençliğin öğütüldüğü değirmen: İSTANBUL! Geçmişin tezahürü. Zenginin, yoksulun, siyahın, beyazın. “Kuzey”in “Güney”e, “Doğu”nun “Batı”ya çarpttığı yer... İstanbul: Sim sim parıldadığın an, son kez aydınlığınla insanlığının yüzüne vur!

Cem Karaca - Raptiye Rap Rap

2011-08-06T16:05:00.002+03:00

Cem Karaca - Raptiye Rap Rap
hanimini hüppen denzigi banna rap rap
kefeşle tayyüş illede kıtmir rap rap
alavere dalavere kim ala da kim vere rap rap
köşeleri möşeleri dön baba dönelim rap rap
raptiye rap rap zaptiye zap zap rap rap
n'aber nitekim gene geldi şapka rap rap

ben sana hayran
sen cama tırman
yok içmeye bir şişe bile ayran
nene gerek senin taht-ı revan

maaşla gırtlak gırtlak gırtlağa rap rap
bir de kitap okuyor bakın şu çatlağa rap rap
liberal, miberal malı kap,götür al rap rap
eriyor liralar mark al dolar al rap rap
bul bir kaşalot toriğini işlet rap rap
üç koy beş al üçünüde beşlet rap rap
raptiye rap rap zaptiye zap zap rap rap
n'aber nitekim gene geldi şapka rap rap
üf baba bu ne be fotoğraf makinesi
u, a, u, a, u, a
lambada markası

ben sana hayran
sen cama tırman
şarkıyı burda yasaklasak da mı saklasak
-oh george
şarkıyı yoksa yasaklamasak da mı saklasak
-oh george

Sükûnet

2011-08-06T06:06:00.004+03:00

Hayır hayır. Sakinlik falan değildir sükûnet. Bütün duyguların kristalize halinden bahsediyorum size. Evet, durgunluk barındırıyor, kabul ediyorum; ama eksik olduğunu görüyorum.

Sükûnet, bir başın; bir omuzla buluşmasıdır, bir göğüs üzere uzanmasıdır, bir dizde deva aramasıdır. Öncesini unutmaktır. Ancak bu da, her ne kadar doğru olsa bile, eksik. Zira en az bir an öncesine kadar bütün geçmişle birlikte, bir an sonrasından başlayarak bütün geleceği de unutmaktır. Her şeyi kapının dışında bırakabilmektir veya kapı dışarı edebilmek. O anda kalmak, o anı yaşamaktır. ”Hiç düşünce”dir. Hal böyle iken kim sükûneti kavgadan ayırabilir. Ve hatta kandan. Amade bir candan.

Mutluluk bile sadece, sükûnete de açılabilen bir kapı olabilir. Sükûnete gidebilen bir süreç... Sükûnet bütün duyguların kristalize halidir.

beynelmilel

Varlığım

2011-08-05T04:40:00.006+03:00

Yalnızlığı sevmeye başladığı yıllardaydı. Okula sabahçı denilen kafilenin içerisinde gidiyordu. Sabah yedi buçukta derste olmalıydı. Okulu çok uzak değildi, ama yine de otobüs kullanmak zorundaydı. Otobüse bindikten on beş dakika kadar sonra varıyordu okuluna. Bu yüzden en geç yedide evden çıkması gerekiyordu. Aksi halde, büyük ihtimal okula geç kalıyordu. Sabahları yatağı terk etmek ne kadar da zordu. Hele bir de otobüse binmek yok mu? Beş dakikada bir gelse de otobüs, yine de bazen çok dolu olduğundan; durakta durmuyordu bile. İstanbul'da toplu taşıma araçlarına binmek adeta modern bir işkence yöntemiydi. Ayakta gider iken akrobatik hareketler yapmak zorunda kalıyordu insan, aksi halde düşmesi işten bile değildi. Bir de o sıkışıklık anı yok mu? Hele sigara içen birisinin yanında bulunma talihsizliği, işkencenin dozunu arttıran bir vakaydı. Ya da kokusunu fazla abartmış bir “kokarcanın” otobüse binmesi anı ve inene kadarki o ızdırap, aman Allah’ım, on beş dakikalık yolu bir asırlık yolculuğa çıkarıyordu. Bir de yolcu-şoför atışmaları “tepemize mi alacaksın” “zorunuza gittiyse taksiye binin” “şoför bey gitmiyor muyuz, yarım saattir bekliyoruz” “sabret abla dakikamız var dolsun kalkacağız” “beyler lütfen ücretleri yollayalım. İlle de kötü söyleteceksiniz yani” daha ne atışmalar. Hemen her gün yaşanırdı, adeta yolculuğun olmazsa olmazlarıydı bunlar. İşte bu sebeplerden dolayı, kendisine sabah yola çıkmaktan fazla otobüse binmek zor geliyordu. Lise üçüncü sınıfı okuduğu bu okula, naklini bu sene aldırmıştı. Otobüslere sık binme hadisesi ise liseye geçmesiyle başlamıştı, eski okulu daha yakın olsa da, o da yürüme mesafesinde değildi. Ortaokulu evine epey yakın bir yerde okumuş, üç yıl boyunca okuluna yürüyerek gidip gelmişi. Şimdi de mesafe yürünebilir olsa üşenmez, yaz kış demeden yürürdü. Ama bunu yapabilmesi için evden yedide değil altıda çıkması gerekiyordu. Oysa o altıda daha uykudan uyanmamış oluyordu. Uykudan fedakârlık; “katiyen yapamam” dediği bir eylemdi. İstanbul’da yolculuk yapmak, işte böyle bir şeydi. Toplu taşıma araçlarını kullanan her insan çekerdi bu sıkıntıyı. Ama sadece yolculuk sırasında olurdu bu serzeniş, otobüsten inildiği gibi otobüsle beraber o sıkıntılar da gider, insan yine kendi iç âlemiyle baş başa kalırdı.

İnsan derken herkesi kastetmiyoruz tabii ki, ama o öyle idi. Kalabalıklardan ne pahasına olursa olsun kaçmayı başarır, bedenini kurtaramasa da, ruhunu mutlaka kaçırırdı kuytulara. Otobüsler bedenine ve ruhuna müdahalenin, çoğu kez kaçınılmaz olduğu mekânlardı. Yolculuktan bunca nefret etmesinin sebebi de tamamıyla bu idi. Yoksa bedeninin yolculuk yaptığı anlarda ruhunu da başka âlemlere seyahate yollamak, çokça haz aldığı bir durumdu. Bu ruh haline, kendisi şöyle bir slogan bulmuştu; “varlığımla hiçbir varlığa, var olduğumu hissettirmeden var olmak, ne güzel bir eylemdir.”

Bir hafta boyunca okula çıkar gibi evden ayrılıp, okuldan gelir gibi eve döndüğü zamanın bittiği ve evden hakikaten okula gitmek için çıktığı günün, saatlerinin on biri gösterdiği anını yaşıyordu. Yeni dersin hocası sınıfa girdiğinde; sınıfta olduğunu, sınıfta birilerinin de var olduğunu, sınıfta bulunan birilerinin, her birinin önünde de beyaz kâğıtların hazır bulunduğunu ancak o zaman fark edebildi. Bütün gözlerin kendisine çevrilmesi anı, dışarı çıkmak için kalkması ile hocasının “nereye” diye sorması eylemlerinin arasındaki boşluğa denk geldi. Cevap vermeden kapıya doğru yönelmesine, hocasının kolundan tutması mani oldu.

“nereye dedim”

“sınava girmeyeceğim”

“neden”

“hazır değilim”

“verdiğim kitabı okumadın mı?”

“kitap verdiğinizden haberim yok”

“geçen hafta söylemedim mi ben?”

“söylediniz mi, bilmiyorum. Çünkü ben o derste bu sınıfta değildim.”

“ne bu şimdi, mazeret mi? arkadaşlarından öğrenemedin mi? Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Huzur’u okunacak ve o kitaptan sınav olunacaktı.”

“bir, ben mazeret üretmiyorum, sınavdan kalmaya razı bir şekilde sınıftan ayrılıyorum. İki, onlar benim arkadaşım değil, bu güne kadar onlar bana bir şey sormadan, onlarla tek kelime dahi konuşmuşluğum yoktur. Üç, okuyacağım kitaba zaten sizi müdahil etmezdim, yani bilseydim de okumazdım. Şimdi çıkabilir miyim?”

“çık ve bir daha dersime gelme, çünkü gelsen de gelmesen de benim dersimden geçemeyeceksin.”

“teşekkür ederim”…

Yılsonunda kaldığı, iki dersten biri bu sebepten dolayı “edebiyat”tı. Diğeri ise “resim dersi” idi. Resim hocası karşılarına Atatürk’ün portresini koyup, “bunu resmedin” demişti. Oysa o, görevinin yerine getirilmesi için, elinde bulunan resim defterine, bir “Cin Ali” resmi karalamış ve sayfayı hocaya vermekten de çekinmemişti. İşte ikinci “bir”inin sebebi de bu tavrıydı.

…

Yalnızlığı her şeyden çok sevdiği yıllardaydı. Bugün o çok sevdiği yalnızlığa, nasıl alıştığını düşündüğün de, “amma da çocukça şeylermiş be” dese de; o yaşananların, kendisinin yaşamını, yüz seksen derece değiştirdiğini itiraf etmekten kendini alamıyordu.

“Neydi Yaşamak; bedenin yaptığı tüm eylemlere bir sebep aramak mı; ruhun bedeni harekete geçirmek için bulduğu düşüncelere bir eylem planlamak mı; Yoksa bunların dışında bir üçüncü seçeneği daha var kılmak mı? Neydi yalnızlık; yalanlardan ve yalancılardan uzak bir hayatı aramak mı; yoksa yalancıların sayısını teke indirip, sadece kendisine yalan söyleyen bir adam var kılmak mı? Neydi var olmak?...”

selim yenikaya

Fikrim Geldi...

2011-08-04T15:46:00.000+03:00

Tehlikesiz bir fikir, fikir denemeyecek kadar değersizdir. - Oscar Wilde

Beklenen

2011-08-01T07:58:00.005+03:00

Her sabah otobüse bindiği duraktaydı yine. Okulu başlamış hatta dersleri biteli epey vakit geçmişti de. Ama o yeni gelmişti işte otobüs durağına. Biraz önce karşılaştığı amcasının “nereye” sorusuna “okula gidiyorum amca” diye cevap vermişti, oysaki… Bir saatine birde otobüsün geldiği yöne doğru bakıyordu. İçinden de önce gelenin otobüs olmaması için dua ediyordu, çünkü amcası henüz gitmemiş, sanki onu uğurlamaya gelmiş gibi, ona doğru bakarak bekliyordu öylece. O an kızdığını hissetti amcasına, niye gitmemişti ki hâlâ, işte otobüs görünmüştü karşıdan, ama beklenen hâlâ ortalıkta yoktu. Duası bu sefer karşılıksız kalmıştı. “Belki yetişir, azıcık daha oyalansa ya şu otobüs” diye içinden geçirdiği düşüncesi bakışlarını da beklenenin gelebileceği tarafa doğru çevirmesine sebep olmuştu. Ancak gördüğü, beklediği değil, onu uğurlamak üzere orada öylece bekleyen ve güle güle anlamında el hareketini yapıp kahveye doğru yol alan amcasıydı.

“Ah amca ah! Ne diye dikilip durdun orada öyle, erken gitseydin ya kahvehanene. Ne diye beklettin arkadaşlarını. O kesin bundan sonraki otobüsle gelecekti. Evet, vakti vardı daha, kesin öyle olacaktı.” Onu bu düşüncelerinden uyandıran “beyefendi arka taraf boş oraya doğru yanaşır mısın?” sözünün kendisine söylediğini anlaması oldu. Bir de bu olaya çatarak yanaştı arka tarafa doğru. Aslında inmek istemişti o an otobüsten. Orada olmasını gerektiren hiçbir sebep yoktu zaten. Bir yere gitmiyordu ki, otobüs gittiği yerden geçecek olsun. O birini bekliyordu sadece. Öyle onun gittiği yere kadar gidecek, sonrasını ise o otobüsten indiği zaman düşünecekti. Ama yoktu işte o. “evet inmeli ve bir sonraki otobüse binmeliyim” düşüncesini “acaba ücreti nere diye uzattım” sorusunun zihnine düşmesi virgüllendirdi. “aman! Neresi dediysem dedim” diye mırıldanarak “müsait bir yerde indirir misiniz?” diye seslendi. Artık ilk gelen otobüse binecek ve katiyetle beklediği şahsı on beş dakika kadar görebilecekti. Belki ona bakacak cesareti kendinde bulamayacaktı ama en azından onun o dakikalar içinde ne yaptığına, ne konuştuğuna şahit olacaktı. Bu yeterdi onun için. Zaten sadece bunun içindir ki onunla aynı otobüste yolculuk yapma mücadelesi vermiyor muydu?

“Amcam yüzünden on dakika daha az göreceğim onu, zaten hafta sonları göremiyorum. Allah’tan okula gidiyor, yoksa ne yapardım. Evlerini de bilmiyorum ki. Takip edip öğrenecek cesareti bir bulabilseydim. Bu yaptığım takipten farklı mı ki? Galiba fark edilebilme olasılığım buralarda daha az. Ya da…”

İşte otobüs geliyordu. “saçım nasıl acaba? Bozulmamıştır inşallah. Elimi sürsem mi? yok kalsın, zaten o yine beni fark etmeyecektir. İnşallah otobüstedir. İnşallah otobüstedir…” zihninden bunlar geçerken

bir yandan da otobüsü durdurmak için elini kaldırmıştı. Kalbi ise o esnada kulaklarına epey yaklaşmıştı. Tüm dünyada yalnız onun kalp atışları dinleniyor sandı bir an. Otobüse binerken bu yüzden sağ eliyle dengesini sağlamaya çalışırken, sol eliyle de kalbinin çıkardığı sesi azaltmaya çalışıyordu. Ya gözleri, aslında gerek bedeninin, gerekse ruhunun hangi hale bürüneceği şu an sadece onlara bağlıydı. Onların ne göreceğine, başka bir ifade ile onların bekleneni görüp göremeyeceğine.

Otobüste göremediği tek yer arka koltuğun ortasında kalan iki kişinin oturduğu bölümdü. Orayı görmesini engelleyen kafaları kırmak geçti içinden. Sonra “sakin olmalıyım” diyerek değiştirdi düşüncelerini. Epey zorlansa da nihayet o alanı da görmeyi başardı. İşte gözleri şimdi onun hem bedenen hem de ruhen yorgunluğa bürünmesini sağladı. Saatine baktı “bundan sonraki otobüste olamaz. Okula geç kalır o zaman. Oysa o hiç geç kalmaz okuluna. Yoksa ben durağa çıkmadan, o, önceki otobüse mi binmişti. Ama o zamanda erken oluyordu. Nerede bu, nerede bu?..” düşünceler otobüsün dışında devam etmeliydi artık. Çünkü kaptan son durak diye bağırmıştı işte. “Neyse, inşallah akşam ev dönüşüne ya da yarına, yoğ yarına çok var daha, akşam onu mutlaka görmeliyim.” Saatine baktı on iki kırkı gösteriyordu. Oysa o, on yedi kırk beşte okuldan çıkıyor, on sekiz surlarında da otobüs durağın da oluyordu. O saate kadar ne yapsam acaba diye geçirdi içinden. Aklından geçen onca şeyin arasından Eyüp’e gitmek fikrini uygun buldu. Eyüp’te namazını kılacak ardından Piyerloti’ye çıkacaktı. Bir yandan İstanbul’un mavi gözlerine bakacak, bir yandan Türk kahvesini yudumlayacak, bir yandan da kitabını okuyacaktı. Ta ki saat on yedi sıfır sıfırı gösterene kadar, o saatte kalkmalıydı ki, saati gelmeden yani o henüz durağa gelmeden kendisi onun otobüse bineceği durağa varabilsindi.

…

Onu, durakta değil de okulunun kapısında beklemeyi düşündü önce. “Kalabalık arasında ya onu göremezsem ne olacak” sorusunun yanıtı kendisinde olumsuz bir etki bırakınca vazgeçti. Ve onu durağın yakınlarında bir yerlerde bekleme kararına vardı. Tüm okul bu durağa gelecek değildi ya. Hatırladığı kadarıyla, en fazla üç beş kişi geliyordu bu durağa, onların arasından da beklediğini seçebilmek hiçte zor olmayacaktı. İşte yine başlıyordu; onunla birlikte yolculuk yapabilme mücadelesi. Aslında her zaman yapmıyordu bunu, ancak son iki haftadır hemen her gün görmek istiyordu onu. Göremediği günlerde ise huzursuz hissediyordu kendisini. Kendisine dahi itiraf edemiyordu ya, galiba aşk dedikleri şeyi çok sıcak bir şekilde yaşıyordu. Tıpkı bu saatlerde burada olma sebebini sakladığı gibi saklıyordu kendisinden, duygularını. Oysa biri bilseydi eğer yaptığı bunca şeyi, belki mecnun diye alay edilecekti kendisiyle.

Okul dağılmış, durağa gelebileceğini tahmin ettiği üç beş kişinin bir üç beş katı kadar insan daha bu duraktan otobüslerine binerek, gitmişlerdi gidecekleri yerlere, bir onun beklediği gelmemişti. Oysa onun bineceği otobüs iki defa geçmişti duraktan. Saatte on sekiz sıfır sıfırı çoktan geçmişti. Artık hiçbir şey düşünmek istemiyordu. Sadece bir an önce eve varmak dışında. Başka bir şey için buradaydı zaten o. Yine öyle diyordu kendisine. Yine inanmak istiyordu zihninin kalbine söylediği bu yalanlara. Her şey ortadaydı oysa. “neyse” dedi. Ve bu sefer kendisini evine götürsün için bindi otobüse. Artık zihni resmedebilme yetisini yitirmişti. Her yer aynı, herkes aynı, her şey aynı idi sanki. Baktığı her şeyde, onunla alakalı bir yakınlık görüyordu. Ona yakınlık kurmasına fırsat vermeyen ne varsa, onları da; “bu da onunla alakasız nesnelerden” namıyla, adlandırıyordu. Eve varıncaya dek, “belki yarın, ama inşallah bu akşam” diye, söylendi durdu kendi kendine. Oysa onu tanımıyordu bile. Adından gayrısını da bilmiyordu.

selim yenikaya

Kaptan! Müsait bi yerde lütfen...

2011-07-31T16:08:00.003+03:00

Tüm sinemaya gönül vermiş olanlara...

Beni Öldürecekler Biliyor musun?

2011-07-28T02:11:00.006+03:00

Beni öldürecekler biliyor musun?

Ben kim miyim?

Soruyu yanlış soruyorsunuz, efendim.

“sen nesin?” demeliydiniz.

Neliğimi bulduğum zaman,

Söz olsun bulacağım

Kimliğimi de.

Yok yok, yine yanlış anladınız.

Kaybetmiş falan değilim kendimi.

Ben bildim bileli

Beni bilmediğimi

Bilmek eylemine hapsettim

Tüm duyularımı.

Gördüğüm hiçbir şeye benzetemedim,

Aşıklarını benzetecek emsal

Bulamayan maşuklar gibi

Aşık mıyım kendime,

O da bir soru, tıpkı

Aynalara; “bana beni mi

yoksa benliğimi mi gösteriyorsunuz?”

Deyişim gibi.

İnsan aynasıysa insanın

İnandıramamaktaysa aynalar sizi,

Sizin ne olduğunuza dair

Noksan ise gösterdiği, ya da

Yalansa görüntüsünde ki suret

Aynayı da insanı da, s*kt*r et.

Ben benimle “arkaş’ın” sustuğu vakitlerden

Daha fazlaca konuştum

Yüreğimle, aklımla, elimle, ayağımla

Dilimle, ciğerimle, dişlerimle, midemle…

Her biri ayrı dünya

Her biri ayrı bir ben

Hangisi daha yakın

Beni ben kılan benliğe

Sordum sordum sordum

Durdum durdum durdum

Sustum sustum sustum

Koştum koştum koştum

Fakat yine bom boştum.

Beni çok seven edebiyat hocama

Sorularını dahi yazmadan teslim ettiğim,

Kağıt kadar doluydum işte;

Adım ve soyadım

İstemeden aldığım,

İstemeden verdikleri.

“kimsin sen?” sorusuna, insanların

O muazzam yanıtı;

Ad ve soyad.

Aynı ad ve soyada sahip olanların

Aynı olmadıkları kadar açık

Adımın ve soyadımın

Benim kimliğimi yansıtmadığı,

Yada neliğimi, yada benliğimi.

Benim bir adım var evet,

Ama ben adım kadar değilim

Adım adım

ve adımdan uzaktayım işte.

Beni öldürecekler biliyor musun?

Kim mi öldürecek?

Yine yanlış soru, efendim

“seni ne öldürecek?” demeliydiniz.

Beni, benim bilmediklerim

Ama sizin çok iyi bildikleriniz

Beni, benim çok iyi bildiklerim

Ama sizin hiç bilmedikleriniz

Yani beni siz öldürecek siniz

Af edersiniz,

“Siz nesiniz?”

Selim yenikaya

Müstesna Alıntılar-Cemil Meriç-Jurnal-Yapraklar

2011-07-27T12:59:00.002+03:00

“Bir çağın vicdanı olmak isterdim, bir çağın, daha doğrusu bir ülkenin, idrakimize vurulan zincirleri kırmak, yalanları yok etmek, Türk insanını Türk insanından ayıran bütün duvarları yıkmak isterdim. Muhteşem bir maziyi, daha muhteşem bir istikbale bağlayacak köprü olmak isterdim, kelimeden, sevgiden bir köprü. Sanat düşüncenin, düşünce mukaddeslerin emrinde olmalı. Hakikat, mukaddeslerin mukaddesi… Hakikat ve sevgi.

Hafızasını kaybeden bu zavallı nesilleri biz mahvettik, bu cinayet hepimizin eseri, hepimizin yanı aydınların.

Amacım: Yazarı okuyucudan ayıran bütün engelleri yıkmak, sesimi bütün hiziplere duyurmak. Şuurun, tarihin, ilmin sesini… Öyle bir ifade yaratmak istiyorum ki, Türk insanının uyuşan şuuruna bir alev mızrak gibi saplansın. Sanatla düşünceyi kaynaştıran İsrafil'in suru kadar heybetli bir dil.

Türk İslam Medeniyeti ahlaka, feragate dayanan bir medeniyettir. Gerçekleştirdiği değerler edebiyattan da, felsefeden de, ilimden de muazzez. Ben bu mazlum medeniyetin sesi olmak istiyorum. Korumak istediğim şaheser: insanın kendisi. Tarihine vecdle eğildiğim bu büyük, bu gerçek, bu mert insanı Osmanlı yaratmış ve yaşatmış. Kendini tanımak irfanın ilk merhalesi.

Düşünenin görevi insanından kopan, tarihini unutan ve yolunu şaşıran aydınları irşada çalışmak: Kızmadan, usanmadan irşat. Gerçek sanat ayırmaz, birleştirir.”

Adaletin Adına Doymuş, Kendisine Hasret Ülke

2011-07-25T02:12:00.008+03:00

"Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, develer tellal iken, dünya savaşta iken, ben bir portakal dalında vitamin dahi değil iken, kıtaların birinde askerler yeni bir ulus devleti daha var etme mücadelesi veriyorlarmış. Az gitmişler uz gitmişler; dereler, tepeler aşmışlar; güneşte kalıp yanmışlar, yağmurlarda yürüyüp ıslanmışlar; Müslümanlardan dua, Kürtlerden destek almışlar; tüm ayrılıkları yok sayıp, gece gündüz savaşmışlar...

Gün gelmiş bu ulusun askerleri mücadeleyi kazanmışlar. Devletlerine kendi uluslarının ismini vermişler. Başlarına ise ordularının başkumandanını geçirmişler. Düzen, dirlik ve birlik getirmek için devletlerine, düşünmüşler taşınmışlar sürü sürü inkılaplar yapmışlar. Kim ki zarar verebilecekse bu düzene, şahısları asmışlar, kimi evleri yıkmışlar, bazen köyler yakmışlar, ara sıra anaları ağlatmışlar ama neticede hiç bir taviz vermeden, devleti düzene sokmuşlar. Yıllar geçtikçe yenilemişler ülkelerini, yeni bir bayrak, yeni bir marş, yeni bir yönetim sistemi, yeni kılık kıyafet, yeni bir eğitim sistemi, yepyeni bir zihniyet, yeni bir dil inşası, yeni dile bir de yeni alfabe...

Böyle böyle büyümüş çocuk olan devlet ve baba olabilmiş sonunda; baba devlet, devlet baba. Dünyanın diğer abi devletleri de merakla seyrediyorlarmış çocuğun bu büyüme serüvenini. Sonra bir gün gelmiş ki, yıllarca başta kalan kumandan ölüvermiş. Yerine geçivermiş yine bir paşa. Abi devletler birbirini yemek için verdikleri mücadeleden sonra yüzlerini yeniden dönebilmişler bu yana. Sonra demokrasi diye bir şeyden bahsetmişler, bu ilk bahsi değilmiş abilerin bu yönetim biçiminden ama sanki bu sefer zorunlu bir hediye olarak sunuyorlarmış demokrasiyi yeni babaya. Devletin başına geçecek olanları artık halk belirleyecekmiş güya.

Askerlerin isteyeceği bir şey değilmiş bu demokrasi. Onlarda farkındalarmış çünkü, halkı ne kadar üzdüklerinin. Halk neden kendisine kıyılacağını bile bile başına getirsin ki birisini. Ama ilk seçimlerde yine paşa gelmiş başa. Siviller hile olduğunu iddia etmişler. En büyük itirazı ise; oyların açıktan verilip gizliden sayılmasına yapmışlar. Baskı, korku, endişe... Nitekim bir daha ki sefere gizli kullanılan oylar açık açık sayılmış. Ve ilk defa devletin başına asker olmayan biri atanmış.

Yıllarca başta kalmış bu sivil. Lakin çok büyük yanlışlar yapmış. Düzeni kurmak için onca akıtılan kanı ve gözyaşını boşa götürttürecek değişiklikler yapmaya, daha yönetimi ele alır almaz başlamış. Askerler bakmış ki düzen gidiyor elden, bir hal çaresine bakmak gerek diye düşünmüşler. Ve zedelenen adaleti yeniden sağlamlaştırmak için yönetimi devirmişler. Adaleti zedeleyen beceriksiz yöneticileri de, sırf adalet yerini bulsun için asmışlar. O kadar önem veriyorlarmış ki adalete, yani hak edene hak ettiğinin verilmesine, beceriksiz yöneticilerden biri kendisi ölmek isteyip intihar ettiğinde, büyük uğraşlar vererek onu iyi etmişler ve yeterince iyi olduktan sonrada boynuna yağlı urganı geçirmişler. Yönetimi ise halkın menfaati ve devletin bekası için, adaletin biricik temsilcisi olduğundan, yeniden orduya vermişler. Geçmiş başa yine bir paşa. Yeni bir yasa ve yeni düzenlemelerle adaleti sağlamışlar sonunda. Ve ne zaman bir problem olmuşsa bu devlette bir paşa girivermiş devreye ve çözmüş tüm sorunları tek tek.

Yıllar kovalamış birbirini ve halk bu demokrasi denen şeyi benimseyivermiş. Artık halkın başa geçirdiği kimseye karışamaz olmuş, ne askerler ne de bir paşa. Ama kişinin istediği gibi yönetilmesinin önü başından beri kapalı olan bir yerde, fark eder mi ki, başta ha bir sivil olmuş, ha bir paşa? Nitekim fark etmemişte, her şey bir birine karışmış bu ülkede, kim geçmişse başa, kesilmiş milletin başına, sanki bir paşa, "beni halk getirdi başa, ve ancak halk isterse giderim" diye sloganlar uydurmuş. Ama öbür taraftan da halkın canına okumuş...

Onca mazlumun ahı duruyorken daha bu topraklarda, mazlumun yardımcısı olamayan hangi adalet deva olabilir ki bu yaralara?.."

Şevval Sam - Sarhoş

2011-07-24T20:02:00.000+03:00

Çöken Çatının Altında Kalıp Ölenler İçin

2011-07-23T16:12:00.004+03:00

sözü yaratan rabbin adıyla

bir direniş ile sabah vakti uyanmak

müdahil olmak güneşin doğuşuna

söz söylemenin onurunu ile

yüzleşmek

susmanın alçaklığına dair

yazmak bir karanlığın anatomisini

esaretin ontolojisini

sevdanın epistemolojisini

muhatap olmak İsa'nın dağ vaazına

“ne mutlu salah uğruna eziyet görmüş olanlara , çünkü göklerin krallığı onlarındır..”

“ne mutlu ruhta fakir olanlara , çünkü göklerin krallığı onlarındır..”

essenilere selam olsun!

mücadele ebedi hayata götüren gür bir pınardır …(1)

“sevgili dostlar !

sizden rica ediyorum şeytanın içinize soktuğu ve doğrudan ondan emir alan

ölüm davetçilerine inanmayın...”

devlet anlaşılmaz bir şeydir halkın olduğu yerde.

en iyiler bile, kendilerini sergileyecek kimse bulamazlarsa

hiçbir şeye yaramazlar!

tek otorite büyük olan yaratıcıdır.

andolsun bizler muhatapken söze dair her şeye…

muhatapken bizler andolsun…

(1) Yuhanna 4(:14)

Umut İslam

Şu 16 Temmuz Hareketi Meselesi...

2011-07-14T14:10:00.000+03:00

"Menengiç Edebiyat" bloğunda, bu konulara dair, bu tarzda pek yazı göremezsiniz. Genelde söylemek istenilen şeyleri şiirle, öyküyle, afişle filan söyleriz. Lakin bu meseleye bu tarzda birşey yapmak istemedim. İçimden gelenleri öylece bırakıvereceğim.

Suriye'de neler olduğunu, Esad aşağılığının nasıl bir pislik olduğunu anlatmaya gerek yok. Şuan Suriye'de katledilen kardeşlerimizin durumlarının nasıl olduğunu anlatmaya da gerek yok. Vicdan sahibi her yürek, imkanı ölçüsünde gündemi takip ediyor ve dilinden/elinden/cebinden geldiğince birşeyler yapmaya çalışıyor. "16 Temmuz Gençlik Hareketi"de işte bu vicdan sahibi yüreklerden bir yürek.

Bu oluşumun ilk toplantısında bulunmuş birisi olarak, oluşum hakkında söylenen kötü sözlere/hakaretlere/iftiralara dayanamayarak, birkaç söz söyleme ihtiyacı duydum. Bundan yaklaşık bir ay önce, Adem Özköse'nin davetiyle bir araya geldik. Köklü İslamcı yapılanmalardan katılım çok azdı. Genel katılım kitlesini, küçük gençlik hareketleri oluşturuyordu. Ben Ankara "Hür Beyan Hareketi"nin davetiyle bu toplantıya katıldım mesela. Toplantıda birçok başlık üzerine duruldu. Nasıl yapacağımızı, neresinde yapacağımızı, reklamı, televizyonu, afişi, örgütlenmesi, biz kimizi... Ben, yoğunluğumdan ve birazda kolay kolay memnun olamayan biri olmamdan "16 Temmuz Hareketi"ne fiili bir destekte bulunmadım/bulunamadım.

Süreç başladı, arkadaşlar işlerine giriştiler ve kısa sürede "Enformasyon Toplumu"nun ve "Gösteri Toplumu"nun imkanlarını da iyi kullanarak bugünlere geldiler. Sonra bir yerlerden sesler yükselmeye başladı. Bu oluşumun, "yeni Madımak'ara yol açacağı, Alevi-Sünni çatışmasını körükleyeceği, hareketin yasadışı direniş örgütlerine zemin hazırlayacağı, emperyalist işgale zemin olacağı" konuşulur oldu. Maalesef ki, bu sözleri söyleyenlerin bir çoğusu etnik/mezhepsel/hizipsel reflekslerle konuşuyorlardı. Bunun yanında, buradaki arkadaşların hiçbirisini tanımıyor olmaları da işin en rahatsız edici kısmıydı.

Ben uluslararası ilişkiler uzmanı değilim. Siyasi gelişmeleri öngörme yeteneğine de sahip sayılmam. Ama Suriye'nin olası bir işgal ile karşı karşıya olduğunu da göremeyecek kadar aptal değilim. Ortadoğu'daki gelişmelerin sınırsız bir pazar ortamı yarattığını, devrim olarak nitelendirilen bu halk ayaklanmalarının içeriksel olarak hiçbir özelliğinin/talebinin bulunmadığını da görebilmekteyim. Ama "16 Temmuz Hareketi"nin tüm bu olayların neresinde durduğunu kavrayamadım. Okuduğum her yazıda yukarıda bahsettiğim şeyler sıralandıktan sonra söylenen şey sadece şu: "çok tehlikeli bir oluşum!"... yani?

"16 Temmuz Gençlik Hareketi"nden beklenen bir şey var artık. Bütün zulüm coğrafyalarına ses olmak... Suriye meselesinden sonra Bahreyni gündemlerine almak. Sonra Yemen'i ve hatta Türkiye'yi... Ben inanıyorum ki buradaki arkadaşlar mezhepsel reflekslerle hareket etmediler. Akıtılan kanlara dayanamayıp, başladılar yürümeye...

Yürüyüşleri mübarek olsun. Ayakları doğru istikamet üzere olsun...

salih adıyaman

Telli Duvaklı Şiddet Halayı

2011-07-13T15:46:00.000+03:00

dedikodu
kaynana geline dedi ve kodu
gelin burma bilezik ister
Burma Buda'yı
-vah komşu vah bu da mı gelecekti başımıza!
başına duvak ve balayı
-ne balı? be ayı! (iç ses damat)
-Caprice olsun sevgilim
-Ay'ım, balım, peteğim
dünürler arası kapris savaşı
düğünlerin en acımasız tarafı
oldurulması mümkün olmayan şartların zorlanması
kredi, banka, kara delik
kara görünmez
-mehir en doğal hakkı
geline takılan gelinin
damada takılan damadın ailesine
mobilya, Florya, jakuzi, jaluzi, avize
ahizede Anne ağlamaklı
-gel kızım bu ev senin
nerede o doktorlar ve mühendisler hatta avukatlar
-sana kız mı yok!
-sonuç olarak şiddetli geçimsizlik Reis Bey
-Anne ben deliriyorum
-Otel Anayurt'ta 1 numara bir oda
-ne yapayım Anne kestiniz incir ağacını
"Çalın davulları"

salih adıyaman

hamaset

2011-07-12T15:03:00.003+03:00

Geldi, yürüdü bir devrim, bir devinim, bir bahar fırtınası. İktidar yıkıntılı perdeler sallandı gözlerin üzerinde. Arada bir görünen bir dalgalanma, ümmeti mi yıkmış ne!

Suriye, Bahreyn, Yemen...

Fakat hepsinin üstünde Kudüs müdür, ümmetin bağrı yanık başkenti.

Avuçlanmış, bakılmış darasına gözyaşlarının. Dinlenmiş çığlıkları, Hamza'nın, Ayet'in ve Muhammed'in! Buna rağmen gözleri kör, kulakları sağır ve kalpleri mühürlü kalmış...

Öyleyse lanet olsun, okunmuş-üflenmiş, ihraç edilmiş vicdanlara..

mezhebî de olsa devrimin yalın sloganları, mezhepsizliğimize armağan olsun....

Elem/Kalem

2011-07-11T03:23:00.000+03:00

"O'ndan başka ilah yoktur, hayat bağışlayan ve ölüm veren O'dur: O sizin de Rabbinizdir, geçmiş atalarınızın da." (Duhân Suresi / 8)

Not:Mevcut resim üzerinde yapılan oynamaların/eklemelerin ürünüdür!

Tevil!

2011-07-10T16:29:00.002+03:00

öyle dikenler üstünde
anlamsız ve bos
tasvir edilemez yalnızlığa gebe
şartlanmış zihinler
seviyorum bu mümkün ve bir direnişçiyim
tahakkümün çökerttiği kalbinde
molotoflar savururken hücrene
prangalaşmış bir isyan
mistik saçmalıklardan öte hazineler ararım
simyacıyım ülkende
bir zenciyim pudra yüzlü siyahlar arasında
yada filistinde.. kürdistanda..
taş atan bir genç
nazi almanyasında varşova gettosu
başımı kaldırsam asit kuyuları eritir
tutkunluğum sanadır
özlemler sevdalar hasretler hepsi sana
mücadele sana direniş sana
alnımın beş vakit yere değmesi sana
umut sana hayat sanadır
sanadır betimlemelerden devrik kalıplardan oluşan cümle yığınları
uzatılmış dünya sürgünüm
hürriyet çığlıkları ortadoğu bağrında bir kor
nesh edilmiş ilkeler tekrar vicdan kalıplarını sığdırır
stratejik derinliklerde boğulmuş kuytuluklara
uzarken dünya ömrüm modern tanımlamalar ile fişlenirim
modernist!
kapital ayetler seküler toplumları kurgularken
zulm ifşa olurken
belirirken pardayanlar zevakonun çaresi nasırlı benliğinde
savururken iktidar vaadlerini
tevilci zevatlar hazır
baltalarken süreci ibrahim
olmuşum sürgün…

Umut İslam hoş geldi. Umut ola...

Adanış

2011-07-02T11:19:00.010+03:00

Hayatım ve ölümüm alemlerin Rabbi olan Sana'dır Allah'ım.
Sana olsun işte... Yani ne gerekirse!... Gerekirse savaşırım, gerekirse her türlü acıya katlanırım, gerekirse vazgeçerim imtihan adına hayatımda değerli olan her ne varsa...
Fakat, böyle de iyi sanki... Yaşayıp öldürüyorum, geçiştiriyorum ölüm ile yaşam arasındaki zamanı. Rızanı böyle böyle kazanmaya çalışıyorum.

Açıkçası iyi de gidiyor herşey... Kitap okuyorum, tebliğ yapıyorum, konuşuyorum, yazıyorum. Yalnızım, tek başıma takılıyorum, sorumluluğum da yok. Yuvarlanıp gidiyorum. Kızacağın birşeyi yapmıyorum mesela. Yapıyorsam da farkında değilim. İyi böyle herşey. Mutluyum işte Rabbim!

Beni Ayasofya'nın Bahçesine Gömün

2011-07-01T01:11:00.009+03:00

Kaplumbağa

Bu şehrin surlarında yaşadım ben yıllarca

Sizin tahmin edemeyeceğiniz kadar uzun bir zaman

Belki bin yıl ya da bin yıldan da fazla

Dolandım durdum surların bir o yanından bir bu yanına

Çocuklardan kaçtım askerlerden saklandım evimi sırtımda taşıdım

Belki gitmeliydim belki kaçmalıydım

Bilirdim nereye gidersem gideyim evsiz kalmayacaktım

Ama ben gidemedim bu şehirden

Bu şehri terk edersem hep yalnız kalacağım sandım

Bu yüzden surlarına toplar indiğinde dahi gidemedim

Bu yüzden önünde her gün eğililen imparator eğildiğinde

Her gün onlardan saklandığım askerler öldürüldüğünde

Şehrin insanları sürülüp yerine yenileri geldiğinde

Semalarında anlamını bilmediğim sedalar yükseldiğinde

Surlardaki zindanlardan padişah çığlıkları da işitildiğinde

Ben sessizce ve yavaşça her şeye şahit oluyor

Tüm bu olanlardan sebep boğuluyor ama gidemiyordum

Surların bir başından öbür başına vardığımda

Asla önceki haliyle bulamıyordum hiçbir yeri

Hep farklı yerlere varıyordum sonunda

Yürüdüğüm güzergâh hep aynı olsa da

Sonra değişmemiş bir mekânın yakınlarında olduğumu fark ettim

Semaya çığlıklar yakarışlar ve yalvarışlar gönderilen mekân

Diğerlerine hiç benzemeyen bir nida işittim birden

Her çığlıkta her yakarışta yüreğim kıpırdıyordu ama

Şimdikinde daha bir derinden sarsılıyordu kalbim

“bu şehirde padişah değil de bir köle olsaydım,

Ben de sıradan bir insan gibi sahilinde dolansaydım

Karışmasaydım ne askerine ne de yöneticilerine

Onların yaptıklarını uzaktan işitip de

Umursamayanlar arasında bulunsaydım…”

Genç bir sesin yakarışlarından padişah olduğunu

Saraydan kaçırılıp buraya hapsedildiğini

Kölelere dahi yapılmayacak hakaretlere maruz kaldığını

Buradan kurtulup da sıradan bir hayat yaşamak istediğini anladım

Kayıtsız kalamazdım bu yürekten yakarışlara ve kalmadım da

Karar verdim bu sarayı bulmalıydım oradakilere durumu anlatmalıydım

Padişahı kurtarıp sıradan bir hayat yaşamasını sağlamalıydım

Lakin yerini bilmiyordum sarayın ancak bulmak için aramalıydım

Farkındaydım sapmam gerekiyordu artık güzergahımdan

Burada değildi saray buraları iyi bilirdim adım adım karış karış

Sormalıydım birilerine ama kime neye ve nasıl

Bizim bir hakkımız vardı aynı türden olmadığımız varlıkların

Sadece bir tanesi ile konuşabilir yalnızca onunla anlaşabilirdik

Hangi türü seçmeliydim insan mı, köpek mi, kuş mu, yılan mı?

Hangisi bilebilirdi hangisi daha güvenilirdi bilemezdim

Daha önce başka türden kimse ile ilişki kuramamıştım

Daha önce şehrin surlarından bir adım öteye dahi ayrılmamıştım

İlk adımımı atmalıydım ama dikkatlice

Hem yolu hem de güvenilir dostu arar iken

Günde sadece bir saat yol alacak orayı ve oradakileri tanımaya çalışacak

O dostu da yolculuk esnasında ayarlayacaktım

Günlerce yürüdüm lakin ne saraya kavuştum ne de dost edinebildim

Bir gün bir grup çocuk tarafından fark edildim ve ansızın taşlandım

Hiçbir şey yapmamıştım onlara ne dostlarıydım ne de düşmanları

Ama apansız indi evimin her yanına o amansız taşları

Yaralandım ve yetmezmiş gibi denize yuvarlandım

Son anlarımı yaşadığımı hissediyordum ki dostça bir sese uyandım

Kulaklarım sesini işitirken kurtulamayacağımı anlayarak

Beni dinlemesini istedim ve son nefesime kadar anlattım

Ne anlatılması gerekiyorsa en ince ayrıntısına kadar atlamadan…

Ve karanlık

Güvercin

Bilir misiniz? Biz güvercinler yalnızca ağladığımızda ölürüz

Başka hiçbir şey ölüm sebebimiz olamaz bizim

Vuruluruz evet ama vurulduğumuzdan değil ağladığımızdan ölürüz

Ve ben neredeyse beş asırdır ağlamadım ve bir tek ben

Bu kadar uzun süre ağlamadan durabildim türümün içinde

Ne hadiselere şahit olmadım ki nasıl dayandım ben de bilmiyorum

Ama dayanabildim neticede ağlayamadım insanların çoğu gibi

Ağlanacak durumlara dahi güldüm ve bunu asırlarca sürdürdüm

Ayasofya ile Fatih Camii arasında mekik dokur iken

Saraydan yükselen çığlıkları hatırladım şimdi

Sultan Mustafa’nın deli namıyla nitelendirilerek kafese kapatılışını

Sonrasında onu öldürmek isteyenlerin bir cellât bile bulamayışlarını

Bu çığlıklara cellâtların dahi tahammülünün olmayışını

Ama sonunda bir cellâdı zorlayarak sultanın öldürülüşünü

Ve ardından onun Ayasofya’nın bahçesine gömülüşünü

Bir deli sultana ancak kiliseden çevrilmiş bir camiye gömülmek yaraşırmış

Bundan değil mi ki Süleymaniyeler Selimiyeler Fatih camiiler

Ve bunların yanında sultanlara ihtişamlı türbeler vardır da

Bir sultan Mustafa’ya bir de sultan İbrahim’e yer kalmamıştır

Bütün topraklar mekânlar onlara kapanmıştır da

Bir tek Ayasofya bahçesinde bir yer ayırabilmiştir onlara

Nedenmiş iki sultanda deliymiş gülse miydim ağlasa mı?

Ben güldüm sadece insanın bir deliyi sultan yapmasına

Ve de bir sultanı deli yapmasına sadece gülebildim

Ve sonra kaplumbağalar arasından seçtiğim dostumu hatırladım

Onu ilk defa surların yakınında bir yerlerde sahil boyu yürür iken görmüştüm

Bir saat kadar yürüyor sonra uygun bir mekân bulup bekliyordu

Günün ilk ışıklarında yürümeyi tercih ediyordu daha çok

Sonrasında ertesi sehere kadar hiç görünmüyordu

Ben o göründüğü saatlerde onu mutlaka seyreder

Acaba dost olsam mı diye düşünür dururdum

Ve bir gün denizin üzerinde sırt üstü uzanmış gördüm onu

Yaklaştığımda yaralı olduğunu fark ettim ama yardım edemedim ona

Onu sudan kurtaracak gücüm yoktu yinede yardıma muhtaç mısın diye sordum

Benden sadece dinlememi isteyerek anlattı ölene kadar sadece konuştu

Ve ben de onun ölümünü izler iken son nefesine kadar

Söylediği tüm sözleri dinledim ve anlamaya çalıştım

Anlattıklarıyla etkiledi beni ve davasını kendi davam bildim

Lakin sultanı kurtarabilmem için bana bir insanın dostluğu lazımdı

Zindandan sultanı ancak insan türünün yardımıyla kurtarabilirdim

Sultanın ait olduğu tür insanlar hiç hoşlanmam sevmem onları

Bu yüzden galiba sultana da yardım edemedim ölen kaplumbağaya da

Buna da ağlayamadım ama gülemedim de düşündüm sadece

Kaplumbağaya kızdım değer mi dedim insan için

İnsanı kurtarmak için çabalayan sen

Bir insan tarafından öldürülen yine sen

İnsanlar sultanlarını dahi öldürüyor bu şehirde

Oysaki sultan denildim mi birine ona ancak itaat edilmesi gerekmez mi?

Ama insan işte anlamak zor

Benim için insanı anlamaktan daha zor olan insana ağlamaktır

Ah! ağaçların feryatlarını hatırladım birden şimdi

“Bizi yüreksiz mi sanıyor insanlar” diyorlardı

“Bu şehir onların değil bizimdi ama biz onlarla paylaşabilirdik

Ama onlar paylaşamadılar koca şehri bizimle

Taş duvarlar yapmak uğruna kestiler bizi

Kovdular bu şehirden teker teker ve bazen topluca katlettiler bizi

Topraktan ayrılmak ölmek demekti bizim için

Gerçi bu topraklardan ayrıldıktan sonra yaşamamak tercihimizdi ya

Biz de insanlarla yaşasaydık bu şehirde onlara oksijen üretseydik

İyilik etseydik sadece ama yinede komazlardı bizi burada bilirim

Bilirim iyiliklere kötülükle cevap vermek konusunda akrepten aşağı değillerdir

Bilirim nankörlük cahillik ve zalimlik fıtratlarından gelmedir

Ama onlarında kalpleri vardı ve bu şehir kalbi güzelleştirmede bir dehaydı

Ama bu şehri anlayamadılar ve bu yüzden bu şehre hiç yakışmadılar…”

Haklıydı ağaçlar sitemlerinde ancak insanlar bu şehre güzelliklerde katmışlardı

İnkâr edilemezdi bizimde hiç ayrılamadığımız o güzel yapıtları

Avlularında beslendiğimiz o mabetler Eyüp mü dersin Kılıç Ali Paşa mı?

Yeni Camii mi dersin Bayezid mi yoksa Atik Ali paşa mı?

Kemerlerinin bu şehre yakışmadığını kim iddia edebilir

Ya da hangi kulesi bu şehre hiç yakışmamış denebilir

Hangi saray fazla ki bu şehre hepsi sanki şehirle bir yaratılmış gibi

Çeşmeleri hamamları çarşıları ve meydanları

Şehri bize dönüştürürken bizde de bir şehir inşa ediyor

Ama ben yinede sevemedim insanları ta ki biriyle tanışıncaya kadar

Şair

Bir dosta dahi söylenmesi zor bir acı

Yani tadılmadan anlaşılmayacak bir sancı

Gözlerim hak ettiğinden fazlasını görüyor

Layık olmadığım halde gelen ikramlar hâlâ sürüyor

Bak şehir tüm güzelliğiyle karşımda duruyor

Lâkin bir şeylerin fazla olduğu gözden kaçmıyor

O an içimde bir şeyler kımıldıyor

Yanımda dost susuyor

Karşımda Kızkulesi

Ben susuyorum boğaz susuyor

Ben susuyorum

Üsküdar susuyor

Yaşamak yarama tuz basıyor

Sükûtun tüm seslerden anlamlı olduğunu sezdiğim anlardı

Ve şehrin gündüzlerinden kaçıp gecelerine sığındığım zamanlardı

Sarayburnu’ndan seyrediyordum şehrin telaşlarını

Ve boğazla paylaşıyordum insanlardan sakladığım gözyaşlarını

Güvercin baykuştan öğrenmiş benim bu hallerimi

Ve meraka düşmüş öğrenmek istemiş ahvalimin sebeplerini

Gün doğmak üzereyken şehzade başında konuşmuştuk ilkin

Ve anlatmıştı bana tüm olanları ve bana beslediği duygularını

İnsanlardan arkadaş olarak kimseyi seçeceğimi sanmazdım dedi

Ve senin her gece ki yakarışlarının samimiyetine kandım diye ekledi

Ağlamasını bilen anlamasını da becerebilirmiş öyle söyledi

Ve ağlanması gereken dertlerimin var olduğunu da bildirdi

Terk edin bu şehri gidin buradan lütfen gidin diye söylendi

Ve böyle başlayan hasbi hallerimiz her gelen gün ile yinelendi

Bu şehri biz imar ettik güzelleşmiş ise biz sayesindedir

Ve inşa ettiğimiz şehirde yaşayacağız elbet orayı terk etmekte nedir

“Evet, siz inşa ettiniz doğrudur ama ihya edemediniz

Yaşamak aslında bu kadar zor değildi ama siz beceremediniz

Sadece şehri değil şehrin sahip olduğu her şeyi mahvettiniz

İnsan olmanıza rağmen bu şehrin insanlarını dahi katlettiniz

Ne olduğunu dahi bilmeden sözde âşık oldunuz değer verdiniz

Bu şehrin size sunduğu derin bilgileri asla öğrenemediniz

Tüm din mensuplarına dostça bir yaşam hazırlanmış bu şehirde

Siz aynı dinin mensupları olarak bile dostça yaşamayı bilemediniz

Bu şehirden merhameti ve vermeyi öğrenmeniz gerekirken

Siz şehirden merhameti kaldırdınız ve hep almaya odaklandınız

Size ihtiyaç duyulduğu anlarda bencillik ettiniz saklandınız

Suçlu olduğunuzu kendinizde bilmenize rağmen aklandınız

Suya muhtaç toprağının üstüne betonlardan setler çektiniz

Yağmurun toprağa kavuşmasının önüne engeller diktiniz

Toprağı suya hasret bıraktınız suyu da afet kıldınız

Oysa o rahmet olsun için yağardı da siz yanıldınız

Ben an ve an gördüm neler olduğunu bu şehirde

Dayanabilmem mümkün değildi benim bu şekilde

Ve ben de anlattım işte sana yaşananları

İnsanlığa duyurman lazım bu feryatları…”

Böyle dedi güvercin daha neler haykırdı

Ama o ne dediyse muhakkak ki haklıydı

Bende farkında idim yapılan yanlışların

Bende de vardı benzeri o yakarışların

Karşılıklı konuşurken olan oldu bir anda

Elimin üstüne baktım ki sımsıcacık bir damla

Susuverdi güvercin ve sonra düşüverdi

Ağlamak bir kez daha bir yaşama son verdi

Ama biz kayıtsızdık ölen bir kuştu ne de olsa

Bilemezdik biz ama en anlamlı ölüm buydu oysa

Son sözleri hala kulağımda çınlıyor güvercinin

“Yakışmadığınız bu şehri ne olur terk edin”

İnanmayacaksınız bu şairin sözlerine biliyorum

Ve bundan dolayı sizden şunu diliyorum

Beni Ayasofya’nın bahçesine gömün

Eğer Geçmezse Zaman…

2011-06-26T16:08:00.001+03:00

Geçsin istemiyorum zaman. Yaptığım hataları tekrar yaşamak, ettiğim tövbelerin günahlarına yeniden dönmek de istemiyorum. Sonuçlarına katlanacağım olaylar da uzak olsun benden. Bir şaka gibi artan yitirdiklerimden vazgeçmek de istemiyorum. Uzak dursun benden hiç olmaktan öteye gidemeyen acılar. Ve daha benliğini bulamamış sorunlar, kişiliksiz kederler…

Denizin büyüklüğünü görüp kendi küçüklüğümü fark etmek olmasın hayatımda. Dalgaların alıp götürdüğü kumdaki izler gibi olmasın tükettiklerim. Tüketmeyeyim bu uçsuz bucaksız denizi, dalgaların asaletini, ve çıkardıkları mistik sesi. Buraya sadece bitmişlikle değil de yeni bir güzellik keşfetmeye geleyim.

Basit ve sade olsun hayatım. Deniz olsun. Bu ses olsun. Kayalara her vuruşunda dalgalar, kaybettiklerimi değil de sahip olduklarımı; dostluklarımı, sevdiklerimi, değer verdiklerimi hatta verdiğim kavgaları hatırlatsın bana. Büyümediğimi söylesin dalgalar. Annemin kucağında hissedeyim kendimi. Babamın şefkatli azarlamaları olsun bu ses, annemin tatlı şikâyetlerine dönüşsün. Akmasın zaman ama. Bu şarkı hep kulaklarımda kalsın.

Zaman akmasa hem büyümem bende. Yıllar eskitip bükemez babamın belini. Yaşlanıp ölmez annem de. Ben de çocuk kalırım. Basit bakarım dünyaya.bilye olur, topaç olur hayatım. Şekerlemeler süsler dünyamı. Çirkin hiçbir şey kalmaz benim için çocuk kalırsam eğer. Zalimin zulmüne ağlamam işte o zaman. Benim için en büyük zulüm oyuncağımın elimden alınması olur. Eğer geçmezse zaman…

Genç yancımız Habib Furkan Arcan 'dan devamını bekliyoruz...

"Böcek İlaçlı İntihar" Filmi Sekansı

2011-06-24T23:47:00.000+03:00

ben freud okumadım
ve psikanalitiğin π sine...
babamı satmadım
"ben sizin babanızım..."
iktidar korku iktidar
korku iktidar
böcek ilacı
"ben ne dersem o olur!"
dersem ne der acaba dersim hakkında?
-kaç dersin kaldı evlat?
-bu dersimde anam ağladı baba.
-o dersimde analar ağlamadı mı?
-ağladı pek tabi!
-onda da ağladı be baba
-nietzsche bile ağladı!
merhamet freud gerçek
baba ve iktidar
banka hesabı, harç ve biraz IMF yardımı
baba, harçlık ve iktidar
acı / freud gerçek
dersime girsem ve biraz acısa beynim
ağlasam
babam ağlasa, nietzsche ağlasa ve freud ve kafka
acı gerçek
-psikoloji okusam de mi
-müjde dersimi geçtim
askerlik ve evlilik
babalık
-hey babalık
zalım freud geber emi!

salih adıyaman

Şahin Gürçay'a katkılarından dolayı teşekkür ederim.

Üzülme

2011-06-22T00:49:00.000+03:00

En yakın gördüğün, sana hayal kırıklığı yaşattığında üzülme;
Belki, sen hoşgörüyü öğrenesin,
Affetmenin tarifsiz lezzetine varasın diyedir

Üst üste başarısızlıklar yaşadığında üzülme;
Belki, senin içinde saklı olan azmi ve sabrı ortaya çıkarmak içindir,
Sonunda başardığında, ulaştığın yerin kıymetini bil diye…

Çok sevdiğin birini kaybettiğinde üzülme;
Belki, gereksiz gururla hiç zaman kaybetmemeyi,
Sevgini göstermekten çekinmemeyi öğrenmen içindir,
Yaşadığın her an yanındakilerin kıymetini bil diye…

Aç, susuz, parasız kaldığında üzülme;
Belki, zorlukların ardından gelen rahata erişle gerçek mutluluğu tadasın diyedir
O çaresiz hallerden kurtulacağın gün, içtiğin her yudum suyun kıymetini bil diye…

Bunaldığında, kendini çaresiz, umutsuz, yapayalnız hissettiğinde üzülme;

Tıpkı Mevlana’nın sana hatırlattığı gibi

“Her şey üstüne gelip, seni dayanamayacağın bir noktaya getirdiğinde, sakın vazgeçme!
Çünkü orası gidişatın değişeceği yerdir”

Betül Sarıca

Şifresiz Soru!

2011-06-21T12:11:00.000+03:00

Bir bölge var ! İşgal altında olan bir bölge burası ...

Ama bu bölge öyle sizin aşina olduğunuz yerlerden biri değil. Bu bölgede 'kötü insanlar' ın olduğundan bahsediyorlar.Kendi toprakları için mücadele edenler oluyor bu kötü insanlar.

Terörist oluyor bu insanlar! Sırf diledikleri şekilde yaşamak istedikleri için. Bu bölgede de taş atıyor çocuklar silahlı işgalcilere, bütün dünyada işgal altında olan topraklarda olduğu gibi. Otuz beş milyon insanın konuştuğu dil, bilinmeyen diller arasında sayılıyor orada. Bu da yetmezmiş gibi kendilerinden iki yüz yıl önce Müslüman olan bir topluma kendi dinlerini öğretmek için kendi din bilginlerini gönderiyorlar o topraklara !

Öyleyse soruyorum size bu bölge neresi?

a) Afganistan

b) Patani

c) Filistin

d) Çeçenistan

e) Aklıma bir yer geliyor ama .. yok yok orası değildir?

Hamza Algül

Baas Zulmü

2011-06-19T15:31:00.003+03:00

Yine de gün günden çekilmez oluyor hayat suriyeli çocuklar için... Yeni oyun alanları ümidiyle sınırları aşıyorlar hep birlikte... Babaların garip ve çaresizliğinde, annelere ve çocukluklarına tutunuyorlar...

Dinlenemeyenler Topluluğu

2011-06-14T03:44:00.004+03:00

- Haydi, hayırlı akşamların olsun hacı abi!

- Ya hacı abi, işin yoksa gitme be.

- İşim olsa ne olur, gerekiyorsa gitmeyiveririz, n'olcak sanki?

- Gerekiyor mu? Bilemedim ki şimdi. Ama şöyle söyleyeyim, yalnız kalmak istemiyorum bu gece. Sanki, yani sanırsam korkuyorum.

- Yalnızlıktan mı?

- Bilmem, korkudan emin değilim ki neyden olabileceğinden emin olayım. Söz söylenmese de göz gözden anlasa hali, olmaz mı? Şimdi kulakları hiç karıştırmayalım bu işe.

- Olur da, ben becerebilir miyim dersin.

- Dene bi.

- Olabilir, olur yani oldu bile sanki. Aman be hacı abi, anlamasam yine de yalnız komasam seni. Peki, ne yapalım, nereye gidelim.

- Nereye gidilir bilmiyorum ama ne yapmak istediğimi, biliyor gibiyim.

- İyi o zaman söyleyiver yapıverelim.

- Tamam. Dinlemeye gidelim.

- Dinlenmeye mi?

- Yok be hacı abi dinlemeye dinlemeye

- Neyi, niye?

- Niyesini boşver, neyisine gelince; insanları

- Hangi insanları?

- Şöyle anlatayım o zaman; insanların muhabbet etmek için tercih ettikleri bir mekana gittiğimizi farz et. Ama oraya gelen insanların ortak bir noktası olsun. O da şu; Her birinin farklı farklı problemleri olabilir ama netice itibarı ile amaçları sorunlarını birbiri ile paylaşmak olsun. Kimi sevdiğinden şikayetçi olsun mesela, bir diğeri ise eşiyle kavga etmiş olsun, ötekilerden biri işinden atılmış olsun, öbürünün sınavları berbat geçmiş diyelim, ailesiyle sıkıntı yaşayanlar, en yakın dostu tarafından yaralananlar, modern yüzyılın sıkıntılarından dem vuranlar, karşılıklı yada karşılıksız aşk yaşayanlar, üniversite sınavını kazanamama kaygısı taşıyanlar... ne olursa olsun sorunları da, yani hayatını sadece kendi sorunlarını, sıkıntılarını giderebilmek için yaşayanlar, bir araya gelsinler. Kimi işten çıkarken davet etmiş olsun arkadaşını, kimi sınavdan çıkıp gelsin, kimi televizyonda bir şey bulamadığı için, kimi kitap okumaya biraz ara vermek için, kimi sıkıntısını birisiyle paylaştığında azalacağına iman ettiği için, şunun için bunun için. Bir araya gelsinler işte, sadece kendileri anlatmak ve rahatlamak isteyenler topluluğu. Karşısındakini dinleme niyeti olmayan ama kendi kendine konuşmayı da bir sebeple kendine yakıştıramayanlar bu sebeple karşısına birini dikip sadece anlatanlar. Konuşanlar ama dinlemeyenler. Konuşanlar ama dinlenemeyenler. İşte biz de bu insanların arasına oturalım ve konuşmayalım. Sadece dinleyelim, hepsini dinleyelim. Böylelikle onlarda dinlendiklerini sandıklarında haklı çıkmış olsunlar. Dinleyenleri karşılarında olmasa da. Hacı abi gel gidelim ve dinlendirerim şu dinlenemeyenler topluluğunu.

- Ben böyle bir yer biliyorum hacı, rahat ol.

- Hadi ya, nerede?

- ...

Selim Yenikaya

Solaryum Çağı Savaşları

2011-06-12T02:24:00.002+03:00

(1)

-boyayalım abi!
boyatalım yüzümüzü Ayça
bronzlaşalım!
-ne verirsen abi
-olmadı parlatalım
yadsınamaz gerçek
yatsı namaz-ı bir gerçek
kaçırmayalım

(2)

kaçırmayalım zamanı
akalım, yeminler olsun Asr'a
akalım gecelerde
sosyal paylaşalım
anti-sosyal kişilik bozukluğu
bana hakkımı verin
hapımı verin

(3)

"şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler"
verin!
oy verin! vergi verin! hesap verin!
-hacı abi hesap.
salih adıyaman

Pump It - Yüreğil İlköğretim Okulu

2011-06-09T15:38:00.000+03:00

Lütfen şarkının sözlerine takılmayalım! Emeğe saygı. İyi seyirler.

Mühim/Mühimmat

2011-06-03T21:36:00.000+03:00

Çatışma

2011-06-02T13:28:00.007+03:00

atışma karşılıksız
yakan top yanan top
silahlı toplu
topluca adamlar
top-tan adamlar saldırdılar
aniden değil
saldırdılar göstere göstere
ellerinde testere
değil,
değil testere; tabanca, mavzer, tank
helikopter
girdiler evlere
dilsiz adamlar dinsiz
adamlar girdiler
dillere,
dilsiz kaldı iç ülke
içimizdeki ülke

içimizde ülke
içimizde sövgü küfür
küfreden kafir ölür

içimizde baba
sızlık
babasız devlet
devletin çocukları
çocuklar-iyi çocuklar (giderler askere)
çocuklar- taş atan çocuklar (şimdi kodeste)

çocuklar
devlet baba olmadı hiç bana
belki baba derken kıvranılan kayınbaba
boşanmak istiyorum
kimliklerimden

babasızlık güzel bazen

H.Mirza Aydın

Sürdürülebilir bir rüya: Arap Rüyası

2011-05-29T13:13:00.008+03:00

Sorma bana sevgilim, "kimim ben?"
Ve ölüme ve zamana meydan okumak için
Yaşıyor olduklarımı...
Ben ki nice devletler yıkmışım
İnsan devletini kurabilmek için /Nizar Kabbani

***
Arap şiirinin yasemini nasıl işlendi bilinçaltıma, bilmiyorum. Fakat, bir yasemin kokusu ile başladı herşey... Tatmadığım, tanımadığım bu koku, konusu oldu rüyalarımın. Ve yabancısı olduğum diğer yaşananları, sürükledi rüyalarımın merkezine.

Önceleri çok uzaklardan geldiğini bilerek sezdim bu kokuyu... Oralarda bir yerlerde bir çıkışın bulunamadığı malumumdu. Çocukluğumun ilk politik hatırlarının arasında sözü geçtiğinde elli yıllık bir yaşayışlıktan, yakarıştan söz ediliyordu. Bu çağda böyle yaşanmayası şeylerin, yaşanılır olduğuna inanmak mümkün görünmüyordu elbette. Ama vicdan da uzak duramıyordu, kulak tıkayamıyordu bu sese. Arada sırada, kekeme bir kaç kelime dökülüyordu ağzımdan. Ancak hiç karşılık bulmamasından da anlaşılabilirdi bu umarsız vicdan muhasebelerinin sessizliği.

Şimdi de üzerine on yıllar eklenmiş, ancak yine değişmemiş bu geçmişten söz ediliyor. Uzun yıllar sessizce birikmiş yasemin kokularından. Sırf bu nedenden bile şaşırmamalı bu kokunun kapımızın eşiğine ulaşacak denli güçlü olmasına. Ama rüya da desek adına, mantık aramadan edemiyor insan yaşadıklarına. Bu yüzden belki de yasemin kokusu rüyalarımın öznesi olurken, şiddeti bundan bertaraf etmek mümkün olmuyor. Canlar yitiyor hergün. Bir, iki, üç, beş, on, on'lar...

On'lar mı? On'larla ifade etmek şimdi ne büyük gönül rahatlığı. Bunu bedel olarak görürsek vicdan biraz daha mı rahatlar? Bouazizi'nin annesi biraz olsun bastırır, gurur duyar mı evlat acısıyla? Peki ya, Bouazizi bedeninin mücadelesine uyum sağlayamamasına ne demeli. Yenilgi diyemem buna elbet. Onurlu bir yenik düşüştü onunkisi... Fakat, kulaklarımdan silemiyorum onun ölüm yolundaki çığlıklarını.

Buna karşılık çok geçmeden sevinç çığlıkları yükseliyor sokaklardan. Bastırıyor Bouazizi'nin acısını. Bouazizi'de razı oluyor buna... Sürekliliği olur mu bu mutluluğun henüz göremiyorum, ancak bir kez yasemin kokusunun sarması güven veriyor sokaklara. Artık direnişin, zaferin ve iradenin tadının sürdürülebilirliğine inanç artıyor. Böylelikle rüyaların seyrine de iradeleri yön veriyor...

Çok geçmiyor ki, bu iradenin sağladığı onurlu yaşam cezbediyor, ilham oluyor nicelerine. Hedef belli; onurlu ve özgür bir yaşam. Bu evrensel hedef, çeşitliliğin yükünü de atıyor sırtlarından. 'Hayali cemaatler', hayali duvarlarını yıkıyor ve olabildiğince genişletiyorlar ufuklarını.

Tahrir'den eman istiyor bu inanmış insanlar. Korkunun ehlileştiremediği bu ses, çığlığa dönüşerek iktidarların sağır kullaklarını inletiyor.

Tahrir umuda dönüşüyor. İyi ve güvenilir bir ev sahibi, Ortadoğu'nun kurtuluş simgesi oluyor. Her yalınayağa açıyor kapılarını, sınırlarını aşıyor, Refah'a kavuşuyor.

Iktidar boyunduruğundan kurtuluyor halklarımız.. eğilip bükülüyor ve dağılıyor zincirin ilk halkaları... Toplu bağımlılıklar bertaraf ediliyor ve bir zincir daha bırakıyor kendini hakka ve halkların iradesine...